Autor: Magdalena Majcher

Redakcja: Małgorzata Taczanowska

Korekta: Zuzanna Wierus

Projekt graficzny okładki: Katarzyna Borkowska

Skład: IMK

Zdjęcia na okładce: shutterstock/Lunov Mykola, Zamurovic Photography, Weronika Smieszek (zdjęcie Autorki)

Redaktor prowadząca: Agnieszka Górecka

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

© Copyright by Magdalena Majcher

© Copyright for this edition by Wydawnictwo Pascal

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2018

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

tel. 338282828, fax 338282829

pascal@pascal.pl

www.pascal.pl

ISBN 978-83-8103-283-4

Przygotowanie eBooka: Jarosław Jabłoński

Zbigniewowi Szaleńcowi

z podziękowaniami za wielkie serce okazane podczas 26. Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy

PROLOG

EWELINA SPOJRZAŁA W GÓRĘ. MOGŁABY PRZYSIĄC, ŻE BEZCHMURNE BŁĘKITNE NIEBO PRZECIĘŁA WŁAŚNIE CHMARA JASKÓŁEK. Nigdy nie odróżniała gatunków ptaków i nie przywiązywała do tego większej wagi, jednak tym razem bardzo chciała wierzyć, że na niebieskim firmamencie pojawiły się właśnie jaskółki. Nie od dziś wiadomo, że jedna jaskółka wiosny nie czyni, ale już całe ich stado… Ewelina miała nadzieję, że nadchodzi wiosna. Wiosna od zawsze kojarzyła jej się z nowym życiem. Miała nadzieję, że to dobry znak.

Adrian wyjątkowo długo guzdrał się w samochodzie.

– Diesla trzeba schłodzić po trasie – mruknął pod nosem, próbując usprawiedliwić swoją niechęć do opuszczenia pojazdu.

Ale Ewelina wiedziała, że wcale nie chodzi o chłodzenie turbin w ich oplu. Adrian chodził jak struty od kilku dni. Właściwie od momentu, kiedy Ewelina odebrała telefon z ośrodka adopcyjnego. Wiedziała, że mąż się nie wycofał. On po prostu się bał, czy podołają. Sam nalegał na wizytę w ośrodku, przekonywał, że skoro to ich jedyny sposób na rodzicielstwo, muszą spróbować. Teraz to Ewelina parła do przodu, a on jakby zwolnił. Dziewięcioletni chłopiec ze zdiagnozowanym alkoholowym zespołem płodowym? Oboje wiedzieli, z czym to się wiąże. Na warsztatach dla kandydatów na rodziców adopcyjnych szczegółowo omówiono wszystkie dysfunkcje, które mogą wystąpić u dzieci.

– W placówkach nie ma sierot! – przekonywała ich pani psycholog, marszcząc gniewnie czoło. – W domach dziecka umieszczane są dzieciaki z rodzin patologicznych. To są dzieci alkoholików, narkomanów. Mają zaburzenia funkcjonowania układu nerwowego, deficyty emocjonalne… Nie będzie łatwo, musicie mieć tego świadomość.

Ktoś z sali prychnął głośno.

– Chce nas pani zniechęcić do adopcji?

– Nie chcę rozczarowań – odpowiedziała wymijająco psycholog. – Proszę mi wierzyć, takie problemy się zdarzają, kiedy dzieci są oddawane. Czy są państwo w stanie sobie wyobrazić, jaki to dla nich dramat? Chcemy zapobiec podobnym sytuacjom, dlatego wprost mówimy, jak jest.

Ewelina westchnęła ze zniecierpliwieniem. Chciała już wejść do środka. Oddech przyspieszył, serce wybijało niespokojny rytm. Cała była jednym wielkim podekscytowaniem. Myśl, że być może za tymi drzwiami, w tym budynku czeka na nią jej dziecko, dodawała skrzydeł. Miała wrażenie, że gdyby tylko się postarała, potrafiłaby się wzbić wysoko, zupełnie jak te jaskółki, które, mogłaby przysiąc, widziała przed chwilą. Nie podzielała wątpliwości Adriana. Jasne, będzie trudno, ale najważniejsze było to, że w końcu otrzymali szansę na rodzicielstwo. Coś, co powinno być naturalne, przyznawane jakby z automatu. Niestety, to tak nie działało. Nie w ich przypadku.

– Chodź już, błagam cię. Nie wytrzymam dłużej tej niepewności! – ponaglała męża.

Skinął głową, wyłączył silnik i wyjął kluczyk ze stacyjki. Ewelina czekała na niego tuż obok samochodu. Z panią Marzeną z ośrodka adopcyjnego umówili się na szczęście już na miejscu, przed domem dziecka. Czuła się nieco zmęczona obecnością obcych ludzi, którzy zaglądali do ich życia, mieszkania i sypialni, by sprawdzić, czy nadają się na rodziców. Dlaczego nikt nie sprawdza kwalifikacji kobiet, które zachodzą w ciążę? Koleżanka, którą poznała w trakcie kursu, zadzwoniła ostatnio do Eweliny, aby pochwalić się, że syn jest już z nimi w domu i powoli uczą się funkcjonować w nowej, powiększonej rodzinie. Opowiedziała jej, że pracownica ośrodka towarzyszyła im nawet w drodze do domu dziecka, kiedy jechali na pierwsze spotkanie z chłopcem. Siedziała na tylnym siedzeniu i cały czas trajkotała, nie pozwalając przyszłym rodzicom po prostu pobyć w świecie własnych myśli.

Ewelina chciała, aby ta chwila była jak najbardziej intymna. Nie mogła urodzić swojego dziecka w jednoosobowej, komfortowej sali na bloku porodowym. Nie przeszła przez wszystkie etapy porodu. Nie odeszły jej wody, nie rozwarła się szyjka. Została tego bezpowrotnie pozbawiona. Nie będzie pierwszego kontaktu skóra do skóry, tata symbolicznie nie przetnie pępowiny. Wiedziała, że jej poród będzie do bólu oficjalny. Formalności, dokumenty, rozmowa z dyrektorem domu dziecka, pedagogiem, psychologiem, pielęgniarką. Dopiero wtedy pozwolą jej zobaczyć dziecko. A to wszystko w towarzystwie pracownika ośrodka adopcyjnego, który bacznie będzie śledził każdy gest, słuchał każdego słowa. Nie zniosłaby obecności obcej osoby w samochodzie w drodze na „porodówkę”. Dlatego poprosiła, aby spotkali się na miejscu.

Adrian, gotowy stawić czoła sytuacji, wysiadł w końcu z samochodu i podszedł do żony. Złapał ją mocno za rękę i z nie do końca przekonującym uśmiechem pociągnął delikatnie w stronę wejścia do budynku. Na dole czekała już na nich pani Marzena z ośrodka. To właśnie z nią odbyli wstępną rozmowę, podczas której zdecydowali się złożyć wszystkie dokumenty i rozpocząć proces kwalifikacji na rodziców adopcyjnych. Od tamtego spotkania do tej wizyty w domu dziecka minął prawie rok. Ale droga Eweliny i Adriana do upragnionego rodzicielstwa była o wiele, wiele dłuższa.

– Dzień dobry, cieszę się, że państwa widzę. – Kobieta sprawiała wrażenie autentycznie uradowanej. – Wszyscy już na nas czekają! Są państwo gotowi?

Adrian tylko skinął głową, Ewelina zdobyła się na grzecznościowe powitanie i jakiś banalny komentarz na rozładowanie atmosfery. Zaciekawiona rozejrzała się wokół. Korytarz wydawał się czysty, chociaż dawno nieodnawiany. Tu i ówdzie ze ścian odprysnęła farba, a stara wykładzina czasy świetności miała już dawno za sobą. Żarówka migała, sygnalizując, że zaraz się przepali, ale nikt nie zaprzątał sobie nią głowy. Gdzieś z głębi budynku docierał wzburzony głos opiekuna i śmiechy dzieci.

– Proszę za mną! – W głosie Marzeny było coś takiego, że Ewelina przypuszczała, iż jeszcze nie znalazł się taki, który śmiałby się jej sprzeciwić.

Oboje bez zająknienia wykonali jej prośbę. Podążyli za kobietą w stronę ciemnych drzwi, na których wisiała sfatygowana tabliczka z napisem „Gabinet dyrektora”.

– Zazwyczaj ten pierwszy kontakt z dzieckiem następuje w gabinecie dyrektora lub w pokoju odwiedzin – poinformowała ich pracownica ośrodka, odpowiadając na niezadane pytanie.

Zapukała delikatnie i nie poczekawszy na zaproszenie, weszła do środka, a Ewelina i Adrian podążyli jej śladem. W prawym rogu pomieszczenia stał duży prostokątny stół, przy którym siedziały trzy kobiety i jeden mężczyzna. Kiedy drzwi się otworzyły, wszyscy z zainteresowaniem spojrzeli na nowo przybyłych. Ewelina miała niemiłe wrażenie, że właśnie została oceniona przez tych ludzi. Mogła mieć tylko nadzieję, że oględziny wypadły pomyślnie.

– Dzień dobry – odezwała się, głośno przełykając ślinę.

– Dzień dobry – zawtórował jej mąż.

Pani Marzena uśmiechnęła się do nich zachęcająco. W ich stronę z wyciągniętą ręką ruszyła niska, szczupła kobieta, ubrana dość nieformalnie. Ewelina od razu poczuła do niej sympatię. Źle by się czuła, gdyby pracownicy domu dziecka okazali się sfiksowani na punkcie przestrzegania zasad dress code’u. Chciała poznać swoje dziecko w swobodnej atmosferze. Białe koszule kojarzyły jej się z urzędnikami.

– Witam serdecznie, nazywam się Jolanta Adamska i jestem dyrektorką tego domu dziecka. – Kobieta zdecydowanie uścisnęła Ewelinie rękę, czym wprawiła ją w konsternację. Nie przypuszczała, że tak drobna osóbka może mieć tak mocny uścisk.

– Adrian Bartecki, miło mi – wymamrotał Adrian, wyciągając w stronę dyrektorki otwartą dłoń.

Ewelina odpowiadała tylko wymuszonymi grymasami, które z zamysłu miały być uśmiechami. Stres zżarł ją w jednej chwili. Schowała trzęsące się ręce do kieszeni płaszcza, oddychając głęboko. Miała ochotę usiąść w kącie i płakać. Z radości, z żalu, ze zmęczenia, z bólu. Chciała wierzyć, że właśnie nadszedł kres jej problemów, że od tej chwili niemożność urodzenia dziecka przestanie być tym, co ją definiuje. Już nie będzie niepełną, wybrakowaną kobietą. Będzie matką! Tego musiała się trzymać. To nie była dobra chwila, żeby siąść i się załamać. Żadna nie jest odpowiednia, ale ta była najgorsza z możliwych. Upragnione rodzicielstwo czekało za następnym zakrętem. W tym budynku. Musiała tylko dobrze wypaść na spotkaniu… A jednak samotna łza była zbyt nieposłuszna i popłynęła, wyżłabiając ślad w starannie nałożonym makijażu.

– Przepraszam, ja… – zaczęła, ocierając ją.

Jolanta Adamska położyła jej dłonie na ramionach i spojrzała głęboko w oczy. W pierwszym odruchu Ewelina miała ochotę uciec. Nie podobało jej się, że obca kobieta pozwala sobie na takie gesty, jednak słowa dyrektorki sprawiły, że w jej sercu rozlało się ciepło.

– Proszę się nie przejmować, ja już nie takie rzeczy widziałam! Pani Ewelino, poprawiamy koronę i zasuwamy! – Potrząsnęła nią delikatnie. – To są ogromne emocje, zarówno dla was, jak i dla nas, proszę mi zaufać! Będą łzy, będzie śmiech, to normalne! To jest chwila dla was, my jesteśmy tu po to, żeby pomóc wam podjąć decyzję. Pani jest mamą i to zrozumiałe, że tak bardzo to wszystko pani przeżywa. Zaraz wysłucha pani informacji o swoim synu, pozna Piotrka… – urwała.

Pani jest mamą.

Ewelina schowała twarz w dłoniach i roześmiała się głośno. Nie panowała nad emocjami, ale najwyraźniej wcale od niej nie oczekiwano, że będzie inaczej. Ta kobieta powiedziała jej, że jest mamą! Ma-mą!

– W porządku. – Wypuściła głośno powietrze. – Możemy zaczynać! Przepraszam, że…

– Proszę nie przepraszać! – Dyrektorka wbiła w nią twarde spojrzenie. – Chciałabym państwu przedstawić moich pracowników. To jest Sebastian Rodzeń, wychowawca i opiekun prawny Piotrka. On zna go najlepiej.

Wysoki, barczysty mężczyzna spojrzał na nich z sympatią i wyciągnął dłoń na powitanie.

– Pozwoliłam sobie jeszcze zaprosić Janinę Piskorek, naszą pielęgniarkę, która jak nikt inny orientuje się w problemach zdrowotnych naszych podopiecznych, oraz psycholog sprawującą opiekę nad wychowankami placówki Alinę Kowalczuk… – wyliczała dyrektor, a Ewelina i Adrian próbowali za nią nadążyć. W końcu się poddali, uznając, że personalia tych osób nie są im do niczego potrzebne.

Adrian wbił spojrzenie w wychowawcę Piotrka. Zdziwiło go, że opiekunem dziecka jest mężczyzna. Zawsze mu się wydawało, że w domach dziecka pracują głównie kobiety. Ta praca kojarzyła się z typowo kobiecym zajęciem, a tu, proszę, facet. Adrian sam nie potrafił rozstrzygnąć, jaki ma do tego stosunek. Zresztą nie było już czasu na roztrząsanie błahostek, gdyż dyrektorka wskazała Ewelinie i Adrianowi miejsca siedzące i zapytała, czy mają ochotę na coś do picia. Dopiero teraz Ewelina zwróciła uwagę na leżące na stole dokumenty. Wiedziała już, co znajduje się w teczce. Pracownica ośrodka uświadomiła ich wcześniej, jak będzie przebiegać takie spotkanie. Tuż obok Eweliny toczyła się grzecznościowa wymiana zdań, a ona miała ochotę krzyknąć: „Dajcie mi tę kartę, chcę wiedzieć wszystko o swoim dziecku!”. Musiała jednak czekać. Znów czekać! Ostatnie miesiące jej życia były naznaczone czekaniem. Miała go po dziurki w nosie!

– Może jednak kawy? – z zamyślenia wyrwał ją głos Adamskiej.

– Nie, naprawdę, dziękuję, nie trzeba! Nie piję kawy, a mąż wypił przed wyjściem – wytłumaczyła się Ewelina, podnosząc wzrok na dyrektorkę, która wciąż kręciła się po pokoju. Pomieszczenie było duże, Ewelina pomyślała, że spokojnie pomieściłoby dwa, a nawet trzy tego typu gabinety.

– Nie pije pani kawy? – zdziwiła się Jolanta. – To jak pani, przepraszam, funkcjonuje?

– Jakoś daję sobie radę, a kawa po prostu mi nie smakuje – Ewelina wzruszyła ramionami. – Kiedyś, jeszcze jako młoda dziewczyna, pracowałam w knajpie w charakterze kelnerki i zdarzało mi się podczas nocnej zmiany wypić kawę, ale nigdy za nią nie przepadałam.

– A czym się pani teraz zajmuje?

Punkt dla Adamskiej. Pani Marzena ostrzegała, że w domu dziecka odbędą kolejną z serii rozmów kwalifikacyjnych, ale dyrektorka rozegrała to całkiem sprawnie. Temat wyniknął poniekąd naturalnie.

– Pracuję w prywatnej klinice, asystuję przy zabiegach chirurgicznych i tych z zakresu medycyny estetycznej – wyjaśniła Ewelina takim tonem, jakby wygłaszała wyuczoną kwestię. – Ukończyłam pielęgniarstwo. A mój mąż jest górnikiem.

– O! – usta Jolanty ułożyły się w kształt samogłoski, która się z nich wyrwała. – To ciekawe!

Na początku procesu kwalifikacyjnego Ewelina bała się, że zawód jej męża może się okazać powodem do odrzucenia ich kandydatury. W końcu jest obarczony większym ryzykiem niż, dajmy na to, praca sprzedawcy w sklepie czy nauczyciela, ale okazało się, że zajęcie Adriana przemawia na jego korzyść. Praca w kopalni dawała gwarancję ciągłości zatrudnienia i – co za tym idzie – dochodów. Mimo że czasy, kiedy górnicy byli nie do ruszenia, dawno już minęły, ten zawód nadal kojarzył się z dobrobytem i stabilizacją.

– Zawsze zastanawiałam się, kto korzysta z usług klinik medycyny estetycznej – wyznała Adamska.

– Cóż… – zawahała się Ewelina – klienci są przeróżni! Zdaję sobie sprawę, że pacjentów naszej kliniki postrzega się dość, hm… stereotypowo. Ale nic bardziej mylnego! – W końcu poczuła się swobodniej. Lubiła opowiadać o swojej pracy. Poznała w niej naprawdę fascynujących ludzi. – Jasne, zdarzają się klientki, które od nadmiaru botoksu mają problem ze swobodnym uśmiechaniem się czy mruganiem, ale nasi lekarze kierują się w pracy nie chęcią zarobku, ale przede wszystkim poczuciem estetyki. Zależy im na naturalnych efektach przeprowadzanych zabiegów. Czasem po prostu… – zrobiła pauzę, zastanawiając się nad doborem słów – no, zdarza się, że odmawiają wykonania usługi.

