Autor: Magdalena Czmochowska

Redakcja: Olga Gorczyca-Popławska

Korekta: Katarzyna Zioła-Zemczak

Projekt graficzny okładki: Artur Krutowicz

Skład: Izabela Kruźlak

Zdjęcie na okładce: © Lee Avison / Trevillion Images

Redaktor prowadząca: Natalia Ostapkowicz

Redaktor projektu: Agnieszka Filas

Kierownik redakcji: Agnieszka Górecka

© Copyright by Magdalena Czmochowska

© Copyright for this edition by Wydawnictwo Pascal

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2021

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

tel. 338282828, fax 338282829

pascal@pascal.pl, www.pascal.pl

ISBN 978-83-8103-800-3

Konwersja do eBooka: Jarosław Jabłoński

NIECH SIĘ STANIE

Jesień, chyba

Plan na dzisiaj: pójść na cmentarz do gościa od tabliczek, zabić się, spiłować paznokcie, rozmrozić lodówkę, zadzwonić do mamy.

Nie, jednak nie jesień. Zmylił mnie (znowu, jak co dzień) kalendarz, na którym od dwóch lat jest październik. Wisi sobie toto na ścianie naprzeciwko łóżka. Gapi się na mnie słodziuchnym zdjęciem, walizeczką taką staromodną z klamrami i pasami, z misiem pluszowym i bukiecikiem róż. To kalendarz z dwa tysiące szesnastego zakupiony tuż po Nowym Roku, kiedy przechodziłam krótką fascynację wszystkim, co jest retro i vintage. Zresztą do tej pory nie wiem, czy powinno się mówić „wintydż” czy „wintaż”. Zresztą – powiedzmy sobie uczciwie – nie jest to moim największym problemem. Niech zatem będzie: cholerna kartka z kalendarza wintydż, tego sprzed dwóch lat, codziennie rano usiłuje mi wmówić, że jest październik. A konkretnie dwudziesty siódmy. Kiedyś zrobiłam wokół tej dwudziestki siódemki aureolkę brokatowym lakierem do paznokci. Serduszko. Czasami odbija się od niego słońce, kiedy wieczorem za bardzo się „zaczytam” (czyli nażłopię amareny) i zapomnę o zasunięciu rolet.

Hmm, spójrzmy w telefon. Przynajmniej on nie kłamie. Tak jak myślałam! Dwudziesty szósty lutego, poniedziałek, godzina trzynasta osiem. Mój telefon subtelnie sugeruje, że powinnam zostać w domu, bo temperatura spadła dziewięć stopni poniżej zera. Wolne żarty! Mróz? W lutym? Dobra, przecież i tak nigdzie się nie wybieram. Po co te nerwy?

– Nigdzie nie idę. Nawet gdyby się okazało, że wygrałam kumulację, nie idę. Nie i basta! – mówię do sufitu.

Jestem sama, więc wolno mi gadać do siebie głośno i dobitnie. Mogę akcentować słowa, przeciągając spółgłoski, jakbym eksperymentowała z akcentem w każdym języku świata. Mogę, żeby było weselej, nawet latać cały dzień nago albo wysmarować się miodem i tarzać po dywanie, kiedy najdzie mnie takie widzimisię.

Zamiast tego wstaję. Z trzynastej osiem zrobiła się trzynasta trzydzieści. Tak, ruszenie się z łóżka było bardzo, bardzo dobrym pomysłem. Moja pościel śmierdzi bezdomnym i jego mokrym psem. Jest przepocona, pełna okruszków. Na środku kołdry wykwitła plama z czerwonego wina. Nie, nie będę ściemniać, to nie było wino, tylko amarena, ta za cztery sześćdziesiąt z Biedronki. Jak się zatka nos i uda, że to Monte Cascas Grande Reserva Douro o cudownym aromacie ciemnych owoców, można pić. Amarena ma tę przewagę nad xanaxem, że robi mi się po niej dość wesoło.