– Coś takiego! – Dyrektorka cmoknęła ustami. Wszyscy pozostali milczeli, bacznie przysłuchując się rozmowie obu kobiet. Adrian ściągnął kurtkę. Rozglądał się za wieszakiem i zastanawiał się, dlaczego nikt, do diabła, nie wziął od nich płaszczy. – Kiedyś nawet myślałam o takim zabiegu, no, przyzna pani sama, że perspektywa odmłodzenia się o kilka lat kusi, ale… Jakoś ten botoks, jak sama pani zauważyła, źle się kojarzy!

– A niesłusznie, bo skutecznie usuwa zmarszczki mimiczne. Poza tym mamy w ofercie też inne, minimalnie inwazyjne zabiegi… Nici liftingujące, mezoterapię bezigłową, ultradźwięki, plazmę… – Ewelina wymieniała na jednym wdechu. Nagle urwała, jakby przypominając sobie, z kim rozmawia. – W każdym razie zapraszam, na pewno załatwię jakiś rabat!

– Jak się w końcu zdecyduję, na pewno skorzystam! – Dyrektorka machnęła ręką. – Jak zdążyłam się zorientować, mieszkają państwo w Katowicach, prawda?

– Tak. – Do rozmowy wtrącił się Adrian. – Obawialiśmy się, że przy wjeździe do Sosnowca poproszą nas o paszporty, ale na szczęście udało się dotrzeć bez większych przygód.

Uwaga Adriana rozładowała napięcie, które unosiło się pod sufitem. Swoją drogą, zauważyła w myślach Ewelina, sufit w tym pomieszczeniu był w o wiele lepszym stanie niż w pozostałej części budynku. Cały gabinet prezentował się zresztą korzystniej.

– Czy w pobliżu miejsca państwa zamieszkania znajduje się szkoła? Przychodnia? Park? – Jolanta przybrała nieco bardziej oficjalny ton.

– Tak, tak, oczywiście! – zapewniła gorliwie Ewelina. – W odległości dwustu, może trzystu metrów jest duży park z placem zabaw. Niedaleko znajdują się też kino, sala zabaw, szkoła… – Spojrzała w oczy dyrektorce. – Naprawdę jesteśmy w stanie zapewnić chłopcu godne warunki. Mieszkanie jest przestronne, słoneczne… – urwała, bo poczuła się głupio. Przecież dyrektorka z pewnością o tym wszystkim wiedziała.

Jolanta zawahała się. Zastygła na chwilę w bezruchu, po czym spojrzała na Sebastiana, który w mig zrozumiał jej intencje i odchrząknął znacząco, czym zwrócił na siebie uwagę Barteckich.

– Jesteśmy przekonani, że pracownicy ośrodka szczegółowo sprawdzili państwa sytuację mieszkaniową, życiową, materialną… – zwrócił się do Eweliny i Adriana, łącząc koniuszki palców obu dłoni w piramidę. – Ale żeby przyjąć do domu dziecko takie jak Piotrek… proszę mnie źle nie zrozumieć. Ja chcę dla tego chłopaka jak najlepiej. Przeżył już niejedno rozczarowanie…

– Biedny chłopak! – wyrwało się Ewelinie.

– Nie jesteśmy ludźmi, którzy rzucają słowa na wiatr – wtrącił Adrian.

– Wszyscy tak twierdzą… – mruknął Sebastian.

– Chodzi o to – weszła mu w słowo Jolanta – że deficyty Piotrka są naprawdę… znaczne. To jest trudne dziecko ze straszną przeszłością. Tylko kuracja witaminą M może wyprowadzić go z tych opóźnień i zaburzeń…

Adrian i Ewelina spojrzeli na siebie, ale ze swoich twarzy wyczytali to samo – oboje nie mieli najmniejszego pojęcia, o czym mówi dyrektorka.

– Witamina M. M jak miłość. Miłość rodziców – wytłumaczyła Adamska.

Nie zdążyli zareagować, gdyż wychowawca Piotrka zaczął swój monolog.

– Kiedy Piotrek przyszedł na świat, miał we krwi ponad promil alkoholu! Lekarze rozpoczęli walkę o jego życie, równocześnie powiadomiono sąd rodzinny – Sebastian wyraźnie emocjonował się historią swojego podopiecznego. – Jego matka, no cóż… Była już znana opiece społecznej. To wychowanka domu dziecka, sama pochodziła z patologicznej rodziny, wpadła w pewien schemat. Ona… – urwał i spojrzał na Ewelinę i Adriana, jakby chciał sprawdzić, jakie wrażenie wywołały na nich te informacje. Oboje wpatrywali się w niego niecierpliwie, chłonąc każde słowo. – Ona chyba nie potrafiła inaczej. W każdym razie sąd rodzinny wysłał zapytanie do opieki społecznej, a im osoba matki Piotrka nie była obca. Nie odebrano jej praw do dziecka, zdecydowano się na ich ograniczenie. To była chyba terapia szokowa dla tej kobiety, bo zaczęła się starać. Podjęła leczenie odwykowe, po jakimś czasie dziecko wróciło do domu. Byli pod nadzorem kuratora, który szybko zorientował się, że matka znów leci w dół i… Piotrek wrócił do ośrodka. Taka sytuacja powtarzała się trzykrotnie, zanim sąd zdecydował o całkowitym pozbawieniu matki praw rodzicielskich.

W gabinecie zapadła cisza. Ewelina powinna myśleć o biologicznej matce Piotrusia ze złością, w końcu to ona była winowajczynią deficytów dziecka. To ona sprowadziła na niego ten los! To przez nią chłopiec dorastał w ośrodku opiekuńczo-wychowawczym, nie znając ciepła rodzinnego domu. Ewelina jednak nie potrafiła się na nią złościć, mimo iż, jak wiedziała, płodowy zespół alkoholowy to jedyny zespół wrodzonych wad, któremu można zapobiec. Wystarczy nie pić alkoholu w ciąży. To przecież tylko dziewięć miesięcy, można się powstrzymać przez tak krótki czas. A mimo to w Polsce rodzi się więcej dzieci z alkoholowym zespołem płodowym niż z zespołem Downa. W tej chwili jedyne, co Ewelina czuła wobec matki Piotrka, to współczucie.

– Zmarła trzy i pół roku temu – oznajmił beznamiętnie Sebastian.

Ewelina z głośnym jękiem wypuściła z siebie powietrze, które trzymała w płucach stanowczo zbyt długo.

– A ojciec? Co z nim? – zainteresował się Adrian.

– Ojciec Piotrka jest nieznany, więc dziecko już od dłuższego czasu ma uregulowaną sytuację prawną – wyjaśniła dyrektorka.

– Dlaczego nadal jest w ośrodku? Podobno w dzisiejszych czasach to rodzice czekają na dziecko, a nie odwrotnie… – spojrzał znacząco na panią Marzenę, jakby sugerując, kto podał mu taką informację.

– Zgadza się, tylko że dziecka w tym wieku, z takimi deficytami po prostu nikt nie chciał – odezwała się po raz pierwszy psycholog Alina Kowalczuk, przyciągając uwagę zebranych. Natychmiast pokryła się krwistoczerwonym rumieńcem, a Ewelina pomyślała, jak to możliwe, że tak wstydliwa osoba wybrała zawód, w którym bezustannie ma się kontakt z drugim człowiekiem.

Zapadła dłuższa cisza. Zebrane w gabinecie osoby w ciszy przetrawiały wypowiedziane przez psycholożkę słowa. Co to za świat, w którym dziecko jest niechciane z uwagi na wiek czy choroby? Właśnie dlatego na pytanie: „O jakim dziecku państwo myślą?”, które padło podczas pierwszej wizyty w ośrodku adopcyjnym, Ewelina i Adrian odpowiedzieli: „O każdym”.

– A… – zaczęła Ewelina, ale najwyraźniej zabrakło jej odwagi. – A FAS*? – dokończyła bezgłośnie. Tylko z ruchu jej warg rozmówcy mogli wyczytać, o co pytała.

* FAS (Fetal Alcohol Syndrome) – płodowy zespół alkoholowy.

– Nie wiem, czy powinniśmy rozpatrywać to w kategoriach szczęścia, ale… – zaczęła ostrożnie dyrektorka. – Zazwyczaj dzieci z płodowym zespołem alkoholowym nie są prawidłowo zdiagnozowane. Proszę zwrócić uwagę, że przeważnie rodzą się one w rodzinach patologicznych, w których świadomość istnienia pewnych deficytów jest niewielka… Poza tym na pewno państwo wiedzą, że FAS jest konsekwencją spożywania alkoholu przez matkę – zauważyła, a Ewelina i Adrian potwierdzili skinieniem głowy. – Która kobieta przyznałaby się, że piła w ciąży? Zazwyczaj zdecydowanie zaprzeczają, ale matka Piotrka… no cóż, urodziła dziecko, będąc pod wypływem alkoholu. Poza tym chłopiec miał typowe dla płodowego zespołu alkoholowego cechy morfologiczne – anomalie w budowie twarzy, wadę serca i dlatego – zastukała palcami w blat stołu – dość szybko postawiono właściwą diagnozę. Inne dzieci nie mają tego „szczęścia” – przy ostatnim słowie poruszyła palcami wskazującym i środkowym obu dłoni, dając do zrozumienia, że to ironia.

– A jak on się później rozwijał? Jak sytuacja wygląda dzisiaj? Czy jest pod opieką specjalistów? – Ewelina miała mnóstwo pytań.

Wprawdzie otrzymała podstawowe informacje w ośrodku adopcyjnym, ale chciała usłyszeć o wszystkim od ludzi, którzy najlepiej znali Piotrka, którzy przebywali z nim na co dzień. Towarzyszyła jej refleksja, że mówią jej za mało, a ona chce wiedzieć o swoim dziecku więcej, więcej i więcej! Każdą informację chłonęła nie tylko uszami, ale też skórą.

– To może pani Janina… – Jolanta przekazała pałeczkę pielęgniarce. Ta tylko kiwnęła głową i beznamiętnie spojrzała na Ewelinę i Adriana.

– Chłopiec od początku rozwijał się wolniej od rówieśników, późno zaczął siadać, chodzić, mówić – wyliczała. – Kiedy był w ośrodku, staraliśmy się zapewnić mu jak najlepsze warunki rozwoju, ale proszę też zrozumieć naszą sytuację… Mamy pod opieką nie jedno czy dwoje dzieci, dlatego zawsze powtarzam, że dzieciaki najlepiej się rozwijają, kiedy znajdą dom, trafią pod czułą opiekę rodziców. – Pielęgniarka wzięła do ręki dokumenty i wyciągnęła je w stronę Eweliny i Adriana. – Piotrek ma duże problemy z nauką i z pamięcią krótkotrwałą. Dodatkowo trochę u niego na bakier z integracją sensoryczną, ma liczne zaburzenia w odczuwaniu bodźców, skoliozę, ograniczenia ruchomości stawów… Cały czas jest pod opieką genetyka i neurologa, jeździmy z nim na okresowe kontrole. – Wręczyła im dokumenty. – Jako mały chłopiec miał wprowadzone wczesne wspomaganie, teraz pozostają głównie wizyty u psychologa i ciągła praca z dzieckiem.

– Psychoterapię z dzieckiem nieopóźnionym w rozwoju zaczyna się właśnie około dziesiątego roku życia, ale podejrzewam, że w przypadku Piotrka nastąpi to nie wcześniej niż w wieku trzynastu, może piętnastu lat – wtrąciła psycholog. – Na razie w grę wchodzą przede wszystkim zajęcia motoryczne, trening relaksacyjny.

Ewelina i Adrian skinęli głowami, zaznaczając, że przyjęli wszystko do wiadomości.

– Chłopiec lubi czytać – wtrąciła dyrektorka, jakby to była najważniejsza informacja o dziecku.

– Czytać to może zbyt wielkie słowo – zmieszał się Sebastian. – Wodzi wzrokiem po tekście, ogląda ilustracje. Kilka razy przewertował już w ten sposób całą książkę, bardzo lubi Harry’ego Pottera, oczywiście to wydanie z ilustracjami… – urwał. – Dzieci z FAS rozumieją wszystko bardzo dosłownie, nie potrafią wyłapywać z tekstu czy rozmowy pojedynczych informacji…

– To karta Piotrka, tak? – przerwała mu Ewelina, wpatrując się we wręczony przez pielęgniarkę dokument.

– Zgadza się, to jego karta osobowa – wyjaśniła Janina. – Tam znajdują się wszystkie informacje o Piotrku…

Zapadła cisza. Pracownicy domu dziecka i pani Marzena postanowili dać rodzicom czas na zapoznanie się z dokumentem. Ewelina i Adrian starannie śledzili tekst. Dane dziecka, dane rodziców, sytuacja prawna, opiekun prawny, stosunek dziecka do przysposobienia, rodzeństwo dziecka…

– Właśnie – zwróciła uwagę Ewelina. – Rozumiem, że Piotrek nie ma rodzeństwa?

– Z tego, co wiemy, nie. Matka miała tylko jego, a ojciec…

– Rozumiem.

Opis pobytu w placówce, stan zdrowia i rozwój dziecka… Tu Ewelina zatrzymała się na dłużej. Ciąża, poród, aktualny stan zdrowia, badania specjalistyczne. I wszędzie ten FAS. Na Boga, czy ta kobieta nie wiedziała, że systematycznie wtacza w krew swojego nienarodzonego dziecka truciznę? Kiedy zadzwonił telefon i Ewelina dowiedziała się, że jest dla niej dziecko, chłopiec z płodowym zespołem alkoholowym, nie spała przez całą noc. Przeczytała w sieci wszystko, co tylko napisano o FAS. Dysponowała też wiedzą z prowadzonych przez ośrodek adopcyjny warsztatów. Jedno spotkanie dotyczyło zaburzeń, z jakimi mogą spotkać się u dzieci. Wiedziała, że alkohol ma bardziej toksyczne działanie na płód niż jakikolwiek narkotyk. Czy matka Piotrka nie miała tej świadomości? A może po prostu była tak zobojętniała, tak bardzo potrzebowała wódki, że nie zaprzątała sobie tym głowy? Polskie prawo w żaden sposób nie reguluje kwestii spożywania alkoholu w ciąży. Pijące ciężarne pozostają bezkarne, ale przecież istnieje jeszcze coś takiego jak prawo moralne. Matka nie powinna wyrządzać takiej krzywdy swojemu nienarodzonemu dziecku…

– Chyba wszystko jest jasne – Adrian w końcu przerwał przedłużającą się ciszę.

– Czy państwo są gotowi nawiązać kontakt z dzieckiem? – zapytała oficjalnie dyrektorka, a serce Eweliny wykonało piruet.

Tak, tak, tak! Byli gotowi! Czekali na tę chwilę od wielu, wielu miesięcy, które dłużyły się w nieskończoność.

– W takim razie pójdę po Piotrka – zaproponowała psycholog.

Ewelina wpatrywała się w drzwi, za którymi zniknęła Alina, a w których za chwilę miał się pojawić Piotrek. Była przekonana, że bicie jej serca jest słyszalne nie tylko dla wszystkich zebranych w tym pokoju, ale też w całym budynku. Ba! W całej dzielnicy, mieście, województwie! Czekała. Ale tym razem wiedziała, że od upragnionego szczęścia dzielą ją co najwyżej minuty.

ROZDZIAŁ 1

Rok przed spotkaniem w domu dziecka

EWELINA OPADŁA Z GŁOŚNYM JĘKIEM NA SKÓRZANY FOTEL. Tego dnia mieli zaplanowany jeszcze jeden zabieg, ale do przyjścia pacjentki zostało pół godziny. Mogła złapać oddech i zjeść obiad, który dawno zdążył wystygnąć. Odkąd Angelika poszła na macierzyński, Ewelina pracowała w klinice na dwa etaty, chociaż oczywiście otrzymywała wynagrodzenie za jeden. Zastępowała koleżankę w recepcji i nadal wykonywała swoją pracę, asystując przy bardziej skomplikowanych zabiegach, które wymagały obecności drugiej, oprócz lekarza, osoby. Podejrzewała, że słynący z pazerności i skąpstwa właściciel kliniki nawet nie zaczął szukać pracownika na zastępstwo, chociaż utrzymywał, że nie ma chętnych do pracy. Angelika… No właśnie. Ewelinie wydawało się, iż już dawno pogodziła się z myślą, że nigdy nie zostanie mamą. Jednak każda kolejna ciąża czy narodziny dziecka wśród jej znajomych sprawiały, że popadała w marazm i zobojętnienie. „Po co to wszystko?”, myślała. Kiedyś wierzyła, iż można wieść udane życie, nie mając dziecka, lecz z roku na rok utwierdzała się w przekonaniu, że jej codzienność jest pozbawiona większego sensu, a małżeństwo z Adrianem… w porządku, jest udane, ale brakuje mu tego ukoronowania miłości. Tej wisienki na torcie. Dziecka.

Myśl o Adrianie skłoniła ją, aby sięgnąć do torebki i sprawdzić telefon. Nic z tego. Żadnych nieodebranych połączeń i nieodczytanych wiadomości. Bała się. Tak bardzo się bała. Już raz przez to przechodziła. Nie przeżyłaby tego po raz drugi. Nie teraz, kiedy trafiła w końcu na człowieka, który ją rozumiał. A może tak jej się tylko wydawało…

Wahała się przez kilka sekund. Przejrzała listę ostatnio wybieranych numerów i wybrała trzecie od góry imię. Po chwili czekała już na połączenie.

– No, cześć, kochanie! Jak mija dzień? – rozległ się głos Adriana, a ona głośno odetchnęła z ulgą. Nie usłyszała w nim rozczarowania czy wyrzutu. Brzmiał całkowicie normalnie. Gdyby nie wczorajsza kłótnia, która stanowiła niezbity dowód pogarszającej się w ich domu atmosfery, pomyślałaby, że uroiła sobie wszystkie problemy.

– Cześć, stęskniłam się za tobą – przyznała zgodnie z prawdą. Rozejrzała się niespokojnie wokół. Nie lubiła prowadzić osobistych rozmów w pracy i zawsze obawiała się, że ktoś postronny usłyszy o kilka słów za dużo. Bardzo strzegła swojej prywatności. – Wyobraź sobie, że dopiero teraz mam chwilę, żeby zjeść obiad!

– Nie narzekaj, przynajmniej nie dłuży ci się czas w pracy. Zawsze się żaliłaś, że pomiędzy zabiegami się nudzisz, więc szef zadbał o twoje dobre samopoczucie – zauważył ze śmiechem.

– Niech on już lepiej nie dba o moje samopoczucie!

– Chętnie się o nie zatroszczę dzisiejszego wieczoru… – Ewelina mogłaby przysiąc, że w głosie Adriana zabrzmiała nuta namiętności. To wystarczyło, aby zrobiło jej się gorąco! Kiedyś seks kojarzył jej się tylko z niepomyślnymi próbami poczęcia dziecka. Ale to było w innym, poprzednim życiu. Ewelina sobie z tym poradziła. Naprawdę sobie poradziła! Tylko czasem, kiedy dostawała okresu albo kiedy kolejna koleżanka obwieszczała, że spodziewa się dziecka… wtedy sobie nie radziła. Przez chwilę. Tylko przez chwilę. Powracało znajome ukłucie żalu i poczucie pustki pod sercem. „Jestem jałowa”, wyrzucała sobie. Adrian doskonale zdawał sobie sprawę z wątpliwości żony, dlatego wieczorem udowadniał jej w łóżku, że wbrew temu, co sama o sobie myślała, jest bardzo kobieca. I bardzo, ale to bardzo go pociąga.

– Umówiłam się z Agatą na drinka – przypomniała mu, wachlując się teczką z dokumentami którejś z pacjentek.

– Ale chyba nie wrócisz bardzo późno? Mogę na ciebie poczekać – zasugerował znacząco.

– Adrian… – zawahała się. Wiedziała, że nie powinna przeprowadzać takich rozmów przez telefon, ale tak było łatwiej. Zresztą poprzedniego wieczoru dyskutowali o tym na żywo, i co z tego wyszło? Niepotrzebna kłótnia. – Nie jesteś na mnie zły?

Cisza. Tego Ewelina obawiała się najbardziej. Było miło, a ona jak zwykle popsuła atmosferę.

– Możesz już sobie nie zaprzątać głowy wczorajszą różnicą zdań? Było, minęło – odpowiedział w końcu, ale Ewelina wiedziała, że jest spięty. Słyszała to w jego głosie. – Oboje chyba powiedzieliśmy o kilka słów za dużo. Cieszę się, że umówiłaś się na dziś z Agatą. Musisz nabrać dystansu i…

– Miałam naprawdę dużo czasu, żeby nabrać dystansu. Kilka lat – weszła mu w słowo. Wiedziała, że jest wobec niego niesprawiedliwa. Przecież ją wspierał! Rozumiał ją! Ale… czy naprawdę można zrozumieć drugiego człowieka w takiej sytuacji? To nie on był winien. Mógł w każdej chwili odejść i mieć dziecko z inną kobietą. Tak jak Bartek. To zrozumiałe, że Ewelina żyła w ciągłym lęku i mimo że ufała Adrianowi, to i tak… nie potrafiła zaufać mu do końca. Tak, tak. Nieźle to wszystko pokręcone.

– Kocham cię, wiesz o tym, prawda?

– Też cię kocham! – Uśmiechnęła się bardziej do siebie niż do niego, bo przecież przez telefon nie mógł zobaczyć tego grymasu, który pojawił się na jej twarzy. – Widzimy się wieczorem, prawda?

– Do zobaczenia, pa!

Rozłączyła się i spojrzała na zegarek. Kolejna pacjentka miała się zjawić za piętnaście, może dwadzieścia minut. Postanowiła wykorzystać ten czas i w końcu zjeść obiad, chociaż pora obiadowa już dawno minęła. Otworzyła pudełko, które przez kilkoma godzinami przyniósł dostawca z lokalnego bistro, i oceniła jego zawartość. Nie lubiła jedzenia odgrzewanego w mikrofalówce, dlatego zaryzykowała i postanowiła zjeść na zimno makaron z kurczakiem, serem i brokułami. Nie smakowało może tak dobrze, jak na ciepło, ale nie miała czasu, aby wybrzydzać. Nie zdążyła połknąć ostatniego kęsa, kiedy odezwał się domofon. Przyszła ostatnia tego dnia pacjentka.

Ewelina nikomu by się do tego nie przyznała, ale miała w zwyczaju obserwować klientki kliniki i zastanawiać się, kim są i jakie życie prowadzą. Ceny za zabiegi wcale nie były niskie, dlatego ze zrozumiałych względów pacjentkami były głównie kobiety o zasobnych portfelach. Czy były przez to szczęśliwsze? Ewelina byłaby skłonna zaryzykować, że niekoniecznie. Nie pieniądze decydowały o szczęściu czy nieszczęściu człowieka, chociaż podobno o niebo lepiej płacze się w mercedesie niż w autobusie.

Pacjentka była zapisana na zabieg lipolizy iniekcyjnej. Ewelina dość sceptycznie podchodziła do wszystkich rewelacji medycyny estetycznej, uważała, że najlepszym sposobem na pozbycie się tłuszczu jest po prostu ograniczenie spożycia wysokokalorycznych produktów i aktywność fizyczna, jednak musiała przyznać, że od jakiegoś czasu naukowcy z coraz lepszym skutkiem prześcigali się w wynajdowaniu mało inwazyjnych, innowacyjnych metod redukcji tkanki tłuszczowej. Jedną z najnowszych było ostrzyknięcie miejscowych otłuszczeń preparatem o właściwościach rozbijających komórki tłuszczowe. Pacjentki zarzekały się, że to działa, ale Ewelina wciąż pozostawała nieufna.

– Ewelino, na początek proszę przygotować jedną ampułkę preparatu – poprosił ją doktor Kolski, z którym najbardziej lubiła współpracować. Sama nie wiedziała dlaczego, po prostu wzbudzał w niej ciepłe uczucia. Może dlatego, że w przeciwieństwie do innych lekarzy kliniki nie zadzierał nosa i nie traktował osób spoza personelu lekarskiego jak ludzi niższej kategorii.

Zabieg był dość standardowy – pacjentka chciała wymodelować sobie brzuch. Procedura należała do stosunkowo prostych i krótkotrwałych, dlatego już po trzydziestu minutach zespół w osobach doktora Kolskiego i Eweliny zakończył pracę. Ewelina zdjęła fartuch i przebrała się w swoje codzienne ubrania. Do dziewiętnastej zostały jeszcze dwa kwadranse, jednak Kolski uznał, że nikomu nie stanie się krzywda, jeśli tego dnia urwą się z pracy chwilę wcześniej.

– To świetnie się składa! – ucieszyła się. – Umówiłam się dziś z koleżanką w centrum. W takim razie napiszę jej, żeby była trochę wcześniej…

Doktor Kolski roześmiał się głośno.

– No ładnie! Ja ci pozwalam wcześniej wyjść z pracy, żebyś na skrzydłach miłości wracała do domu do męża, a tymczasem ty zamierzasz szlajać się po mieście! – Zmrużył oczy. Zmarszczki wokół nich uwydatniły się. Kolski niemal codziennie ostrzykiwał twarz którejś z pacjentek toksyną botulinową, jednak sam nie korzystał z dobrodziejstw dermatologii estetycznej. – A ładna ta koleżanka?

– Co też ci przychodzi do głowy? – Ewelina udała oburzenie.

– Myślałem, że załapię się na wyjście z pięknymi kobietami, ale widzę, że nie jestem mile widzianym gościem. – Mrugnął do niej znacząco.

Gdyby go nie znała, pomyślałaby, że ją podrywa. Wiedziała jednak, że lekarz jest beznadziejnie zakochany w swojej żonie, która już jakiś czas temu wystawiła jego walizki za drzwi. Nie wiedziała, o co im poszło, ale po cichu kibicowała Kolskim. Kiedyś spotkała ich na imprezie firmowej i choć rozmawiała z żoną doktora tylko przez chwilę, uznała, że nie ma bardziej dobranej pary niż Radek i Ada. Szkoda, że tak się wszystko skomplikowało… Wierzyła jednak, że dopóki się nie rozwiedli, istniała jeszcze szansa, że do siebie wrócą.

– Lecę już, do widzenia, doktorze! – pożegnała się i wyszła na klatkę.

Kolski zaoferował, że tego dnia on zamknie klinikę. Nie trzeba jej było tego dwa razy powtarzać. Po chwili była już na zewnątrz, gdzie przyjemny, choć jeszcze odrobinę chłodny wietrzyk oplatał jej ramiona. Słońce już zaszło za horyzont, ale ciemność nie zdążyła zapanować na ulicach. W półmroku dostrzegła pierwsze listki, które nie wiedzieć kiedy pojawiły się na drzewach. Wiosna od zawsze była jej ulubioną porą roku. Uwielbiała, kiedy po zimowym letargu przyroda budziła się do życia. Chowała wtedy grube kurtki i kozaki głęboko do szafy, zakładała szpilki, zwiewną sukienkę i cienki płaszcz i z uśmiechem sunęła przez miasto. Aż chciało się żyć!

W drodze na spotkanie z Agatą rozglądała się z zaciekawieniem wokół. Zimą zawsze chowała się szczelnie za kapturem, spuszczała głowę i marzyła tylko o tym, aby jak najszybciej znaleźć się w domu. Nie znosiła mrozu i chłodu. Wiosną szła przed siebie z wysoko uniesioną głową, kontemplowała otoczenie, dostrzegała zmiany, jakie przez zimę dokonały się w jej mieście. Wciąż nie mogła wyjść z podziwu, jak bardzo Katowice zmieniły się w ciągu ostatnich lat. Kiedyś kojarzone z szarością, brudem i spuścizną poprzedniej epoki, dziś aspirują do miana miasta nowoczesnego, podążającego z duchem czasu. Nieprzyjemny smog, który drażnił gardła zimą, dawno już opadł, oddając miejsce wiosennemu, świeżemu powietrzu. Ewelina zaciągnęła się tą wiosną, która nadeszła do miasta. „Idzie nowe!”, pomyślała.

Agata czekała na nią przy wejściu do pubu Mały Kredens. Ewelina ucieszyła się na widok przyjaciółki, z którą nie widziała się od kilku tygodni. Odkąd Agata została mamą, narzekała na chroniczny brak czasu, a zorganizowanie wspólnego wyjścia okazało się wyzwaniem na miarę zaplanowania wyprawy na Mount Everest. Ewelina absolutnie nie miała o to żalu do koleżanki, przypuszczała, że gdyby sama była mamą, równie ciężko byłoby jej się wyrwać z domu. Poza tym… wymówki Agaty były jej na rękę. Dziwnie się czuła w towarzystwie przyjaciółki, odkąd ta zasiliła grono młodych mam.

– O mój Boże, wyszłam do ludzi! – wrzasnęła Agata, kiedy tylko zobaczyła Ewelinę, nie zdobywając się nawet na powitanie. – Tak stoję tu, czekam na ciebie, przyglądam się ludziom i… aż nie mogę w to uwierzyć, że ja dzisiaj też idę na imprezę!

Ewelina parsknęła niepohamowanym śmiechem.

– A jeszcze niedawno to była dla ciebie normalka, co?

– Bez przesady! – oburzyła się Agata. – Nie mamy już przecież po dwadzieścia lat… To co, wchodzimy? – upewniła się, niepewnie zerkając za siebie.

W pubie właśnie zniknęło kilka młodych dziewczyn. Zbyt młodych, jeśli ktoś chciałby spytać Agatę o zdanie. Czy one w ogóle są pełnoletnie? Gdzie są ich rodzice? Ona z pewnością nie wypuści swojej córki na imprezę przed trzydziestką, co to, to nie!

– Wchodzimy. – Ewelina dyskretnie popchnęła przyjaciółkę w stronę wejścia do knajpy.

– O mój Boże! Czuję się jak dinozaur – mruknęła Agata, kiedy przeciskała się w stronę jednego z dwóch wolnych stolików. Z głośników płynęła cicha, spokojna muzyka, a kolorowe neony świeciły w nienatarczywy sposób, nie zakłócając widzenia.

– Przestań zwracać uwagę na innych ludzi! – upomniała ją Ewelina. – Siadaj tutaj! – Wskazała wolny stolnik, po czym szybko zajęła przy nim miejsce.

Agata rozejrzała się niepewnie i zawahała.

– No, nie wiem… Może znajdziemy coś w bardziej ustronnym miejscu?

– Jest piątek, zaraz nie wciśniesz tu nawet palca! Siadaj i nie marudź! Czego się napijesz?

Ewelina już studiowała kartę drinków. Przed wyjściem z pracy wzięła dwie tabletki No-spy, wiedziała, że nie powinna pić alkoholu, ale machnęła na to ręką. Zdawała sobie sprawę, że drotaweryna nie wchodzi w interakcję z alkoholem i postanowiła zaryzykować, uznając, że wątroba wybaczy jej ten drobny grzech. Kiedy o tym pomyślała, odruchowo złapała się za płaski brzuch. Niech to szlag! Że też organizm postanowił sobie z niej zadrwić, czyniąc każdą owulację niezwykle bolesną. Jakby chciał zasygnalizować, że właśnie teraz, że może tym razem… Nic bardziej mylnego. Przestała zwracać uwagę na złudne impulsy wysyłane przez jej ciało. Zagryzała je tabletkami rozkurczającymi.

Zdecydowała się na piña coladę. Zamówiły drinki przy barze i po chwili wróciły do stolika ze szklankami wypełnionymi po brzegi kolorową zawartością.

– Jak mała przeżyła to, że wyszłaś z domu? – zapytała Ewelina.

– A wiesz, nie było tragedii, ale podejrzewam, że dramat się zacznie dopiero, jak Rafał zacznie ją usypiać… – Agata zachichotała znacząco. – Cóż, musi przejść chrzest bojowy! Nikt nie powiedział, że będzie łatwo!

– Jesteś okropna, wiesz o tym? – wysapała Ewelina, trzymając się za brzuch. Bynajmniej nie z bólu. – Podejrzewam, że maksymalnie za pół godziny odbierzesz telefon z błagalną prośbą: „Agata, ratuj!”.

– Smartfon mi zaraz padnie – wyznała Agata z szerokim uśmiechem. – Zapomniałam naładować przed wyjściem z domu! Każdemu się może zdarzyć, prawda?

– Ależ oczywiście! Ja… – Ewelina wyraźnie spochmurniała. Zawahała się. Pociągnęła spory łyk drinka, po czym szczerze wyznała: – Muszę w końcu cię odwiedzić. Byłam u was tylko raz, jak mała miała dwa tygodnie, a teraz…

– Nie mam do ciebie żalu – zapewniła Agata, przykrywając dłoń przyjaciółki swoją ręką. – Przecież wiem, jak bardzo pragniesz mieć dziecko…

– To mnie nie tłumaczy! – weszła jej w słowo Ewelina. – Znamy się od lat, nie mogę cię unikać tylko dlatego… Przepraszam! Wiem, że jestem do dupy! Zawodzę wszystkich wokół. Bartka, ciebie, Adriana…

– Hola, hola, moja droga! – zaoponowała Agata, posyłając przyjaciółce gniewne spojrzenie. – Dlaczego w ogóle rozmawiamy o tym dupku? – Zdecydowanym ruchem odstawiła szklankę z drinkiem, nie zwracając uwagi na to, że uroniła kilka kropli. – Myślałam, że temat Bartka mamy już załatwiony! Możesz mi wytłumaczyć, czemu teraz nagle…

– Czemu o nim mówię? – Ewelina westchnęła. – Bo myślę o nim coraz częściej.

– Słucham?! – Agata nie wierzyła własnym uszom. Przez dłuższą chwilę patrzyła na przyjaciółkę wyczekująco, aż ta w końcu się poddała i zaczęła mówić.

– Nie tęsknię za nim, nic z tych rzeczy! Tylko… cóż. Obawiam się, że moje kolejne małżeństwo rozpadnie się z tej samej przyczyny – przyznała gorzko Ewelina, nakazując sobie w duchu: „Tylko nie płacz, nie waż się robić scen!”.

– Co ty bredzisz? Adrian miałby cię zostawić? Chyba nie w tym życiu! Przecież to nonsens! – Agata wykonała niecierpliwy gest ręką. – On świata poza tobą nie widzi!

Ewelina zapatrzyła się gdzieś w dal, zataczając palcem kółeczka wokół brzegu szklanki. Roztrząsała słowa przyjaciółki. Nie mogła nie zgodzić się z Agatą. Wiedziała, że uczucie, jakie połączyło ją i Adriana, zdarza się raz w życiu. Kochała Bartka, ale to Adrian był mężczyzną jej życia. Dopiero przy drugim mężu przekonała się, co znaczy prawdziwa, zwalająca z nóg miłość. Nie miała wątpliwości, że Adrian czuje to samo, ale… czy miała moralne prawo pozbawiać go rodzicielstwa? Teraz żałowała, że pięć lat temu, kiedy go poznała, nie zmusiła się, aby pójść w inną stronę. Że z niego nie zrezygnowała.