No nic, w każdym razie plama na kołdrze. Wedle moich obliczeń powstała chyba w listopadzie czy jakoś tak. A to oznacza, że nie zmieniałam poszewek od ponad trzech miesięcy. Nie szkodzi, zrobię to później. Po prostu dopiszę do listy rzeczy do zrobienia.

Plan na dzisiaj: pójść na cmentarz do gościa od tabliczek, zabić się, spiłować paznokcie, rozmrozić lodówkę, zadzwonić do mamy. I zmienić pościel.

Może powinnam zmienić kolejność. Trudno byłoby zrobić to wszystko, będąc już nieżywą…

Jesień, chyba. Wrrrróć! Wiem, jest luty, a konkretnie dwudziesty siódmy!

Plan na dzisiaj: pójść na cmentarz do gościa od tabliczek, zabić się, spiłować paznokcie, rozmrozić lodówkę, zadzwonić do mamy. I zmienić pościel.

Najpierw jednak zrobię codzienny obchód po mieszkaniu. To jeden z elementów samobiczowania, który nieszczególnie kocham, a jednak nie potrafię go wykreślić z życia. Jak i innych, mniejszych i większych paranoi. Może kiedyś, na pewno nie dzisiaj.

Idę do kuchni, bo to jedyne miejsce, które lubię. Pewnie dlatego, że wszystko tam lśni nowością. Tak się mówi, choć w moim przypadku to bardzo poważne nadużycie. Nic nie lśni, nie oszukujmy się. Za to cuchnie skwaśniałym mlekiem. Na imitujących drewno płytkach, o które tak się wykłócałam z Łukaszem, są plamy. Jedna po wyżej wspomnianym mleku, które jakoś tak wysmyknęło mi się z rąk (uwaga, byłam po spożyciu amareny!) i rozlało po całej podłodze, druga po kawie (aaaaa, no jasne, przecież mleko miało być do kawy), trzecia, konkretnie ta zaschnięta w zbrązowiałą skorupkę, po przecierze pomidorowym własnej roboty. Nie bardzo kojarzę, co miałam z nim zrobić. No trudno. Nie muszę pamiętać o wszystkim, nie?

Ogarniam przymglonym wzrokiem ślady mojej obecności. Słodka brzoskwinio, jaki syf! To już nie jest kwestia plam na pięknych płytkach imitujących drewno, najgorsze, że ucierpiały moje heksagony! Jak? Kiedy? Odcień deep blue sea, bo tak był opisany w katalogu. Najpiękniejszy głęboki granat z połyskiem! Aktualnie skryty pod zaciekami żółtego tłuszczu. Przypominam sobie, że w zeszłym tygodniu robiłam curry z kurczakiem i kalafiorem. Słoneczne i tłuściutkie perfekcyjne danie na seans kompulsywnego obżerania się. Rondel pokryty zaschniętym tłuszczem i wysuszonymi ziarenkami ryżu stoi przekrzywiony na kuchence noszącej ślady spalenizny.

– Dwieście roboczogodzin szorowania – mruczę pod nosem.

Moja kuchnia była kiedyś taka sterylna. Idealnie białe meble i blaty, lśniący biały zlew ze złocistą industrialną armaturą, drewniane gałki szafek, także w kształcie heksagonów, żeby korespondowały z płytkami na ścianie. I półki, na których eksponowałam piękne miski, kubki, talerze, moździerze. Między kuchenką a zlewem wisi przybornik, teraz nieco zdekompletowany. W zlewie… chyba zaraz puszczę pawia… w zlewie mianowicie, na stercie miseczek i lepkich szklanek po amarenie (jeszcze nie upadłam tak nisko, nie żłopię z gwinta), leży resztka kurczaka, konkretnie udka, z niewiadomych przyczyn surowego. Na udku, śmierdzącym jak pochwa starej prostytutki (co nie znaczy, że kiedykolwiek taką wąchałam), wije się robak. Mała pulchna glista.

Muszę stąd wyjść. Dopisać kolejny punkt do listy.

Plan na dzisiaj: pójść na cmentarz do gościa od tabliczek, zabić się, spiłować paznokcie, rozmrozić lodówkę, zadzwonić do mamy. I zmienić pościel. Posprzątać kuchnię! Bez sensu. Wiadomo, że na cmentarz i tak nie pójdę, skoro cały dzień będę szorować szafki. Wykreślam to, nie będę się dobijać koniecznością wykonania niewykonalnego zadania. Może przy okazji rozmrożę lodówkę. Trochę boję się do niej zajrzeć.

Zatrzymuję się w przedpokoju, żeby odważnie spojrzeć w lustro. Tak na marginesie, przedpokój też był ładny, przytulny w tej swojej gołębiej szarości, z miłym siedziskiem wyłożonym poduszkami, z białymi szafami i kutym wieszakiem. Teraz po prostu tonie w kurzu, jak całe mieszkanie. Nic to, najwyżej rozszerzę nieco moją listę.

– Odwagi, grubasie – mówię dla kurażu.

No to patrzę w lustro i natychmiast tego żałuję. To znaczy jeszcze bardziej mam ochotę się zabić, bo to, co widzę, wcale nie wygląda dobrze. Moja piżama ma szarawe plamy potu pod pachami. Szarawo-żółtawe, dla ścisłości. Widać je wyraźnie, bo jest błękitna w jednorożce. Straszliwie infantylna, za to moja ulubiona. Z prawej nogawki zwisa nitka, wlecze się za mną. Wyobrażam sobie, że gdybym miała biedronkę, to na tej nitce wyprowadzałabym ją na spacer jak na smyczy. Dobra, piżama. O dziwo, nie licząc plam potu, jest znośnie czysta. Tylko śmierdzi. Przenika ją zjełczały smrodek curry z kurczaka i bezdomnego z mokrym psem.

– Jesteś ohydnym, paskudnym, niechlujnym erzacem kobiety – rzucam z pogardą do swojego odbicia w lustrze.

Przeraźliwie przetłuszczone, strąkowate rude włosy sięgają mi mniej więcej do łopatek. To znaczy są rude w połowie, bo od czubka głowy są blond. Mysi blond. Do policzka, z tego co widzę, przykleił się kawałek bekonowego chrupka. Tuż nad wielkim kwitnącym pryszczem, który spokojnie mogę dodać do listy pt. Powody, dla których powinnam nie żyć. Jako naturalna blondynka, od jakiegoś czasu nieodwiedzająca kosmetyczki (ani fryzjera, ani rodziny, znajomych, przyjaciół, o ile ich jeszcze mam, ani cmentarza, ani żadnych sklepów stacjonarnych), brwi także mam nienaturalnie jasne. Wyglądają, jakby ich wcale nie było.

Wyszczerzam zęby na przegląd obiadów z tygodnia. Hmm… kiedy ja ostatnio myłam zęby? W walentynki? Nie, jakoś pod koniec stycznia. Co my tu mamy? Chyba przedwczorajsze curry z kurczaka, bo widzę żółty nalot. Fusy, wiadomo, piłam kawę. Twaróg między jedynkami, kawałek szczypiorku. Na prawej trójce czekolada. Mycie zębów powinnam ustawić na czele listy rzeczy do zrobienia.

Idę do łazienki. W kubku nie ma szczoteczki. Z półki pod lustrem zgarniam palcem warstwę kurzu. W zaułku prysznicowym, pod czarnym sufitem, na dwóch ścianach też pysznią się heksagony, tyle że czarne. Fugi pokrywa mazisty szary grzyb. W łazience dla odmiany śmierdzi ścierką. Na podłodze leży mokry ręcznik, pewnie dlatego. Bo leży tam od kilku dni i jakoś nie może wyschnąć. Dziwne, przecież się nie myłam.

Rzucam okiem do kibelka. Muszla klozetowa jest brązowa od wewnątrz, na upartego można by pomyśleć, że wygląda jak kubeczek po lodach czekoladowych z… ostatnią pralinką, której nikt już nie miał siły zjeść. „Balasek Bogdan”, myślę. Zamykam klapę, spuszczam wodę i wychodzę.