– To ze mną jest coś nie w porządku… – powiedziała w końcu wymijająco.

– Możesz rozwinąć, czy mam zgadywać, co masz na myśli? – prychnęła Agata.

– Coraz częściej mam wątpliwości – przyznała niechętnie Ewelina, marszcząc brwi. – Przecież on byłby najlepszym ojcem na świecie! Zasługuje na to, żeby… – urwała, spuszczając bezradnie głowę. Upiła solidny łyk i skrzywiła. Drink był stanowczo zbyt mocny.

– Zasługuje na to, żeby być ojcem? – dokończyła za nią Agata. – A ty zasługujesz, żeby być matką! Życie nie zawsze jest sprawiedliwe! Postaw się na jego miejscu – poprosiła. – Czy chciałabyś stracić ukochaną osobę, bo jej się wydaje, że wie, co jest dla ciebie najlepsze? To absurd! Zdajesz sobie sprawę, że tak to wygląda z zewnątrz?

– Tak, wiem, ale widzę, z jaką czułością on zerka na cudze dzieci, i szlag mnie trafia na myśl, że nie mogę dać ukochanemu mężczyźnie tego, czego on pragnie! Pięć lat temu… on nie był tego wszystkiego świadomy, rozumiesz? Wiedział, że nie mogę mieć dzieci, ale dla niego to była totalna abstrakcja, bo sam nie czuł wtedy potrzeby, żeby zostać rodzicem! – Ewelina zreflektowała się, że mówi odrobinę za głośno. Zorientowała się, kiedy wyłapała zdziwione spojrzenia mężczyzn przy stoliku obok. Zniżyła głos. – Teraz sytuacja się zmieniła, a ja zastanawiam się, czy mam prawo wymagać od niego, żeby… żeby zrezygnował z rodzicielstwa.

Agata podparła twarz dłonią. Sprawiała wrażenie, jakby zastanawiała się nad ostatnimi słowami przyjaciółki.

– Moim zdaniem nie masz racji – zawyrokowała w końcu. – Adrian związał się z tobą świadomy tego, że nigdy nie dasz mu dziecka. Nie popieram tego, co zrobił Bartek, ale kiedy brał z tobą ślub, nie miał o niczym pojęcia, zresztą ty też nie miałaś! To go oczywiście nie usprawiedliwia, dupek pozostanie dupkiem, no ale… Nieważne! – Agata uderzyła w błagalne tony. – Nie podejmuj decyzji za Adriana. On wiedział, na co się pisze, i wiem, że jest z tobą szczęśliwy. Ewelina, on ma to wypisane na twarzy!

– Mhm, z pewnością zrekompensuję mu brak dziecka… – burknęła bez zastanowienia Ewelina.

– Nie każdy… – zaczęła Agata, ale urwała w połowie zdania.

Co ona mogła wiedzieć o dramacie, jaki przeżywa Ewelina? W grudniu postanowili z Rafałem, że zaczną starać się o dziecko. Nie zdążyła wykonać profilaktycznych badań, kiedy w styczniu okazało się, że jest w ciąży, a dziewięć miesięcy później bez żadnych komplikacji na świat przyszła Ola. Oczko w głowie mamy. Teraz córka miała prawie pół roku, a Agata nie wyobrażała sobie życia bez niej.

– Chciałaś powiedzieć, że nie każdy musi być rodzicem, tak? – domyśliła się Ewelina, a cisza potwierdziła jej słowa. – Kiedyś też tak myślałam, ale teraz wiem, że to tak nie działa… Nie wiem, może inni bezdzietni ludzie potrafią odnaleźć sens w życiu, ale ja go nie widzę.

– Może powtórzyłabyś badania? Medycyna poszła do przodu… – zasugerowała nieśmiało Agata, ale szybko pożałowała tych słów.

Ewelina prychnęła głośno i z bolesnym grymasem twarzy zaczęła szybko poruszać głową w prawo i w lewo, co mogło oznaczać tylko jedno: nie ma takiej możliwości.

– Nie aż tak bardzo do przodu! Zapomniałaś, że w moim przypadku nie chodzi o niepłodność idiopatyczną czy jakieś zaburzenia hormonalne? W razie gdybyś zapomniała, przypominam ci, że zdiagnozowano u mnie poważną wadę macicy, która…

– Wystarczy – Agata przystopowała ją ruchem dłoni. – Ja o tym wszystkim wiem. Chodziło mi raczej o to, że lekarze nie są nieomylni i jeśli…

– Konsultowałam mój przypadek z trzema niezależnymi lekarzami – przyznała gorzko Ewelina. – Szanse na to, że zajdę w ciążę, są niewielkie, a na to, że urodzę zdrowe dziecko… nie ma takiej możliwości. To musiałby być cud, zdajesz sobie z tego sprawę?

Agata przytaknęła. Wiedziała, jaką przyjaciółka przeszła drogę, aby zostać matką.

– Jest jeszcze adopcja – zasugerowała Agata, ukrywając swoje prawdziwe emocje.

Już dawno uznała, że najlepszym wyjściem dla Eweliny i Adriana jest przysposobienie dziecka, jednak nie zamierzała im niczego sugerować. Wiedziała, że to trudna decyzja, którą małżonkowie muszą podjąć sami. Nikt nie powinien im niczego narzucać, ale skoro już rozmawiały…

– No co ty powiesz? – ironizowała Ewelina. Osoba postronna z pewnością uznałaby, że te dwie kobiety nie darzą się sympatią. Tymczasem obie po prostu miały taki sposób bycia. Mocno ironiczny, czasem wręcz kąśliwy. Żadna z nich się z tego powodu nie obrażała. – Nie miałam pojęcia! Oświeciłaś mnie właśnie, o ty, wspaniała!

– Naprawdę, nie musisz…

– Agata, ja wiem, że jedynym wyjściem dla nas jest adopcja i zaręczam ci, że intensywnie myślimy nad tą możliwością, ale oboje z Adrianem musimy być cholernie pewni, że właśnie tego chcemy – przyznała Ewelina, uciekając wzrokiem. Najwyraźniej wciąż nie potrafiła rozmawiać bez skrępowania o macierzyństwie, a raczej jego braku. – To dziecko, które trafiłoby do naszego domu… ono nie może być zamiast naszego biologicznego syna czy córki, rozumiesz? Aby adoptować, musimy być przekonani, że właśnie tego chcemy, że adopcja jest naszym sposobem na rodzicielstwo, a na to potrzeba czasu!

Agata zawtórowała Ewelinie, tłumacząc, że doskonale to rozumie i podziwia ją za dojrzałą postawę. Obie spojrzały znacząco na swoje puste szklanki.

– To co, jeszcze po jednym? – zaproponowała Ewelina.

– Sama nie wiem… – zawahała się Agata. – Zastanawiam się, jak Rafał i Ola radzą sobie beze mnie w domu…

Ewelina wybuchła szczerym i głośnym śmiechem.

– Wiedziałam, że tak będzie! Wiesz, że jesteś typowym przykładem matki kwoki?

– A skąd! – oburzyła się Agata. – Po prostu…

– No, już się nie denerwuj! Sama bym taka była. Na pewno właśnie taka bym była… – zasępiła się Ewelina. Szybko jednak się zreflektowała. – To co, dzwonimy po taksówkę?

Po trzydziestu minutach była już w domu. Odgłos klucza wsuwanego do zamka wywabił z pokoju Adriana, zdziwionego tak wczesnym powrotem żony. Kiedy Ewelina otworzyła drzwi wejściowe, stał w przedpokoju i uśmiechał się znacząco.

– No, no! Wyszedłem pośmiać się z ciebie, a tymczasem ty wracasz ze spotkania z przyjaciółką kompletnie trzeźwa! Czyli że co, przedstawienia nie będzie? – zażartował.

– Niestety, muszę cię rozczarować – fuknęła, po czym pokazała mu język.

Podszedł do niej z uśmiechem na twarzy. Odgarnął jej włosy z czoła i wsunął kosmyk za ucho.

– Moja kochana złośnica! – Przyciągnął ją do siebie. – Jak dobrze, że jesteś.

Ewelina cała zesztywniała. Mogła tylko przypuszczać, że Adrian wcale nie ma na myśli jej wcześniejszego powrotu do domu…

– A teraz przyznaj się, co przeskrobałaś, że postanowiłaś wrócić o przyzwoitej porze? Już ja cię znam i wiem, że tak wczesne powroty nie należą do twoich zwyczajów, a już na pewno nie po spotkaniu z Agatą…

– Agata po prostu zdziadziała! – zażartowała Ewelina. – Cóż, po jednym drinku stwierdziła, że pora wracać do domu, bo pewnie Rafał nie radzi sobie z Olą.

– A widzisz! To jeszcze jeden powód, dla którego nie warto mieć dzieci! – odezwał się, zanim dobrze się zastanowił nad tym, co zamierza powiedzieć.

Ewelinę zmroziło. Uwaga Adriana wydała jej się co najmniej niewłaściwa w ich sytuacji. Co on sobie myślał!?

– Czyli chcesz mi powiedzieć, że istnieją w ogóle jakieś powody ku temu, aby nie mieć dzieci? Oświeć mnie w takim razie, bo jeszcze ich nie znalazłam!

Cisnęła z impetem sweter na półkę i ze złością skierowała się do łazienki. Odgrodziła się od Adriana zamkniętymi drzwiami. Jednym ruchem ściągnęła sukienkę i wrzuciła ją do kosza na pranie. Udawała, że nie słyszy natarczywego pukania, które szybko jednak ustało. Wiedziała, że Adrian nie rzucił tej uwagi, żeby ją zdenerwować, ale zabolało. Była szczególnie wyczulona na wszystkie wzmianki o dzieciach. Jakiekolwiek kpiny czy narzekania związane z rodzicielstwem były w ich domu zakazane. Z pominięciem tych, w których ona sama żaliła się, że nie może być matką.

Weszła pod prysznic. Woda zmyła z niej emocje i poczuła się głupio. Niepotrzebnie tak wybuchła i zamknęła się w łazience przed Adrianem. Przecież na dobrą sprawę nie zrobił nic złego… Tak jak i kilka miesięcy temu, kiedy starał się ją przekonać, że nie mając dziecka, mogą realizować się w pasji czy w podróżach. Chciał dobrze, a że wyszło jak zwykle, to już inna sprawa.

Wzięła szybki prysznic i owinięta ręcznikiem wyszła z łazienki. Zastała Adriana w kuchni, mieszającego spaghetti. W sekundzie dopadły ją paskudne wyrzuty sumienia.

– Zrobiłeś spaghetti? – zdziwiła się.

– Tak, chciałem, żebyś zjadła coś ciepłego…

– Jestem okropna. – Ewelina jęknęła głośno. – Przepraszam! Mam wrażenie, że ostatnio nic innego nie robię, tylko cię przepraszam.

– A ja bardzo lubię, kiedy mnie przepraszasz… – spojrzał znacząco na jej skąpe odzienie, a właściwie jego brak. – Może zjemy za chwilę? Najpierw oddamy się przyjemniejszym czynnościom… – Podszedł blisko i objął ją w pasie.

– A są jakieś przyjemniejsze rzeczy od jedzenia? – zapytała, ale nie uzyskała odpowiedzi.

Zamknął Ewelinie usta pocałunkiem, a przez jej podświadomość przemknęła uporczywa, wracająca co miesiąc myśl, że właśnie ma owulację, jednak szybko się jej pozbyła. Przecież to było już bez znaczenia.

ROZDZIAŁ 2

Pięć lat przed spotkaniem w domu dziecka

EWELINA POSTAWIŁA KOŁNIERZ WYSOKO, SZUKAJĄC SCHRONIENIA PRZED PORANNYM CHŁODEM. Zima tak łatwo nie chciała oddać wiośnie panowania nad przyrodą. Mimo że dnie były już ciepłe i słoneczne, nocami wciąż odnotowywano lokalne przymrozki. Również poranki i wieczory nie należały do najprzyjemniejszych. Ewelina najchętniej zaszyłaby się pod kołdrą i nie wyściubiała spod niej nosa do dziesiątej, jednak psi pęcherz rządził się swoimi prawami i o siódmej trzydzieści Fajda obudziła swoją panią głośnym skomleniem, stanowczo domagając się pierwszego tego dnia spaceru.

Najwidoczniej chłód nie był straszny suczce, gdyż biegała i skakała w najlepsze po parku Budnioka, za nic mając niską temperaturę w tym jednym z pierwszych dni wiosny. Fajda była już wiekowa, a mimo to miała w sobie tyle energii, że z pewnością obdzieliłaby nią kilkoro szczeniąt. Uwielbiała ludzi i z ufnością podbiegała do każdego, kto tylko pojawił się w promieniu kilkuset metrów, lekceważąc nawoływania swojej pani.

Ewelina mogła zaryzykować stwierdzenie, że ta suczka ją uratowała. W chwilach największej rozpaczy i zwątpienia wtulała się w jej sierść i natychmiast na sercu robiło jej się lżej. To właśnie Fajda zapewniała Ewelinie ciepło i bliskość w długie zimowe wieczory i jeszcze dłuższe samotne weekendy. Od odejścia Bartka minęło pół roku i dopiero teraz, kiedy nadeszła wiosna, Ewelina miała wrażenie, że powoli, małymi kroczkami zaczyna zbierać się w sobie i wracać do świata żywych. Obecnie, patrząc z dystansu na tamte burzliwe wydarzenia, rozumiała już, że bardziej od rozwodu zabolała ją jego przyczyna. Ale wczoraj wieczorem nadszedł kolejny, niespodziewany cios. Wydawało jej się, że jest już odporna, że pancerz, w którym się schowała, jest wystarczająco gruby i ochroni ją przed każdym uderzeniem. Pomyliła się.

W kieszeni jej płaszcza zawibrował telefon. Rozejrzała się, próbując namierzyć Fajdę. W porządku, suczka mignęła jej za drzewami.

– Agata? – zdziwiła się, słysząc w słuchawce głos przyjaciółki. – Nie żartuj, że postanowiłaś wstać w sobotę tak wcześnie!

– Nie wchodź na Facebooka! Zabraniam ci się tam logować! – Agata nie zawracała sobie głowy takimi szczegółami jak powitanie.

– Za późno – bąknęła Ewelina pod nosem.

Usłyszała dziwny dźwięk, coś jakby zassanie powietrza przez łapiącego ostatni oddech człowieka.

– Agata? Wszystko w porządku? – zaniepokoiła się.

– Zapomnij, że to widziałaś! Po prostu wymaż to z pamięci!

Ewelina wywróciła oczami.

– Nie wywracaj teraz oczami! – zażądała Agata.

– Skąd wiesz, że to robię? – zdziwiła się Ewelina.

– Bo cię znam! To co? Zdążyłaś już zapomnieć, co zobaczyłaś?

Fajda podbiegła do swojej pani, podskakując ze szczęścia. Ewelina miała dziwne wrażenie, że w ostatnim czasie suczka jest jedyną istotą, która cieszy się na jej widok.

– Zupełnie nie wiem, o co ci chodzi! – odparowała Ewelina. – Czekaj, czekaj… Czyżby o to, że mój były mąż zaledwie pół roku po swojej wyprowadzce przedstawił światu swoją nową narzeczoną, a nasi wspólni znajomi zasypali go gratulacjami i życzeniami? Przecież to nieistotny szczegół! Nie zwróciłam na to większej uwagi, więc nie mam pojęcia, po co ten telefon z samego rana i…

– No już! – zniecierpliwiła się Agata. – Nie musisz się chować za swoim sarkazmem i cynizmem. Nie przede mną…

Teraz to Ewelina wciągnęła głośno powietrze. Próbowała uśmiechnąć się do wpatrującej się w nią Fajdy. Twarz najwyraźniej nie zamierzała współpracować, toteż pojawił się na niej tylko niewyraźny grymas.

– Pamiętaj, co ci zawsze powtarzam! – Agata przerwała przedłużającą się ciszę.

– Taaak – mruknęła Ewelina. – Dupek zawsze pozostanie dupkiem!

– Dokładnie tak! I naprawdę nie czytaj tych wszystkich komentarzy… – urwała znacząco. – To świństwo!

– Daj spokój, naprawdę mam poważniejsze zmartwienia niż to, co wypisują w sieci kompletnie obojętni mi ludzie…

– Dobra, dobra! A tak naprawdę, jak się czujesz? – Agata w końcu przeszła do rzeczy.

– Nienawidzę go, wiesz? Obawiam się, że jakbym spotkała go teraz na ulicy, nakopałabym mu po tyłku i…

– No, nareszcie prawidłowa reakcja! – ucieszyła się Agata. – Jesteś na spacerze z Fajdą?

– Mhm – mruknęła Ewelina, rozglądając się za suczką, która podążała własnymi ścieżkami. – Znowu zaczepia jakiegoś faceta z psem! Muszę kończyć!

– Fajda próbuje zorganizować ci jakiegoś przystojniaka!

– Po moim trupie! – oburzyła się Ewelina. – Nigdy więcej nie popełnię tego błędu!

– Nigdy nie mów nigdy! Paaa! – pożegnała się Agata, przeciągając ostatnią samogłoskę.

Ewelina wsunęła telefon do kieszeni i podbiegła w kierunku Fajdy, która wyraźnie z siebie zadowolona skakała wokół nieco przestraszonego mężczyzny, prowadzącego na smyczy niewielkiego psa. Parsknęła odruchowo, w duchu dziękując opatrzności, iż facet znajduje się na tyle daleko, że nie mógł zostać świadkiem jej wesołości. Ewelina nic nie mogła poradzić na to, że jego widok tak bardzo ją rozbawił – mężczyzna miał prawie dwa metry, był szeroki w ramionach, dobrze zbudowany i… prowadził na smyczy niewielkiego pieska kanapowego, teriera szkockiego.