Zaglądam na chwilę do dużego pokoju, który z emfazą nazywaliśmy salonem. No, tam jest całkiem, całkiem. Może dlatego, że prawie do niego nie wchodzę i nie mam jak narobić tam syfu poprzez samo to, że jestem? Malachitowa kanapa narożna, drewno na podłodze, stojące lampy, stolik kawowy, stół, komody, oczywiście białe, całość zwieńczona gęsto tkanymi szarymi zasłonami. Przy drugiej ścianie szafa, obok witryna, a na niej pełno książek kucharskich. Wzruszam ramionami i z powrotem zamykam drzwi.

Wracam do sypialni, do mojej Jaskini Zła. Uparłam się na grafitowe ściany i nawet pokłóciłam się o nie z Łukaszem. „Liwka – krzyczał wzburzony – przecież tu będzie jak w pudełku!” Się znał! Jak kura na pieprzu! I czyje było na wierzchu? Moje. Grafitowe ściany, białe łóżko, dwie białe komody i przewrotnie pomarańczowy dywan. I mnóstwo, całe mnóstwo świetlistych kul led, które dawały cudowne mgliste i ciepłe światło. I zasłony, też pomarańczowe, o dwa tony jaśniejsze od dywanu. Kiedyś miałam nosa do wystroju wnętrz. A do gotowania! Słodka brzoskwinio! Dwa lata prowadziłam blog kulinarny. Ludzie do mnie pisali z podziękowaniami za przepisy, chwalili za zdjęcia, pytali o porady w kwestii domowych przyjęć komunijnych. Ech…

A teraz o, mam robaka na kurczaku w kuchni, koszmarne odrosty, a włosy na nogach tak długie, że mogłabym je spleść w warkoczyki. Bez sensu. Dociera do mnie, że ciągle kłóciłam się z Łukaszem: a to o płytki w łazience, a to w kuchni, a to o kolor ścian. Bez sensu do kwadratu.

Nie posprzątam kuchni, nie mam czym. Dobra, rozpiszę plan od początku.

Plan na dzisiaj: zadzwonić do mamy, zmienić pościel, zamówić w Tesco środki czystości i szczoteczkę do zębów. Może i pastę. Zabić się (xanaxem?). Xanaxem!

Dwudziesty ósmy lutego, szósta jeden

Plan na dzisiaj: zrobić kupę. Na resztę się nie piszę…

Przyznam bez bicia, bo obiecałam sobie, że bez względu na wszystko będę dziewiczo szczera – dziabnęłam wczoraj brzoskwiniową amarenę. Nigdy nie chciałam zostawiać żadnego listu pożegnalnego. Bo wiadomo, mam depresję po śmierci męża, życie straciło sens, nie mam pracy, kończą się oszczędności po Łukaszu, bla, bla, sra ta, ta, ta. Po prostu wiadomo. Gówno gówniane. Wczoraj wieczorem byłam naprawdę pozytywnie nastrojona na… ekhmm… odejście.

Dobry lutowy wieczór. Wciąż zima. A jasne jest, że jesienią i zimą rośnie odsetek samobójstw. Bo najpierw listopad, który w ogóle powinien być wykreślony z kalendarza. Albo być tylko dla chętnych. W listopadzie myśli się za dużo o złych rzeczach. Potem święta, żniwa dla rzucających się z mostów czy zarzucających pętle na szyję. Nowy Rok. Po co żyć, skoro kolejny będzie tak samo sraki jak poprzedni? Jeśli jednak komuś udało się przeżyć listopad, Boże Narodzenie i jakimś cudem sylwestra, przed sobą ma jeszcze walentynki. Przemilczę.

No nieważne. Zatrzymajmy się na tym, że byłam dobrze nastrojona. Włączyłam telewizor, akurat leciała Randka ślepej z głuchym, wzięłam do łóżka dwie butelki amareny, bułkę i opakowanie xanaxu. Nie, nie miksuję alkoholu z psychotropami. Ostatnio po prostu piję. Nikomu nic do tego.