– Fajda, nie wolno! – krzyknęła, kiedy już stłumiła chichot i podeszła nieco bliżej.

– Nic nie szkodzi, niech się pobawią! – spokojnie zapewnił ją mężczyzna, chociaż jego mina nie wyrażała zbytniej pewności.

Ewelina się zawahała. Jej labradorka ważyła tyle, co dorosły przedstawiciel rasy płci męskiej. Wymykała się wszelkim schematom, a weterynarz swego czasu nawet zalecił jej dietę odchudzającą, co spotkało się z rozbawieniem Eweliny. Upierał się, że suka powinna ważyć około trzydziestu kilogramów, podczas gdy Fajda dobijała do czterdziestu. Nie była jednak gruba. Była po prostu duża, dlatego Ewelina obawiała się tego spotkania z dwudziestokilkucentymetrowym terierkiem.

– No, nie jestem przekonana… Fajda jest psem energicznym i, jak widać, dość sprawnym – zawahała się.

– Naprawdę, wszystko jest w porządku – upierał się mężczyzna. – Dragon lubi się bawić i oglądać za większymi suczkami! Jej wzrost na pewno nie jest dla niego problemem!

Ewelina spojrzała na psa z rozbawieniem.

– Dragon? A wygląda tak niepozornie!

– Nie ja nadałem mu to kretyńskie imię! – obruszył się. – Gdyby to ode mnie zależało, byłby po prostu Maksem czy innym Azorem…

Fajda tymczasem zdążyła zaprzyjaźnić się z Dragonem. Pies rzeczywiście nic nie robił sobie z tego, że jego nowa koleżanka jest od niego czterokrotnie większa. Szczekał głośno, merdał ogonem i skakał wokół suczki.

– Rozumiem – mruknęła Ewelina, chociaż wcale nie rozumiała. – Przygarnął pan psa, który był już przyzwyczajony do swojego imienia?

– A skąd! – wycofał się mężczyzna. Ewelina wpatrywała się w niego z zaciekawieniem. – To nie mój pies, tylko pożyczony.

– Pożyczony? – zdziwiła się. – Pan wybaczy, ja rozumiem pożyczać sobie książki, płyty czy pieniądze, ale psa?

– To nie tak, chyba nie wyraziłem się dość jasno… Dragon należy do mojego brata, a ja czasem się nim opiekuję i… – urwał i klepnął się w czoło. – Proszę mi wybaczyć, nawet się nie przedstawiłem! Adrian Bartecki, miło mi. – Uśmiechnął się do niej, a Ewelina miała wrażenie, że śmieje się cała jego twarz. Nie tylko usta, ale też policzki, na których pojawiły się głębokie dołki, i ciemne, ozdobione gęstymi rzęsami oczy. Ona tak nie potrafiła. Czasem jej wargi wykrzywiały się w uśmiechu, ale pozostała część twarzy pozostawała niewzruszona. Kiedyś śmiała się całą sobą, ale miała wrażenie, że to było bardzo, bardzo dawno temu.

– Ewelina So… uhm, to znaczy Werner! – przedstawiła się. Tak jak na początku małżeństwa nie mogła się przyzwyczaić do nazwiska męża, tak teraz wciąż zdarzało się jej zapominać, iż wróciła do panieńskiego. Dostrzegając zdziwienie Adriana, szybko dodała: – Niedawno zmieniłam nazwisko i wciąż nie mogę się przyzwyczaić.

– Och! – Czy jej się wydawało, czy na jego twarzy dostrzegła rozczarowanie? Nie spodobało jej się to. – Czyli rozumiem, że jest pani świeżo poślubioną mężatką? Moje gratulacje!

– Raczej świeżą rozwódką – prychnęła. – Chociaż zdecydowanie wolałabym opcję z wdówką… – dodała, zanim zdążyła ugryźć się w język.

Nowo poznany mężczyzna zmieszał się, nie wiedząc, co odpowiedzieć na jej wyznanie.

– Musiał pani nieźle zajść za skórę, skoro wolałaby pani widzieć go w grobie.

Ewelina zaczęła szybko machać rękami, wycofując się z tego, co powiedziała. Fajda nadal w najlepsze harcowała z Dragonem.

– To nie tak, pan mnie musiał źle zrozumieć! Ja nikomu źle nie życzę, po prostu… no cóż, najchętniej udusiłabym skurwiela gołymi rękami, ale przecież to nie pana problem, dlatego będę się już zbierać, bo… o! – Spojrzała na goły nadgarstek, gdzie inni ludzie nosili zegarek. Inni, ale nie ona. – Zrobiło się późno! Tak, bardzo późno! Do widzenia, spieszę się! Fajda, do nogi! – zawołała psa. Suczka ze smutkiem zwiesiła ogon, wpatrując się oskarżycielsko w swoją panią. – No, już nie rób takiej miny, idziemy! Do widzenia, wszystkiego dobrego! – pożegnała się, zapięła psu smycz i już jej nie było.

Adrian wpatrywał się ze zdumieniem w oddalającą się kobietę. Zrobiła na nim piorunujące wrażenie i sam już nie wiedział, czy to sprawka tego „skurwiela”, którego udusiłaby gołymi rękami, czy zegarka, który widziała tam, gdzie go nie było, czy może raczej całokształtu, ale obstawiał to ostatnie. Rozmawiał z Eweliną zaledwie kilka minut, a zdążył poczuć, że z jakiegoś dziwnego powodu jest mu bliska i nie obraziłby się za kolejne przypadkowe spotkanie…

Tymczasem Ewelina wróciła do domu, przeklinając się w duchu za własną głupotę. Wykrzyczała całą swą złość Bogu ducha winnemu mężczyźnie, którego widziała po raz pierwszy w życiu. Chociaż z drugiej strony… oni wszyscy mają coś na sumieniu, ot co! Jeden lepszy od drugiego! Na pewno skrzywdził kiedyś jakąś kobietę. Była więcej niż pewna, że w przeszłości ktoś przez niego płakał. A może właśnie teraz, kiedy on beztrosko spacerował sobie z Dragonem, jakaś niewiasta oczy sobie za nim wypłakiwała? Wszyscy oni są tacy sami, bez wyjątku!

ROZDZIAŁ 3

KAŻDA MINUTA OCZEKIWANIA ZDAWAŁA SIĘ CIĄGNĄĆ W NIESKOŃCZONOŚĆ. Ewelina spojrzała ze zniecierpliwieniem na wiszący nad drzwiami zegar. Wydawało jej się, że psycholog wyszła z gabinetu co najmniej kwadrans temu, jednak upłynęło dopiero kilka minut. Ewelina wsunęła rękę do swojej torby i zacisnęła dłoń na znajdującej się w środku figurce Batmana. Pytała w ośrodku adopcyjnym, co chłopiec lubi, ale nie otrzymała żadnych szczegółowych wytycznych, jednak na zdjęciu, które dostała, Piotrek miał na sobie bluzę z wizerunkiem tego superbohatera.

– Aha, jeszcze jedno! – nieznośną ciszę przerwał Sebastian.

Ewelina spojrzała na niego nieprzytomnie. Zapomniała o pozostałych osobach, które znajdowały się w pomieszczeniu. Byli tylko ona, Adrian i oczekiwanie na ich dziecko.

– Tak? – zachęcił go Adrian.

– Nie wiem, czy to istotne – zawahał się wychowawca.

– Dla nas wszystko, co dotyczy Piotrka, jest ważne – wyjaśniła Ewelina.

– Piotrka w naszej placówce odwiedzała pewna… – w jego głosie wyczuwalne było wahanie. – Pewna ciocia – dokończył wreszcie.

Ewelina i Adrian zamarli. Spojrzeli na siebie porozumiewawczo. W ośrodku adopcyjnym nie było mowy o żadnej cioci. Ewelina przeniosła oskarżycielski wzrok na panią Marzenę, która w obronnym geście skrzyżowała przed sobą dłonie i odezwała się po raz pierwszy w trakcie tego spotkania.

– Ja o niczym nie wiedziałam!

– Przepraszam, może nieprecyzyjnie się wyraziłem. – Sebastian pospieszył z wyjaśnieniami. – Piotrek nie wiedział, że ta pani go odwiedza, bo… – urwał, widząc zdziwione spojrzenia zgromadzonych. – Pani Hania była przyjaciółką jego matki. Obie wychowały się w domu dziecka, poznały się jeszcze w placówce i potem utrzymywały ze sobą kontakt. Mama Piotrka, no cóż, jak już państwo wiedzą, stoczyła się na samo dno, ale pani Hania… W życiu nie powiedziałbym, że jest z bidula! – W jego oczach pojawił się błysk zainteresowania. – W każdym razie od czasu do czasu dzwoniła do mnie, pytała, czego Piotrek potrzebuje i w miarę możliwości pomagała chłopcu. Przynosiła dla niego ubrania, zabawki, gry, książki, przybory szkolne – wyliczył na jednym wdechu. – Nigdy jednak nie chciała się z nim zobaczyć.

Ewelina uniosła wysoko brwi. Zdziwiły ją ostatnie słowa opiekuna Piotrka. Gdyby ona zadała już sobie tyle trudu, żeby dowiedzieć się, czego dziecko potrzebuje, pojechać na zakupy i przywieźć prezenty do ośrodka, na miejscu tej kobiety na pewno chciałaby zobaczyć Piotrka. Zachowanie Hani wydawało jej się irracjonalne.

– Nie rozumiem. – Poprawiła się niespokojnie na krześle, z dłonią wciąż zaciśniętą na figurce. – Dlaczego nie chciała się z nim zobaczyć?

– Po co więc te wszystkie prezenty? – wtrącił Adrian, masując skronie. Od nadmiaru informacji rozbolała go głowa.

– Zachowanie pani Hani wcale nie jest pozbawione sensu, zwłaszcza dla osoby, która wychowała się w domu dziecka i wie, jak wygląda rzeczywistość naszych wychowanków – ocenił ze smutkiem Sebastian. – Ona nie chciała robić mu nadziei. Wiedziała, że każda osoba interesująca się konkretnym dzieckiem… cóż, pozwala mu uwierzyć, że znajdzie dom.

Dłoń Eweliny jeszcze mocniej zacisnęła się na Batmanie. Suwak od torebki boleśnie wżynał jej się w nadgarstek, ale zignorowała ból.

– A czy teraz będzie chciała mieć z dzieckiem kontakt? – Adrian wypowiedział na głos ich wspólne obawy. Chcieli, żeby Piotrek zaczął wszystko od nowa, z nimi, w ich domu. Nie przewidzieli w nim miejsca dla jakiejś obcej kobiety.

– Nie, proszę się nie obawiać! Rozmawiałem z nią. Bardzo wzruszyła ją wiadomość, że Piotrek znalazł rodzinę. Nie zamierza jednak ingerować w państwa życie. Chyba nie chce przypominać chłopcu o trudnej przeszłości – wyjaśnił Sebastian.

To musiało wystarczyć Ewelinie i Adrianowi, gdyż drzwi do gabinetu otworzyły się i stanęła w nich Alina Kowalczuk prowadząca niskiego i drobnego jak na swój wiek chłopca. Ewelina zamarła. Nie wiedziała, co zrobić. Czy biec do dziecka, zapewnić, że już nigdy nie będzie samo, czy może podejść spokojnie, aby nie wystraszyć Piotrka, przedstawić się i… A może powinna czekać, aż pracownicy domu dziecka wykonają ten pierwszy krok? Dobry Boże, dlaczego nikt jej nie przygotował na tę chwilę? Na warsztatach tłumaczono, dlaczego jawność adopcji jest tak istotna, czym jest trójkąt adopcyjny i jak radzić sobie z ewentualnymi pytaniami dziecka o jego biologiczną rodzinę, ale nikt nie powiedział, jak zachować się podczas pierwszego kontaktu z synem.

Nie potrafiła się ruszyć, na chwilę wyłączyła myślenie. Widziała tylko jego. Cały świat przestał mieć znaczenie. Nie dostrzegała zachęcających spojrzeń dyrektorki domu dziecka, nie słyszała uporczywego chrząkania wychowawcy Piotra. Nie miała najmniejszego pojęcia, że Adrian tuż obok wstaje z krzesła i spogląda na nią wyczekująco, szukając ratunku.

Był idealny. W jednej sekundzie zrozumiała, że byli sobie pisani. Że to właśnie on na nią czekał. Że to jego musiała znaleźć. Tak właśnie musiało być. Jej droga do rodzicielstwa musiała przebiegać przez kolejne miesiące rozczarowań, krępujące badania i zabiegi, nadzieję, kolejne poronienia i wreszcie druzgocącą diagnozę: „Nie donosi pani ciąży. Jest pani w stanie w nią zajść, ale pani nie urodzi zdrowego dziecka”. W tym też czasie musiała się rozwieść, wycofać z życia, zaufać ponownie, chociaż wcale nie było to łatwe. To było jej pisane. A wszystko po to, żeby mogła spojrzeć w pełne bólu i nadziei oczy chłopca. Miała wrażenie, że więcej w nich rozpaczy i żalu niż wiary, ale cieszyła się, że zdążyli, zanim nadzieja umarła jako ostatnia.

Zreflektowała się. Wstała i pokonała odległość, która dzieliła ją od chłopca. Psycholog wciąż zaciskała dłonie na ramionach dziecka, ale uśmiechała się szeroko. Ewelina podeszła do synka i klęknęła przed nim. Ujęła jego twarz w dłonie. Chciała go dotknąć. Obawiała się, że zmysł wzroku może okazać się niewystarczający, aby zapamiętać każdy szczegół ich pierwszego spotkania, ale chłopiec wzdrygnął się, jakby jej dotyk parzył go w skórę. Ewelina cofnęła dłonie nie bez żalu, ale ze zrozumieniem. Wiedziała przecież, ile to dziecko przeżyło.

– Cześć, mam na imię Ewelina – odezwała się drżącym głosem. – A to mój mąż Adrian. Chcielibyśmy cię poznać, o ile oczywiście masz na to ochotę.

Adrian, który stał już za żoną, skinął tylko głową, potwierdzając jej słowa.

Piotrek szukał ratunku u swoich dotychczasowych opiekunów, jakby potrzebował potwierdzenia, że ci ludzie mówią prawdę, że rzeczywiście przyjechali tu tylko ze względu na niego. Jolanta, która podobnych spotkań miała już trochę za sobą, odsunęła krzesło, głośno przy tym szurając, i podeszła do chłopca.

– A może pokażesz, Piotrusiu, swoją kolekcję autek? Na pewno masz je poupychane w kieszeniach!

Chłopiec podniósł palec wskazujący w górę i bez słowa wyciągnął z kieszeni dwa resoraki, uśmiechając się przy tym tryumfalnie.

– Wow, no świetne! – podekscytowała się Ewelina. – Czy to jest garbus?

Piotrek tylko skinął głową, a Ewelina zaczęła się zastanawiać, czy on w ogóle mówi. Spojrzała z niepokojem na dyrektorkę, ale ta najwyraźniej nie podzielała jej lęku, gdyż uśmiechała się szeroko, zachęcając dziecko, aby weszło dalej, i prowadząc je na lewo. Dopiero teraz Ewelina zauważyła, że przy skórzanej, wysłużonej już kanapie znajduje się duży regał z grami, zabawkami i książkami.

– Chcesz się pobawić? – Ewelina w mig przejrzała zamiary dyrektorki i zwróciła się do chłopca. – Masz na myśli jakąś konkretną zabawę?

Piotrek wzruszył ramionami, nadal nie odzywając się ani słowem. Zerkał czujnie to na Ewelinę, to na Adriana, jakby ich sprawdzał, zastanawiał się, na ile może sobie przy nich pozwolić.

Ewelina szybko podeszła do regału i gestem zachęciła chłopca, aby dołączył do niej. Adrian podążył za nimi jak cień, wciąż z niedowierzaniem, ale też z narastającym podekscytowaniem spoglądając na dziecko.

Piotrek usiadł na kanapie, rozglądając się z zaciekawieniem. Najwyraźniej czekał na ciąg dalszy.

– A my coś dla ciebie mamy! – Adrian odezwał się po raz pierwszy w towarzystwie dziecka.

Chłopiec wsunął dłonie pod uda i zatupał niecierpliwie nogami. Na jego twarzy pojawiło się coś na kształt uśmieszku, jednak Ewelina zdawała sobie sprawę, że do prawdziwego, szczerego uśmiechu jeszcze daleka droga. Dziecko naciągnęło usta, nie ukazując zębów. Sięgnęła dłonią do torebki i wyjęła z niej figurkę Batmana. Oczy chłopca się zaświeciły. Piotrek dość pewnie wyciągnął ręce po zabawkę.

– Lubisz Batmana? – zapytała Ewelina.

– Tak! – krzyknął podekscytowany chłopiec, a Barteccy w duchu odetchnęli z ulgą. Odezwał się! Potrafi mówić!

– Piotrusiu, co się mówi? – wtrąciła się do rozmowy dyrektorka, nadal stojąc w bezpiecznej odległości.

– W porządku – uspokoiła ją Ewelina, ale chłopiec już zdążył się zreflektować.

– Dziękuję – bąknął pod nosem.

– Proszę, kochanie. Mam nadzieję, że prezent ci się spodobał.

– Bardzo! – przyznał zadowolony Piotrek.

Ewelina czekała, aż dziecko zacznie się bawić otrzymaną figurką, ale chłopiec tylko siedział i bez ruchu wpatrywał się w zabawkę. Jego zachowanie było niepokojące, a Ewelina odniosła wrażenie, jakby… nie potrafił się bawić. Tylko że każde dziecko potrafi się bawić! Przecież to normalne zachowanie dziewięciolatka!

Wykorzystała ten czas, kiedy Piotrek wpatrywał się w zabawkę, na dokładne przyjrzenie się chłopcu. Gdyby nie spędziła długich godzin przed komputerem, poszukując informacji o alkoholowym zespole płodowym i przeglądając zdjęcia dzieci borykających się z tym schorzeniem, nie dostrzegłaby FAS na jego twarzy. Świadomość społeczna na temat poalkoholowych uszkodzeń płodu wciąż była niska. Osoby mające na co dzień kontakt z dziećmi z alkoholowym zespołem płodowym – pracownicy domów dziecka, ośrodków adopcyjnych, zakładów opieki społecznej, lekarze czy policjanci – natychmiast dostrzegały typowe dla FAS cechy morfologiczne, jednak jeśli ktoś dysponował znikomą wiedzą na temat zespołu, mógł przeoczyć anomalie w budowie twarzy. FAS na obliczu Piotrka odcisnął ślad trwały, aczkolwiek subtelny. Wygląd chłopca znacznie odbiegał od wyobrażeń, jakie Ewelina stworzyła sobie po przejrzeniu w sieci zdjęć chorych dzieci. Owszem, miał szeroko rozstawione oczy i opadające powieki, a jego nos był krótki i zadarty. Rzeczywiście, górna warga wydawała się znacznie cieńsza niż u zdrowych dzieci, a głowa zbyt mała, nieproporcjonalna do reszty ciała, jednak Ewelina była przekonana, iż gdyby nie wiedziała, że chłopiec ma FAS, nie zauważyłaby tych różnic. Zapewne uznałaby, że taka jest jego uroda. Wiedziała też, że anomalie w budowie twarzy to najmniej istotny problem dziecka. Znacznie poważniejsze były uszkodzenia mózgu i układu nerwowego, braki intelektualne i zaburzenia rozwoju. Bała się ich, ale wiedziała, że ten chłopiec zbyt długo czekał na pomoc, aby mogli mu jej odmówić.

– Widziałam twoje zdjęcie, na którym masz bluzę z Batmanem! – Ewelina rozsiadła się wygodnie obok chłopca i poklepała wolne miejsce obok, dając znak Adrianowi, żeby do nich dołączył. – Dlatego pomyślałam, że taki prezent cię ucieszy…

– Bardzo mi się podoba – przyznał Piotrek, ociągając się.

– Kiedy byłem dzieckiem, Batman był moim ulubionym bohaterem! Zbierałem komiksy nawet gdy byłem już całkiem duży, ale chowałem je przed kolegami. Bałem się, że mnie wyśmieją. – wyznał ze śmiechem Adrian.

– Dlaczego mieliby się śmiać? – zdziwiło się dziecko. – Przecież każdy lubi Batmana…

– No widzisz, że ja wtedy o tym nie pomyślałem! Gapa ze mnie! – Adrian klepnął się w czoło, czym wywołał śmiech chłopca.

Piotrek przeniósł wzrok z Adriana na Ewelinę i patrząc jej prosto w oczy, powiedział:

– A ja umiem czytać! – Wypiął dumnie pierś. – I w ogóle sprzątam najszybciej ze wszystkich chłopaków z grupy!

Ewelina poczuła bolesny uścisk w sercu. Od razu zrozumiała, dlaczego chłopiec o tym mówi. Chciał się zareklamować. Pokazać, że coś potrafi, że jest coś wart. Udowodnić, że nie pożałują, jeśli wybiorą właśnie jego.

– Świetnie, ja też bardzo lubię czytać – powiedziała ze ściśniętym gardłem. – O, widzę, że macie tutaj puzzle! – Jej wzrok zatrzymał się na pudełku znajdującym się na środkowej półce regału. – Umiesz układać puzzle?

– Pewnie! Przecież jestem już dużym chłopcem! – oburzył się Piotrek.

– To co, układamy? – zaproponował Adrian.

Czas spędzony z dzieckiem minął stanowczo zbyt szybko. Ewelinie wydawało się, jakby dosłownie przed chwilą psycholog przyprowadziła Piotrusia, a tymczasem pani dyrektor już zawyrokowała, że czas wracać do grupy. Dziecko jęknęło głośno, ale nie protestowało. Spojrzało tylko na nich czujnie, jakby chciało się upewnić, że wrócą, po czym złapało figurkę Batmana i bez pożegnania wyszło z gabinetu. Ewelina miała wrażenie, że zaraz pęknie jej serce. Chciała je chociaż przytulić, przytrzymać za rączkę, a tymczasem dziecko zniknęło szybciej, niż się pojawiło. Pragnęła więcej i więcej! Przecież te wydarte codzienności minuty to stanowczo zbyt mało! Oboje z Adrianem czuli się rozczarowani. Nie, nie samym dzieckiem, a ilością spędzonego razem czasu. Kiedy za chłopcem zamknęły się drzwi, Ewelina schowała twarz w dłoniach i wybuchła głośnym płaczem. Na kolanach nadal trzymała maskotkę, którą przed chwilą bawiła się z Piotrkiem. Adrian objął trzęsące się ramiona żony i nie odzywając się ani słowem, zaczął delikatnie głaskać jej plecy. Nikt nic nie mówił. Personel domu dziecka i pracownica ośrodka adopcyjnego wiedzieli, że małżonkowie potrzebują teraz chwili tylko dla siebie, aby uporządkować myśli i zrozumieć to, co się przed chwilą wydarzyło. Widywali już najróżniejsze reakcje. Płacz, śmiech, okrzyki radości, ale też rozczarowanie, wahanie. Nie sposób było przewidzieć, jak dana para postąpi.

Ramiona Eweliny powoli przestawały drżeć. Jej oddech się uspokajał. W końcu opuściła dłonie i ścisnęła maskotkę. Otarła łzy i spojrzała na Adriana. Zachowanie Eweliny było dla dyrektorki sygnałem do rozpoczęcia rozmowy.

– Jak wrażenia? – zapytała. – Jak spędzili państwo ten czas?

Ewelina, nadal siedząc na skórzanej kanapie, przeniosła zamglony wzrok na Jolantę. Zreflektowała się, odłożyła starannie maskotkę i wstała z sofy. Wyjęła z torebki chusteczkę i przetarła nią twarz.

– Przepraszam, ja…

– Chyba już ustaliłyśmy na wstępie, że w tym gabinecie nie przeprasza się za łzy – powiedziała z uśmiechem dyrektorka.

Ewelina potwierdziła skinieniem głowy. Z jękiem opadła na krzesło, podczas gdy Adrian niespokojnie przemierzał gabinet.

– On jest taki kochany, wspaniały… To…, to po prostu niewiarygodne! Jestem nim totalnie oczarowana!

Adrian zatrzymał się za krzesłem, na którym siedziała żona, i położył dłonie na jej ramionach. W odpowiedzi na ten gest Ewelina musnęła jego rękę palcami.

– Słuchajcie, ja wiem, że to jest decyzja na całe życie i trudno ją podjąć. – Jolanta niespokojnie ściągnęła brwi. – Jeśli się wahacie, możecie przyjść jeszcze raz niezobowiązująco, potem już musicie mnie poinformować, jaka jest wasza decyzja. Dziecko się przywiązuje, rozumiecie to, prawda? – Ewelina i Adrian nawet nie zauważyli, że dyrektorka zrezygnowała z oficjalnej formy grzecznościowej. – Jedźcie do domu, zróbcie sobie mocną kawę i przegadajcie temat!

Ewelina powoli podniosła głowę i wbiła świdrujące spojrzenie w męża. Nieznacznie ścisnął jej dłoń. Oddała uścisk. Z uśmiechem skinął głową, a ona poczuła, że zrzuciła ogromny ciężar.

– Nie, my nie potrzebujemy rozmawiać! My wiemy, że to jest to – zapewniła z dziwnym wyrazem twarzy. Wyglądała, jakby właśnie zgłębiła tajemnicę życia. Jakby odnalazła swój sens.

Dyrektorka głośno wypuściła powietrze. Wszyscy zgromadzeni w pomieszczeniu odetchnęli z ulgą. Udało się. Po raz kolejny udało się połączyć rodzinę!

– Doskonale! W takim razie nie pozostaje mi nic innego, jak ustalić z wami wizyty u Piotrka – ucieszyła się Jolanta. – Resztę załatwicie z ośrodkiem adopcyjnym.

– Rozumiem, że kontakty odbywają się tutaj, w domu dziecka, tak? – upewniła się Ewelina.

– Na początku spotykacie się z dzieckiem na terenie placówki, ale bez udziału pracowników – wyjaśniła dyrektorka. – Z czasem pozwalam zabrać je do kina, na spacer czy na lody, ale do czasu uzyskania postanowienia sądu o powierzeniu wam pieczy nad dzieckiem, nie wolno wam wziąć go do domu. Słuchajcie, ono musi wejść do waszego mieszkania jak do świątyni! – tłumaczyła, wymachując rękami. Najwyraźniej należała do tych osób, które przemawiały nie tylko ustami, ale też całym ciałem. – Wiem, że są rodzice, którzy łamią nasze postanowienia i zabierają wcześniej dziecko do domu, ale wtedy to mieszkanie jest dla niego czymś zwyczajnym. A kiedy już będziecie mogli wziąć Piotrka do siebie i on po raz pierwszy wejdzie do swojego domu… nie pożałujecie, że tyle czekaliście!

– W porządku, a co z formalnościami? – Ewelina zwróciła się do Marzeny, która z boku przypatrywała się całej scenie.

Pracownica ośrodka adopcyjnego schowała kosmyk włosów za ucho, zwilżyła wargi językiem i wyjaśniła, co teraz powinni zrobić.

– Ośrodek ma swoich prawników, którzy przygotowują w imieniu rodziców wnioski o preadopcję i adopcję – oznajmiła pewnym tonem. – Nie we wszystkich placówkach jest to normą, ale my doszliśmy do wniosku, że takie rozwiązanie będzie najkorzystniejsze dla was, rodziców. To zrozumiałe, że teraz targa państwem cały wachlarz emocji i nie macie głowy do tak przyziemnych spraw jak załatwianie formalności. – Uśmiechnęła się ze zrozumieniem. – Możemy się umówić na sporządzenie wniosku choćby jutro. Załączniki tak naprawdę już mamy. Dostarczyliście mi już państwo odpis aktu małżeństwa, zaświadczenie o dochodach i zaświadczenie od lekarza o ogólnym stanie zdrowia, my wystąpiliśmy już o zaświadczenie o niekaralności… – Marzena głośno myślała. – To nam bardzo ułatwi sprawę! Po przygotowaniu wniosku nasz pracownik złoży go w sądzie i cała machina ruszy.

– Jasne, będziemy w ośrodku jutro, nawet z samego rana! – zapewniła Ewelina, co wywołało uśmiech na twarzach zebranych. Widać było po niej, że jak najszybciej chce zabrać Piotrka do domu, że rozstanie wywołało w niej ból, wewnętrzny bunt.

– Doskonale, będę na państwa czekać o dziewiątej. – Marzena wyciągnęła z torebki kalendarz, żeby zapisać godzinę spotkania z Barteckimi.

– Czy po spotkaniu w ośrodku będziemy mogli przyjechać do Piotrka? – zapytał Adrian, nadal ściskając dłoń żony. Ewelina nie czuła już palców, a dotyk spoconej ręki męża stał się nieprzyjemny, ale nawet się nie zająknęła.

– Myślę, że tak – zgodziła się dyrektorka, po czym zwróciła się do wychowawcy. – Do której jutro Piotrek jest w szkole?

Sebastian zmarszczył czoło, próbując przypomnieć sobie, o której podopieczny kończy zajęcia.

– Do dwunastej trzydzieści – oznajmił w końcu z pełnym przekonaniem.

– Zatem zapraszamy po trzynastej. Może odrobicie z nim lekcje? – zaproponowała Jolanta.

– Tak! Bardzo chętnie! – ucieszyła się Ewelina.

Dla wielu rodziców odrabianie pracy domowej z dziećmi było czymś całkowicie normalnym, niekiedy miłym, a niekiedy męczącym wręcz obowiązkiem, tymczasem dla Eweliny to był dar od losu, prawdziwe wyróżnienie. Została wybrana, aby odrabiać z Piotrkiem zadania.

– Załatwisz sobie wolne? – zaniepokoił się Adrian. On sam w tym tygodniu pracował na nocną zmianę, trudno, najwyżej się nie wyśpi, ale Ewelina już tego dnia wzięła dzień urlopu. Nie wiedział, jak kolejna absencja zostanie potraktowana przez jej pracodawców.

– Oczywiście! Zresztą niech się przyzwyczajają, niedługo idę na urlop macierzyński! – rozświergotała się.

Rzucona przez nią uwaga zainteresowała dyrektorkę.

– To wspaniale! Nie wszystkie matki korzystają z tej możliwości, część skraca urlop, ale uważam, że zarówno pani, jak i Piotrek potrzebujecie tego czasu.

– Zbyt długo czekałam na swoje dziecko, aby teraz stracić ten bezcenny czas – zapewniła Ewelina. – Boże, nawet państwo sobie nie wyobrażają, co ja teraz przeżywam!

Adrian, z natury nieco bardziej od żony powściągliwy w obcym otoczeniu, uśmiechnął się pod nosem, obserwując Ewelinę. W drodze do ośrodka tak bardzo obawiał się swojej reakcji. Bał się, że nie poczuje nic. „A co, jeśli dziecko rozpłacze się na nasz widok? Jeśli ja go nie zaakceptuję?”, targały nim wątpliwości. Piotrek nie był słodkim bobasem, tylko trudnym dużym chłopcem, który zaraz zacznie dorastać i dojdą następne problemy. Teraz jednak był spokojniejszy. Wiedział, że potrzebuje czasu, aby pokochać dziecko, ale wierzył, iż nie jest to niemożliwe. Kolega z pracy, kiedy dowiedział się, że Ewelina i Adrian planują adopcję, prychnął głośno i skomentował: „I co, będziesz obce dziecko wychowywać? Jak znajdziesz w sobie miłość do niego?”. Ale Adrian był przekonany, że to przyjdzie z czasem. Skoro całkowicie obcy sobie ludzie spotykają się i rodzi się między nimi miłość, niby dlaczego on miałby nie pokochać tego chłopca jak swojego syna?

– W takim razie wszystko mamy omówione. – Dyrektorka dała jasny sygnał do zakończenia spotkania. – Jutro ustalimy terminy kolejnych spotkań z Piotrkiem!

Ewelina miała wrażenie, że opuszcza gabinet jako zupełnie inna kobieta niż ta, którą była, przychodząc tutaj. Lżejsza, bardziej pewna siebie, przekonana o swojej sile, spełniona. Miała wrażenie, że teraz może góry przenosić.

Wyszli z budynku, oglądając się za siebie. Oboje myśleli o tym samym – że tam w środku zostało ich dziecko. Tak bardzo chcieli po nie wrócić, zabrać je do domu. Od upragnionego rodzicielstwa dzieliło ich już tak mało, a jednocześnie tak dużo. Podjęli tę najtrudniejszą decyzję, przeszli przez cały proces kwalifikacji na rodziców adopcyjnych, a teraz odnaleźli swoje dziecko. Powinni być szczęśliwi. Tylko dlaczego każda komórka ciała kurczyła się z bólu na myśl, że zostawili syna w ośrodku, że on kolejną noc spędzi w bezdusznym, zimnym otoczeniu? Nie potrafili poradzić sobie z ogromem emocji, który pojawił się po spotkaniu z Piotrkiem. Z jednej strony – ekscytacja, szczęście, a z drugiej – ból rozstania.

Wsiedli do samochodu, ale Adrian nie odpalił silnika. Byli sami ze sobą i oceanem przeżyć. Potrzebowali teraz chwili intymności, odcięcia od świata. Zamknięte auto im to zapewniało.

Ciszę przerwała Ewelina. Roześmiała się głośno, wręcz histerycznie.

– Czuję, że to jest to, Adrian! Dlaczego tak długo zwlekaliśmy? – Pokręciła z niedowierzaniem głową.

– Zadajesz to pytanie niewłaściwej osobie – zauważył, kładąc ręce na kierownicy. – Przecież to ty nie mogłaś się zdecydować! Dobry Boże… Czy ty też czujesz, jakbyś wróciła z jakiejś szalonej podróży? Nie mogę zebrać myśli!

Zapatrzyła się przed siebie, na budynek, z którego przed chwilą wyszli. Mogłaby przysiąc, że w oknie pojawiła się zaciekawiona dziecięca buzia, ale zanim Ewelina zdążyła się przyjrzeć, dziecko zniknęło.

– Tak długo nosiłam go w sercu, a on był tak blisko…

– Damy sobie radę, prawda? – Adrian spojrzał na nią z niepokojem.

– Oczywiście, że damy sobie radę! – oburzyła się. – Nie mam co do tego żadnych wątpliwości!

– Jesteśmy jego jedyną szansą – zauważył z wahaniem. – Spoczywa na nas ogromna odpowiedzialność… Zauważyłaś, że on boi się dotyku?

Ewelina przytaknęła ze smutkiem.

– Tak bardzo chciałam go dziś przytulić i czułam, że on też tego potrzebuje. – wyznała łamiącym się głosem. – Cierpiałam, widząc, jak on zmaga się z emocjami, których nie rozumie. Jest taki biedny.