Byłam już bardzo niedzisiejsza, przyznaję, kiedy wycisnęłam (fiu, fiu, jak mi się to udało?) wszystkie osiem tabletek na dłoń. Wepchnęłam do pyska, popiłam resztką amareny i czekałam na śmierć. Randka ślepej z głuchym też się skończyła i to nie tak, jak oczekiwałam. Moim faworytem był rolnik Roman, a ślepa Aneta wybrała głuchego Irka, DJ-a z Małopolski. Może to przez brylantynę lśniącą na jego pofalowanych włosach? Co jest trochę bez sensu, skoro Aneta ich nie widziała? Ale może wywąchała, nie?

A potem spokojnie zasnęłam.

Obudził mnie potworny skurcz jelit. Potworny! Jakby ktoś je wyżymał nad wanną. „Umieram”, pomyślałam podekscytowana. Zupełnie niepotrzebnie spojrzałam na opakowanie po lekach, grzecznie leżące na poduszce cuchnącej jak bezdomny i jego mokry pies.

Xenna… Xenna, kuźwa, Extra.

Byłam tak narąbana, że pomyliłam lekarstwa! Nie mogę w to uwierzyć! Xenna, serio? Po takiej dawce powinnam obsrać się po pachy, wręcz pływać w swoim guanie, a czuję się tak, jakbym miała zaraz pęknąć, a ktoś włożył mi korek w odbyt.

To nie fair! Słodka brzoskwinio. Nie mam wyjścia, muszę napisać do Mikołaja. On, do licha, powinien wiedzieć, co się dzieje, kiedy człowiek przedawkuje leki na przeczyszczenie, w końcu kiedyś sprzątał w przychodni.

Sięgam po telefon. Mój brzuch jest ohydnie wydęty. Odbija mi się sfermentowaną sztuczną brzoskwinią. Muszę rozpiąć górę piżamy w jednorożce. Rozmyślam też o zdjęciu spodni, ale nie mam siły. Bolą mnie bebechy. I dupa.

„Mikołaj!”, przywołuję go konspiracyjnie na Messengerze.

„Czego? Kobieto, daj spać, jest szósta”, odpisuje.

„Cicho. Czekaj. Wzięłam jakby za dużo xenny wczoraj. Jakoś tak osiem tabletek. Boli mnie brzuch. Jest twardy i gorący. Coś się w nim rusza. Jest szansa, że umrę?”

„Jest szansa, że zaraz Xena, wojownicza księżniczka, przepchnie się przez twoją pipkę na wolność”, odpisuje Mikołaj.

„Nienawidzę cię”.

„Oliwia, Boże jedyny. Masz zaparcie. To przejdzie. Jeśli bardzo cię boli, spróbuj się wysrać”.

„Nie mogę”.

„Wezwać pogotowie? Mogę do ciebie przyjść???”

„Dam radę. Śpij”, odpisuję na koniec i wyłączam wi-fi.

Zatem zaparcie. Napiję się wody. Woda rozpuści te wielkie, twarde jak żelazo bloki gówna, które utknęły między jelitem grubym a odbytem.

Słyszę, jak Mikołaj, złorzecząc, wali do drzwi.

– Idź spać! – odwrzaskuję. – Żyję!

– Niech cię gęś! – krzyczy, przykładając usta do wizjera.

– Dziękuję! Jesteś kochany! – odpowiadam.

Nie chce mi się wstać. Do kranu tak daleko. Może trochę poleżę.

* * *

O tym, jak na balkonie poznałam Mikołaja

W marcu zeszłego roku moi sąsiedzi z naprzeciwka postanowili opuścić blokowisko i przeprowadzić się do połowy bliźniaka na obrzeżach Łodzi. Było mi wszystko jedno, mówiąc szczerze, przecież byli to dla mnie tylko obcy ludzie. Nie odwiedzaliśmy się, nie pożyczaliśmy sobie szklanki cukru czy oleju. Ot ludzie, jakich wielu.

Mniejsza z tym. Wyprowadzili się wraz ze swoim wiecznie ujadającym psem. Cóż ja wtedy pomyślałam? „Nareszcie cisza!” Błogostan trwał trzy dni, bo już trzydziestego marca, a był to czwartek (dlaczego to mi tak utkwiło w pamięci, hę?), obudził mnie potworny huk. O nieludzkiej porze! Było prawie południe! Ktoś naparzał wiertarką jak psychiczny. Brr, wrrr, brr, wrrr i tak bez przerwy. Do osiemnastej!