– To prawda, ale… – zawahał się. – Pamiętasz, co mówił psycholog na warsztatach? Że nie możemy pobłażać dziecku, bo „ono jest takie biedne, tyle w życiu przeszło”. Musimy je traktować normalnie, wychowywać tak, jak wychowywalibyśmy nasze biologiczne dziecko.

Ewelina westchnęła i zsunęła się na fotelu pasażera.

– Wiem, kochany, wiem. Ale to nie zmienia faktu, że jestem przytłoczona ogromem zła, które go spotkało już na początku… Jest taki cudowny, taki mądry, taki…, taki nasz!

Adrian z uśmiechem odnotował, że rozmowa o Piotrku sprawia Ewelinie przyjemność. Tak, teraz, po opuszczeniu domu dziecka, nawet on odczuwał silną potrzebę, aby mówić o chłopcu. Jego myśli były skupione wokół Piotrusia.

– Jedźmy do domu! – zarządził. – Wrócimy tutaj jutro.

Bez słowa wsunął kluczyk do stacyjki i odpalił silnik. Powoli wyjechał z placu i zatrzymał się przed jezdnią. Upewnił się, że nie nadjeżdża żaden inny pojazd i skręcił w prawo.

– Zadzwonię do mamy – mruknęła Ewelina i wyjęła z torebki telefon. Po chwili już dzieliła się swoją ekscytacją z matką. – Mamo, to jest to, zdecydowaliśmy się! Jestem pewna, że jak go poznacie, oszalejecie na jego punkcie tak jak i my!

Adrian się wyłączył. Pogrążony w świecie własnych myśli nie słyszał, co Ewelina opowiadała matce. Rozmyślał o swoich rodzicach. Gdyby oni tak entuzjastycznie podeszli do adopcji jak teściowie…

W końcu Ewelina się rozłączyła i w aucie zapadła cisza. Wjeżdżali już do Katowic, kiedy nagle się odezwała.

– Wiesz, Piotrek będzie tak jakby z dwóch światów – naszego i swoich biologicznych rodziców. Myślę, że najtrudniej będzie mu połączyć te dwa światy.

ROZDZIAŁ 4

FORMALNOŚCI W OŚRODKU ADOPCYJNYM ZAJĘŁY IM O WIELE MNIEJ CZASU, NIŻ PRZYPUSZCZALI. Zasugerowano im, że najrozsądniej będzie złożyć wniosek zawierający cztery postulaty: o zgodę na powierzenie pieczy nad dzieckiem, nazywaną też preadopcją, czyli zabranie dziecka z placówki na czas oczekiwania na właściwą rozprawę adopcyjną, o orzeczenie przysposobienia pełnego, o zmianę nazwiska dziecka oraz o nakazanie Urzędowi Stanu Cywilnego wydania nowego aktu urodzenia, już z danymi Eweliny i Adriana jako rodziców. Pracownicy ośrodka adopcyjnego powiedzieli im też o możliwości zmiany imienia chłopca.

– Mają państwo do tego pełne prawo. Tak jak biologiczni rodzice wybierają imię po porodzie, tak adopcyjni rodzice mogą wybrać je po adopcji – poinformowała współpracująca z ośrodkiem prawniczka.

Stanowczo odmówili. Wiedzieli, że chłopca czekają problemy natury adaptacyjnej, wkrótce będzie musiał zaaklimatyzować się nie tylko w nowej rodzinie, ale też w nieznanym środowisku, mieście czy szkole i nie zamierzali dostarczać mu dodatkowego stresu. Być może inaczej byłoby w przypadku dziecka kilkumiesięcznego, rocznego, czy nawet dwu-, trzyletniego. Ale Piotrek w tym roku kalendarzowym miał skończyć dziesięć lat i nie wyobrażali sobie, aby tak dużemu dziecku narzucić nowe imię. Przecież to była jego tożsamość, jego historia!

W uzasadnieniu wniosku Ewelina i Adrian krótko opisali swoją sytuację życiową i powody adopcji. Zapewnili, że są w stanie zagwarantować dziecku opiekę i warunki materialne. Podkreślili świadomość konieczności udzielenia chłopcu niezbędnego wsparcia i specjalistycznej terapii, która pomoże Piotrkowi uporać się z jego problemami i deficytami.

– Świetnie, cieszę się, że wszystkie formalności mamy już za sobą! – podsumowała pani Marzena, kiedy już wspólnie z prawniczką sporządzili wniosek. – Dzięki złożeniu zbiorowego dokumentu sprawa będzie uproszczona, a państwo nie będą musieli pamiętać o kolejnych wnioskach.

Kiedy wyszli z ośrodka, dochodziła dopiero jedenasta. W domu dziecka byli umówieni na trzynastą. Powrót do domu nie miał sensu, nie zdążyliby się rozsiąść wygodnie, a już musieliby wracać do Sosnowca.

– Może pójdziemy na spacer? – zaproponował Adrian. – Zdaje się, że całkiem niedaleko znajduje się duży park…

– A wiesz, że z przyjemnością – Ewelina podeszła entuzjastycznie do pomysłu męża. – Chętnie w ciszy i spokoju zbiorę myśli.

– Podjedźmy samochodem, żebyśmy potem nie musieli biegać w popłochu po mieście. Chyba nie chcemy się spóźnić?

Nie minął kwadrans, kiedy Adrian zaparkował na parkingu przylegającym do skąpanego w słońcu parku. Jeszcze kilka dni temu pogoda była mocno niepewna, jakby zima zastanawiała się, czy powiedziała już ostatnie słowo, czy też nie, ale z dnia na dzień wiosna coraz śmielej rozgaszczała się w miastach, miasteczkach i wsiach. Ewelina po wyjściu z samochodu uzmysłowiła sobie, że od dawna nie słyszała tak wesołego, głośnego śpiewu ptaków. Najwyraźniej wszystkie okoliczne ptaszyska postanowiły obwieścić światu radosną nowinę, że oto nastała wiosna, strącając z tronu srogą, mroźną zimę. A w sercu Eweliny… cóż, także rozkwitała wiosna! To zadziwiające, że większość przełomowych wydarzeń w jej życiu miała miejsce właśnie o tej porze roku. Już od dawna kojarzyła jej się z nadzieją, z nowym startem. Kiedy pięć lat temu nadeszły pierwsze wiosenne dni, poznała Adriana, który rozkruszył lód w jej sercu. A teraz… A teraz do jej rodziny miał dołączyć kolejny wyjątkowy mężczyzna!

Weszła pewnie w alejkę, nieśmiało rozpinając guzik pod szyją. Po raz pierwszy od wielu miesięcy temperaturę można było określić jako całkiem przyjemną.

– O czym myślisz? – zapytał Adrian, pewnie wchodząc w świat jej myśli.

– O tym, że wszystkie najważniejsze w moim życiu zdarzenia zachodzą właśnie wiosną… – wyznała, wplatając palce w jego dłoń.

Zmarszczył brwi, intensywnie analizując jej słowa. Po chwili na jego twarzy pojawiło się zrozumienie.

– Faktycznie, przecież my też poznaliśmy się wiosną! – zreflektował się. – Nie zwróciłem na to wcześniej uwagi…

– Faceci – prychnęła głośno. – To taki nieistotny szczegół, prawda? – ironizowała.

Adrian roześmiał się głośno.

– Ja wiem, że wy, kobiety, przywiązujecie ogromną wagę do nic nieznaczących detali, ale…

– Uważasz, że nasze pierwsze spotkanie było nic nieznaczącym detalem?!

Zatrzymał się i wyciągnął w jej stronę ręce. Ewelinie nie trzeba było dwa razy powtarzać. Wtuliła się w niego mocno. Przymknęła oczy, czerpiąc radość z bliskości Adriana.

– No, o tym mówiłem! Zawsze czepiasz się szczegółów, ale kocham cię, wiesz? – Pocałował jej zamknięte powieki.

Otworzyła oczy, zmarszczyła zabawnie nos, wydęła usta i… poczuła się szczęśliwa. Tak po prostu.

– W każdym razie wtedy była wiosna – kontynuowała przerwany wątek. – Tak jak teraz! Może to znak?

– Że wszystkie najlepsze rzeczy dzieją się wiosną?

– Nie! – Potrząsnęła gwałtownie głową. – Że idzie nowe, lepsze…

– Kochanie, nawet gdyby Piotrek trafił do naszej rodziny zimą, i tak byłbym przekonany, że czeka nas nowe, bardziej wartościowe życie – stwierdził zachowawczo. – Myślę, że dorabiasz sobie ideologię tam, gdzie jej nie ma.

– A ty jak zwykle do bólu pragmatyczny i nudny! – zażartowała, dając mu delikatnego szturchańca w żebra. – Wolę wierzyć, że to budząca się do życia matka natura otworzyła moje serce!

Ruszyli dalej w głąb parku, po drodze mijając duży plac zabaw. Jeszcze do niedawna takie miejsca napawały Ewelinę lękiem, a teraz zerkała z zaciekawieniem, widząc na miejscu matek pilnujących dzieci samą siebie, a wśród biegających po placu chłopców – swojego Piotrka. Właśnie tak już o nim myślała. Mój Piotrek.

– Szkoda, że nie ma już z nami Fajdy – podzieliła się na głos swoimi refleksjami. – Piotrek na pewno by ją pokochał! Sam wiesz, jak przepadała za dziećmi…

– Zawsze mogę wypożyczyć Dragona – zaofiarował się Adrian.

– Tak jak wtedy, kiedy postanowiłeś poderwać mnie na psa? Mogłeś się bardziej wysilić i wymyślić coś nowego, bo to stary i doskonale znany sposób! – zachichotała.

– Ile razy mam ci tłumaczyć, że tego nie planowałem? Wyszło samo z siebie!

– Tere-fere! – Teraz już nie chichotała. Teraz śmiała się w głos. – Może pierwsze spotkanie było przypadkowe, ale każde kolejne? Biedny Dragon, nie miał pojęcia, do jakich niecnych celów jest wykorzystywany!

– Wcale nie narzekał! – Adrian rozłożył ręce. – Mój brat też był zadowolony, że ktoś wychodzi z jego psem. Wszyscy byli zadowoleni! Nawet Fajda, bo Dragon ewidentnie wpadł jej w oko – żachnął się.

Ewelina złapała się za brzuch.

– Jasne, jasne, tak sobie to tłumacz! Swoją drogą, co u Dawida? Dawno się z nim nie widzieliśmy!

Skręcili w stronę niewielkiego mostu, na którym zakochani zawieszali kłódki.

– W końcu przyznał się rodzicom, że mieszka z Anetą. Wyobrażasz sobie, jaką burzę rozpętał swoim wyznaniem?

– Rychło w czas! – skomentowała Ewelina. – Przecież są ze sobą od ponad dwóch lat, a twój brat cały czas ukrywał jej istnienie przed rodzicami! Sam wiesz, jakie mam na ten temat zdanie.

Zawahał się.

– Przecież znasz moich rodziców. Czasem lepiej nie mówić im wszystkiego…

– Zdziwiłam się, że w ogóle powiedziałeś im o adopcji – zauważyła Ewelina, zatrzymując się na moście – a nie sprzedałeś im bajeczki, że zaszłam w ciążę i tajemniczym zbiegiem okoliczności urodziłam dziewięciolatka.

Adrian przystanął obok żony i spuścił z zażenowaniem głowę.

– Ewelina, ja wiem, jaki ty masz do nich stosunek i w pełni cię rozumiem, ale… Postaw się na moim miejscu. To są moi rodzice!

– Jasne, przepraszam – burknęła Ewelina i przygryzła dolną wargę. – Jak zareagowali na wieść, że ich jedyny predysponujący do normalnego życia syn związał się z rozwódką, matką dwojga dzieci?

– Dawid nie chciał o tym rozmawiać, więc podejrzewam, że nie najlepiej. – Westchnął znacząco. Jego uwagę przykuło kilkadziesiąt kłódek przymocowanych do barierek mostu. – Chcesz zostawić tu naszą kłódkę?

– Eee, po co! – Machnęła ręką. – To dobre dla małolatów, a my poradzimy sobie i bez tego! – Stanęła na palcach, aby pocałować męża, ale bez jego współpracy cmoknęła tylko powietrze. Był stanowczo zbyt wysoki. – Kurs kwalifikacyjny na rodziców adopcyjnych to najlepszy sprawdzian dla małżeństwa. Mam wrażenie, że dowiedziałam się tam o wiele więcej o nas samych niż podczas tych wspólnych pięciu lat.

– Tak, ja też wiele spraw zrozumiałem – odparł wymijająco Adrian. – Jedziemy?

– Do naszego syna? – doprecyzowała Ewelina.

Ależ te słowa pięknie brzmiały! Wypłynęły z jej ust naturalnie, bez żadnego wahania.

– Do naszego syna – potwierdził z uśmiechem.

Podjechali pod dom dziecka kwadrans po trzynastej. Oboje błyskawicznie wyskoczyli z samochodu.

– Dziś nie chłodzisz turbin? – mruknęła Ewelina, nawiązując do wczorajszej wizyty w tym miejscu.

Tym razem jednak przyjechali tu w zupełnie innym charakterze niż jeszcze poprzedniego dnia. Wczoraj nie wiedzieli, co zastaną na miejscu, nie mieli pojęcia, czy wyjdą ze spotkania bogatsi, czy też może ubożsi. Bogatsi o nadzieję, czy ubożsi o kolejne rozczarowanie. Dzisiaj stawiali stopy na schodach pewnie. Wiedzieli już, że wygrali.

– Dzień dobry, my do Piotrusia! – zaszczebiotała do nieznanej kobiety, której głowa pojawiła się w szparze między drzwiami i futryną.

– W porządku, już zdążył wrócić ze szkoły, zaraz go zawołam – odparła pracownica domu dziecka, po czym wróciła do podopiecznych.

Kiedy czekali na Piotrka, ze swojego gabinetu wyszła dyrektorka. Nie kryła zadowolenia na ich widok.

– Dzień dobry, bardzo się cieszę, że was widzę. – przywitała się z uśmiechem. – Wczoraj jeszcze podpytałam Piotrka, jakie są jego wrażenia po wizycie gości, czy chciałby, żebyście go jeszcze odwiedzili…

– Tak? – zniecierpliwiła się Ewelina. – Co powiedział?

– Piotrek jest bardzo skryty. Jak na pewno wczoraj zauważyliście, niewiele mówi i ukrywa swoje prawdziwe uczucia. Boi się ujawnić, boi się odrzucenia – przyznała Jolanta. – Ale wczoraj jego emocje były widoczne jak na dłoni. Kiedy zapytałam go, czy chce się z wami spotkać ponownie, wtulił głowę w ramiona, ale uśmiechnął się szeroko, a w jego oczach widziałam radość.

Ewelina odruchowo złapała ją za rękę.

– Bardzo dziękuję, że nam pani to mówi! Dzisiaj w nocy nie mogłam spać – wyznała. – Przewracałam się z boku na bok i zastanawiałam, co on o nas myśli. My czujemy, że Piotrek jest nasz, ale… co, jeśli on tak nie uważa? Boję się, że nas nie zaakceptuje!

Dyrektorka uspokajająco położyła jej dłoń na ramieniu.

– To jest normalne – zapewniła. – Każdy z was przez to przechodzi i każdy z was ma podobne obawy. Proszę mi uwierzyć, że wiele razy słyszałam podobne wyznania! Ale, ale! Podtrzymuję to, co powiedziałam ostatnio: poprawiamy koronę i zasuwamy! – Przestąpiła niecierpliwie z nogi na nogę. – Muszę już iść, obowiązki wzywają. Aha, i jeszcze jedno! – zreflektowała się. – Piotrek spał dzisiaj z zabawką, którą dostał od was, a kiedy kolega chciał zobaczyć figurkę, wywiązała się między nimi głośna kłótnia. Opiekunki opowiadały mi, że wrócił wczoraj do grupy pewny siebie, radosny, chwalił się prezentem… To jest naprawdę bardzo ważne! A teraz już naprawdę lecę, powodzenia! Proszę zajrzeć do mnie przed wyjściem, ustalimy daty następnych kontaktów z dzieckiem!

Po odejściu Jolanty czekali jeszcze przez chwilę na Piotrka. W końcu pojawił się na korytarzu, prowadzony przez jedną z pracownic. Ewelina dostrzegła cień uśmiechu na jego twarzy i to dodało jej skrzydeł.

– Cześć, kochanie! – przywitała się, zachowując bezpieczny odstęp. Pokusa przytulenia dziecka była ogromna, ale pamiętała, jak chłopiec zareagował na dotyk wczorajszego dnia.

– Czołem, mały bohaterze! Co tam słychać w szkole? – zawtórował jej Adrian.

– Gdzie masz książki i zeszyty? – zapytała Ewelina. – Pomożemy ci dziś w odrobieniu lekcji. Chcesz?

Piotrek tylko ochoczo skinął głową i spojrzał pytająco na opiekunkę.

– Pędź po swój plecak, zaczekam tu z twoimi gośćmi – zapewniła chłopca.

Dziecko zniknęło za najbliższymi drzwiami. Ewelina podążyła za nim wzrokiem.

– Czy państwo wiedzą, gdzie jest pokój odwiedzin? – zainteresowała się kobieta, a kiedy Ewelina i Adrian zaprzeczyli, wskazała właściwy kierunek. – Drugie drzwi na prawo. Jeśli będą państwo czegoś potrzebować, proszę znaleźć mnie lub panią dyrektor. Wychowawca Piotrka nie ma dzisiaj dyżuru – wyjaśniła.