Na drugi dzień to samo, ale z akompaniamentem młotka. I muzyki. Kiedyś były to kobiety, wino i śpiew. Wtedy wiertara, młot i hucząca muzyka, straszliwy basowy skowyt zarzynanego szatana. Bystro zgadłam, że do mieszkania po sąsiadach wprowadził się ewidentnie męczący fan remontów i death metalu. Chciałam z tego powodu zabić siebie i jego.

Rok temu o tej porze, nie ukrywajmy, byłam jeszcze jednolicie ruda i nie snułam się całymi dniami po domu ubrana w przepoconą piżamę, ze szklanką amareny w ręce. Wtedy jeszcze żyłam siłą rozpędu, choć już na resztkach energii. Funkcjonowałam w miarę normalnie, ale mniejsza z tym, jeszcze do tego wrócę.

To był ciepły marzec, dość znośny, w miarę słoneczny. Wyszłam na balkon z czystym słoikiem do odgaszania petów i kieliszkiem mojego ulubionego wina Altadonna Rosalto Toscana. Uwielbiałam rozsmarowywać sobie na języku wszystkie jego nuty; świeże białe brzoskwinie, lepkie maliny, aromat białych kwiatów. Wtedy, jak wspomniałam, byłam jeszcze w jako takiej formie i nawet udawało mi się cieszyć z takich przyziemności jak kieliszek chłodnego różowego wina.

Musicie wiedzieć, że mieszkam na tak zwanym młodym osiedlu, gdzie standardy budowlane w porównaniu do tych z czasów PRL-u są o niebo lepsze. Chociażby proste ściany. I brak wystających prętów zbrojeniowych jako drobnych niedopatrzeń. Czy rur na wierzchu. Balkony należące do sąsiadujących ze sobą mieszkań nie są rozdzielone murkiem, a jedynie taką ni to mleczną, ni to przymrożoną szybą (choć nie wiem, czy to szkło, jest grube na półtora centymetra, oj tam, nieważne).

I kiedy tak stałam grzecznie, opierając się o parapet i wydmuchując dym z cienkiego westa, zobaczyłam za szybą kształt. Ludzki. Zdecydowanie męski. Na moje oko dość wysoki i chyba ubrany w dżinsowe ogrodniczki. Chyba, bo przez to przymrożone mleczne szkło gówno widać. I chyba brodaty. Albo po prostu brudny, przecież robił remont.

Kształt chyba wyczuł aromat mojego westa, bo sam poklepał się po kieszeniach i niby po cichu wyspał: „Kurwa”. Żeby nie było, frustracje kształtu zupełnie mnie nie interesowały, dopóki nie zapukał w szybę.

– Dzień dobry. Jestem pani nowym sąsiadem. Mikołaj Macanek. Przepraszam za hałasy, jeszcze parę dni i skończę. Ma pani może zapalniczkę? – zapytał całkiem miłym głosem.

– Dzień dobry, proszę. – Ukucnęłam i przepchnęłam zapalniczkę pod szkłem.

Nie byłam aż tak niewychowana, żeby nie pomóc smutnemu człowiekowi w nagłej potrzebie. Poza tym moja życiowa siła rozpędu nie zdążyła jeszcze wzniecić we mnie nienawiści do całego rodzaju ludzkiego i w ogóle galaktycznego. Czy coś.

– Oliwia Popławska – dodałam po chwili, bo tak wypadało.

Zapalniczka pstryknęła, rozświetlając szybę małym rozbłyskiem ognia, po czym niemożliwie zakurzone palce przepchnęły ją z powrotem na mój balkon.

– Długo tu pani mieszka? – usłyszałam.

– Pierwszego maja stukną cztery lata – odparłam bez namysłu.