– W porządku, bardzo dziękujemy za pomoc! – Adrian wyraził wdzięczność, po czym przeniósł wzrok na Piotrka, który zdążył wrócić ze swoim tornistrem. – To co, idziemy?

Ewelina uważnie przypatrywała się chłopcu, kiedy wypakowywał z plecaka książki i zeszyty. Z karty osobowej dziecka wiedziała, że Piotrek uczęszcza do zwykłej szkoły publicznej i nie była przekonana, czy to dla niego najlepsze wyjście. Skoro miał takie problemy w nauce i poważne zaburzenia, może lepiej byłoby umieścić go w szkole integracyjnej, zwłaszcza że niebawem miał skończyć trzecią klasę, a w czwartym roku nauki dochodzą dodatkowe przedmioty. Nauczanie początkowe w klasach od jeden do trzy rozpinało nad dzieckiem swoisty parasol ochronny, ale od następnego roku mogły się zacząć poważne kłopoty, szczególnie że Piotrek, jak wiedziała, już teraz nie nadążał z materiałem. Uznała, że przez najbliższe miesiące będzie bacznie obserwować chłopca, żeby w odpowiednim momencie podjąć właściwą decyzję. Ta myśl sprawiła, że serce zabiło jej szybciej. Wkrótce zaczną z Adrianem zupełnie samodzielnie podejmować decyzje ważne w życiu ich dziecka. Czy byli na to gotowi? Czy poradzą sobie z tym trudnym zadaniem? Coraz więcej pytań pozostawało bez odpowiedzi.

– Co masz dzisiaj zadane? – zapytała delikatnym tonem.

– Nie pamiętam… – Piotrek zmrużył oczy i podrapał się po głowie. – Ale pani kazała nam zapisać!

– Świetnie, zatem zaraz się dowiemy! – pochwaliła go Ewelina, sięgając po zeszyt. – To chyba polski, co?

– Edukacja polonistyczna – zdenerwowało się dziecko. Chłopiec nazywał rzeczy precyzyjnie, używając zasłyszanych wcześniej określeń, i tego samego wymagał od innych. – Ten przedmiot nazywa się edukacja polonistyczna!

– Spokojnie, nie wiedziałam, przepraszam – zdziwiła się nieco zbyt wybuchową reakcją Piotrka. Zerknęła do zeszytu. – Zobacz, musisz dziś zrobić zadania drugie i trzecie ze strony dwudziestej ósmej… Czy możesz mi podać zeszyt ćwiczeń?

Piotrek skinął głową i z roztargnieniem zaczął szukać książki. Po chwili z wyrazem tryumfu w oczach podał ją Ewelinie. Otworzyła książkę i ją przekartkowała.

– Hm. – Ewelina wsunęła paznokieć do ust i delikatnie go przygryzła. Wciąż nie mogła pozbyć się tego brzydkiego przyzwyczajenia. – Wygląda na to, że musimy przeczytać opowiadanie i odpowiedzieć na pytania do niego. Chcesz przeczytać samodzielnie, czy ja mam to zrobić?

– Ty! – zadecydowało natychmiast dziecko.

Ewelina skinęła tylko głową i zaczęła czytać. Adrian wpatrywał się w ten obrazek z fascynacją. Wiedział, że będzie doskonałą matką, ale w najśmielszych nawet marzeniach nie wyobrażał sobie, że tak gładko wejdzie w nową rolę. Wzruszenie ścisnęło go w gardle.

– No, to teraz odpowiadamy na pytania! – postanowiła Ewelina, kiedy już przeczytała opowiadanie. – Słuchaj uważnie, Piotrusiu, i skup się. Pierwsze pytanie brzmi: kiedy tata i dzieci wyszli na sanki?

Cisza. Chłopiec przygryzł ołówek i spojrzał na Ewelinę zagubionym wzrokiem.

– Znasz odpowiedź na to pytanie? – zapytała spokojnie.

– Y-y – zaprzeczyło dziecko. – Możesz mi je jeszcze raz przeczytać?

– W porządku – zgodziła się. – Kiedy tata i dzieci wyszli na sanki?

– Nie wiem. – Tym razem chłopiec poddał się zadziwiająco szybko.

– W takim razie przeczytam ci fragment, w którym jest odpowiedź na to pytanie. Skup się i postaraj wyłapać tę informację – poprosiła, po czym przeniosła wzrok na tekst. – W zimowe popołudnie tata zabrał dzieci na sanki. – Zrobiła dłuższą pauzę. – Kiedy tata i dzieci wyszli na sanki?

– Skąd mam wiedzieć?! – zirytował się Piotrek. – Przeczytaj jeszcze raz!

Zamarła. Powoli przeniosła wzrok z chłopca na męża. Wiedziała, że u dzieci z alkoholowym zespołem płodowym występują trudności z gromadzeniem i wykorzystywaniem informacji oraz zaburzenia integracji posiadanych wiadomości, jednak nie przypuszczała, że nawet tak proste zadanie może sprawiać trudność dziewięciolatkowi. Adrian bezgłośnie wypowiedział: „podpowiedz mu” i chociaż nie uważała, aby to był najlepszy sposób, uznała, że tym razem skorzysta z rady męża.

– Posłuchaj, Piotrusiu – odezwała się cierpliwie. – Pytanie brzmi: kiedy tata i dzieci wyszli na sanki, natomiast w opowiadaniu jest jasno powiedziane, że tata zabrał dzieci na sanki w zimowe popołudnie. Czyli prawidłowa odpowiedź brzmi…?

Znowu cisza.

– Może odrobimy zadanie z matematyki? – zaproponował Piotrek.

– Zaraz, kochanie, do tego też dojdziemy – westchnęła cicho. – Najpierw chciałabym, żebyśmy skończyli to zadanie.

Nagle ją zmroziło. Musiała zadać to pytanie.

– Piotrusiu, kto zazwyczaj odrabia z tobą lekcje?

Chłopiec nerwowo podrapał się po szyi.

– No, czasem wujek Sebastian, czasem Antek, a czasem to… sam odrabiam.

– Kim jest Antek? – zainteresowała się Ewelina.

– Moim kolegą. Jest ode mnie starszy, więc więcej już umie i jak mu się chce, to pomaga mi odrobić lekcje.

Skinęła głową.

– A możesz mi pokazać twoje wcześniejsze zadania domowe?

Chłopiec wahał się tylko przez chwilę.

– Zobacz sobie. – Wzruszył ramionami.

Ewelina wzięła od niego zeszyt i zaczęła go przeglądać. Większość pól przeznaczonych na wpisanie odpowiedzi była niewypełniona. Prawie na każdej stronie widniała napisana czerwonym długopisem uwaga „Uzupełnij!” albo „Brak pracy domowej!”. Pokręciła ze smutkiem głową. Wyglądało, że Piotrek był zaniedbywany nie tylko przez biologiczną matkę, ale też przez placówkę. Rozumiała przyczynę takiego stanu rzeczy – to niemożliwe, aby w ośrodku opiekun z każdym dzieckiem indywidualnie odrobił pracę domową – ale i tak odczuwała złość. Działania zmierzające ku zmniejszeniu ryzyka rozwoju dalszych zaburzeń u chłopca nie zostały podjęte. Gdyby otrzymał właściwą opiekę, Piotrek z pewnością rozwijałby się całkiem poprawnie, tymczasem nie miał elementarnej wiedzy o otaczającym go świecie, a rozwiązanie zadania, z którym radziły sobie sześciolatki, zdecydowanie przekraczało jego możliwości.

– Z kim wczoraj odrabiałeś lekcje?

Piotrek posłał jej zdziwione spojrzenie, jakby żądając odpowiedzi na to pytanie, wymagała od niego niemożliwego.

– Nie pamiętam… – Przygryzł policzek od środka. – Możemy odrobić zadanie z matematyki?

– Zaraz, kochanie. A pamiętasz, co miałeś wczoraj zadane?

– Nie wiem, nie pamiętam! – Piotrek nieznacznie podniósł głos.

Ewelina odruchowo, aby uspokoić chłopca, położyła mu dłoń na ramieniu, ale dziecko odskoczyło jak oparzone. Niewiele brakło, a spadłoby z krzesła na podłogę. Zapadła przedłużająca się cisza. Ewelina nie miała pojęcia, jak reagować w takich sytuacjach. Czy udawać, że nic się nie stało, czy może spróbować przekonać dziecko, że bliskość i czułość nie są niczym niewłaściwym, a pomagają uporać się ze złymi emocjami? Z pomocą pospieszył jej Adrian.

– Wszystko w porządku? – zapytał, a Piotrek nieśmiało skinął głową. – Zatem, mój mały bohaterze, mam pewną propozycję. Uporamy się szybko z pracą domową i wtedy będzie czas na przyjemności, w porządku?

Chłopiec nieznacznie drgnął, ale nie odpowiedział, jakby było mu wszystko jedno. Ponownie pochylił się nad zadaniem.

– Odpowiedź brzmi: w zimowe popołudnie. Tata i dzieci poszli na sanki w zimowe popołudnie. – Ewelina w geście rezygnacji rozłożyła ręce.

Piotrek zaczął starannie kaligrafować poszczególne litery. Przez ten czas Ewelina zastanawiała się, jak dziecko radzi sobie na dyktandach czy sprawdzianach, na które jest przeznaczony określony czas. Pracował bardzo wolno. Napisanie jednego słowa zajmowało mu tyle, co zdrowemu dziecku zanotowanie całego zdania.

– To teraz matematyka – wtrącił Adrian, kiedy w końcu uporali się z pierwszą częścią pracy domowej.

Przypuszczali, że skoro Piotrek tak bardzo nalega, aby zająć się zadaniem z matematyki, lepiej czuje się na tym gruncie. Nic bardziej mylnego. Chłopiec totalnie nie rozumiał pojęć abstrakcyjnych – odległości, pieniądza czy czasu. Kiedy więc Ewelina przeczytała mu treść pierwszego zadania: „Ania wyszła do Kasi o szesnastej czterdzieści. O której godzinie dotarła do Kasi, jeśli szła do niej dwadzieścia minut?”, zapadła dobrze już znana cisza. Myśleli, że poradzą sobie z tym problemem, rysując prowizoryczny zegarek i dzieląc go na równe sześćdziesiąt części. Kiedy od zaznaczonej godziny wyjścia Ani z domu, czyli od szesnastej czterdzieści odliczyli dwadzieścia, Ewelina już myślała, że się udało, ale Piotrek rozwiał jej nadzieje, stwierdzając, że dziewczynka dotarła do Kasi o szesnastej sześćdziesiąt. Na nic zdały się tłumaczenia, że takiej godziny nie ma, że po szesnastej pięćdziesiąt dziewięć zaczyna się siedemnasta.

– Ale dlaczego? To bez sensu! – buntowało się dziecko. – Przecież po pięćdziesięciu dziewięciu jest sześćdziesiąt, ja umiem liczyć, naprawdę umiem liczyć…

– Kochanie, ja wiem, że umiesz liczyć, ale minuty, godziny, daty… to wszystko kwestia umowna. Tak ktoś po prostu ustalił i koniec!

– Dlaczego? Dlaczego tak ustalił? – Piotruś domagał się wyjaśnienia.

Ewelinie pękało serce. Wbrew pozorom z każdą kolejną minutą utwierdzała się w przekonaniu, że podjęli dobrą decyzję. Pamiętała, jak zareagowali, kiedy pani Marzena poinformowała ich o tym, że chłopiec ma dużo zaburzeń i deficytów.

– Proszę się zastanowić, to jest naprawdę trudny wybór. Decyzja na całe życie – przekonywała, jakby chciała ich zniechęcić, ale Ewelina zrozumiała, że pracownica ośrodka adopcyjnego po prostu nie chciała, aby dziecko po raz kolejny się rozczarowało.

– Kto mu pomoże, jak nie my? – powiedział wtedy Adrian, a ona poczuła, że kocha tego mężczyznę jeszcze bardziej, chociaż wcześniej myślała, że to niemożliwe.

Ta scena wyłoniła się teraz mgliście z jej pamięci. Była przytłoczona trudnościami, jakie Piotrkowi sprawiała nauka, przetwarzanie informacji i rozumienie pojęć abstrakcyjnych, jednak to jej nie zraziło. Nie odczuwała też złości na chłopca, broń Boże. Toż to nie jego wina, że matka piła w ciąży i od najmłodszych lat go zaniedbywała!

Na jeszcze większe trudności napotkali, kiedy przyszło do odrobienia kolejnego zadania. „Magda ogląda bajki. Każda z bajek trwa kwadrans. Ile bajek Magda obejrzy w ciągu godziny? Ile bajek obejrzy między piętnastą a szesnastą czterdzieści pięć?”. Chłopiec był tak zniechęcony, że stanowczo odmówił wykonania tego zadania, a Ewelina nie znalazła w sobie siły, żeby go przekonać. Zaliczyła pierwszą rodzicielską porażkę.

– Dobra, koniec nauki, czas na przyjemności! – zawyrokował Adrian. – Dzisiaj jest ładna pogoda, myślisz, że ktoś się na nas pogniewa, jeśli weźmiemy piłkę i pójdziemy na boisko? – Wskazał w stronę okna, przez które było widać betonowy plac i prowizoryczne bramki.

– Tak! Na boisko!

Piotrek, zachwycony, wyszedł z Eweliną i Adrianem za rękę. Szedł pośrodku, puchnąc z dumy i posyłając pewne siebie spojrzenia w stronę innych dzieci, które zgromadziły się na placu. Wcześniej Ewelina zgłosiła opiekunce wyjście na plac, ale ta tylko machnęła ręką.

Słońce świeciło coraz śmielej. Ewelina zdecydowała się nawet na zrzucenie płaszcza i pozwoliła Piotrkowi zdjąć czapkę, chociaż miała mnóstwo wątpliwości. Wydawało jej się, że dziewięcioletniemu dziecku nakrycie głowy jest potrzebne wtedy co i dorosłemu, ale co ona mogła wiedzieć? Już miała go upomnieć: „Nie biegaj, bo się przeziębisz”, ale przypomniała sobie, jak bardzo irytowały ją w dzieciństwie te wszystkie nakazy i zakazy, dlatego tylko uśmiechnęła się szeroko, obserwując, jak Adrian i Piotrek kopią piłkę. Na jej oczach nawiązywała się niepowtarzalna więź na całe życie. Mogła mieć tylko nadzieję, że tych dwóch najważniejszych dla niej mężczyzn połączy zdrowa relacja na długie lata. Tak bardzo chciała, aby stworzyli rodzinę przez duże R!

Piotrek słabo kopał piłkę, miał nieskoordynowane ruchy. Im dłużej przebywała w jego towarzystwie, tym więcej dostrzegała śladów, które FAS pozostawił na zawsze w niewielkim ciele dziecka. Podejrzewała, że część symptomów ukryła się głęboko w jego mózgu i była niewidoczna gołym okiem.

Wizyta powoli dobiegała końca, a Ewelina z każdą sekundą pochmurniała, zapadała się w sobie. Wiedziała, że przeciekający przez palce czas nieuchronnie zbliża ją do rozstania z dzieckiem i długich godzin rozmyślań, aż do następnego spotkania.

Zostawiła Piotrka pod opieką Adriana i pognała do dyrektorki, aby ustalić terminy kolejnych wizyt. Ustaliły, że Ewelina i Adrian będą odwiedzać Piotrusia trzy razy w tygodniu.

– Jeśli wszystko pójdzie w dobrym kierunku, po niedzieli będziecie mogli go gdzieś zabrać – obiecała Jolanta, a Ewelina wybiegła z jej gabinetu jak na skrzydłach.

Ociągając się, odprowadzili Piotrka do grupy. Już na korytarzu chłopiec zatrzymał się i spojrzał na nich czujnie.

– Czy wy jesteście moją nową mamą i moim nowym tatą? – wypalił.

Ewelina i Adrian zamarli.

– A dlaczego pytasz? – Głos Eweliny drżał.

– Dzieci dzisiaj powiedziały, że przyszli do mnie nowa mama i nowy tata. – Wzruszył ramionami, jakby było mu to obojętne, choć wyraz jego twarzy świadczył o czymś zupełnie odmiennym. – To jak będzie?

– Tak – wyszeptała Ewelina, klękając przed dzieckiem. – Jestem twoją nową mamą, a mój mąż jest twoim nowym tatą. Odpowiada ci to?

– Fajnie – bąknął pod nosem, a Ewelina dostrzegła w jego oczach niczym niezmąconą radość. Na krótką chwilę zniknęły lęk i niepewność. Szybko wróciły na swoje miejsce, ale zobaczyć choć przez chwilę to szczęście – bezcenne!

– Do zobaczenia, kochanie! – Ewelina się uśmiechnęła, resztkami samokontroli powstrzymując się przed przytuleniem dziecka. Jeszcze nie teraz…

Wyszli z domu dziecka ze spuszczonymi głowami, mając wrażenie, że zostawili w środku cząstkę siebie. Jeszcze nie wiedzieli, że najbliższe tygodnie będą dla nich jedną wielką huśtawką emocjonalną – od euforii wywołanej spotkaniem, po ból rozstania i rozczarowanie dziecka.

Ewelina już miała zamiar wsiąść do auta, kiedy Adrian ją powstrzymał. Poprosił, aby poczekała. Rozejrzała się z niepokojem wokół.

– Co się stało?

Podszedł do żony i zamknął ją w swoich szerokich ramionach.

.

.

.

...(fragment)...

Całość dostępna w wersji pełnej

SPIS TREŚCI

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Epilog

Od autorki