Nie dodałam, że spędziłam w tym mieszkaniu najpiękniejsze trzy i pół roku mojego życia, które skończyło się dwudziestego siódmego października zeszłego roku. Po co miałam o tym mówić, skoro Mikołaj Macanek był dla mnie tylko kształtem zza szyby? No właśnie. Po nic.

Jednak nie byłabym sobą, gdybym nie obczaiła Macanka na Facebooku. To był ten okres, kiedy pewne rzeczy wciąż wzbudzały moją umiarkowaną ciekawość. Jak na przykład niewyraźny nowy sąsiad.

Ze zdjęcia profilowego spoglądał facet z gęstą zmierzwioną brodą. Choć nie, „spoglądał” byłoby niestosownym nadużyciem, bo oczy schował za lustrzanymi okularami. Broda w odcieniu nijakiego brązu nie zdradzała koloru jego włosów, które skrył z kolei pod czapką lekko zsuniętą na tył głowy. Pomyślałam sobie, że to jakiś niedomyty hipster (o, jakże ja się dzisiaj z tego śmieję, ja, która nie kąpała się od ponad dwóch tygodni albo i lepiej). Ówże niedomyty hipster, jak się okazało, był fanem podróży, death metalu (a jakże!), dobrej kuchni (ciekawa byłam, co on wie o dobrej kuchni) i… ta daaa… szydełkowania! Co mnie trochę zbiło z tropu. Zresztą nie tylko to. Mikołaj Macanek miał bardzo bogate CV. Jak doczytałam, za młodu założył firmę sprzątającą, studiował zarządzanie i historię, przez jakiś czas parał się nawet zawodem nauczyciela wiedzy o społeczeństwie, zarządzał firmą zajmującą się eventami, grał w koszykówkę, hodował zioła (bo chyba nie zioło?), ze wspólnikiem prowadził biuro podróży, a w wolnych chwilach uprawiał digital painting. Jego status związku oznajmiał wszem wobec, że „to skomplikowane”.

Po trzech kieliszkach wina Altadonna Rosalto Toscana, zupełnie niechcący, bo przecież wcale tego nie zamierzałam, wysłałam mu zaproszenie do grona znajomych. Zaakceptował.

Faktycznie hałasował jeszcze przez tydzień i okazał się znośnym sąsiadem. Nie wkurzał mnie i nie przeszkadzał w moim nie-życiu. Szacuneczek, mordko. Potem chyba wyjechał, bo od czerwca mniej więcej do połowy września ani razu nie widziałam go na balkonie. Za to kiedy wrócił, zmienił status na „wolny”.

Tak oto poznałam Mikołaja, którego do dzisiaj nie widziałam na żywo. Nie licząc patrzenia przez mrożone szkło, kiedy akurat spotkaliśmy się na papierosie.

Drugi marca, czternasta dwadzieścia

Plan na dzisiaj: rozmrozić lodówkę, zadzwonić do mamy, zmienić pościel, posprzątać kuchnię. Umyć się! Łeb umyć i umówić się na wizytę u fryzjera.

Dzisiaj mija równo sześćdziesiąt sześć dni, odkąd ostatni raz wyszłam z domu. Ależ ten czas zaiwania! Wyobrażacie sobie nie wystawić nawet nosa za drzwi przez dwa miesiące? I z nikim się nie spotkać? Nie wyjść do sklepu na niespieszny spacer wzdłuż regałów? Nie pójść do maka na frytki czy zestaw dla dzieci (teraz mają w ofercie naprawdę fajne świecące figurki zajęcy wielkanocnych, jakkolwiek by patrzeć, za półtora miesiąca święta, więc czas najwyższy)? Wyobrażacie sobie siebie w sytuacji, w której dom, wasz azyl, stał się więzieniem? I to takim, do którego klucz macie wy sami? Nie wyobrażacie? Pfff, cieniasy bez fantazji!

Idę do kuchni na obchód. Nic się nie zmieniło, tylko bardziej śmierdzi. Na myśl o kurczaku z robalem robi mi się niedobrze. Może robal założył już rodzinę i spłodził dzieci? I żeby było weselej, wziął jakiś robalowy kredyt? Nie chce mi się patrzeć na ten syf.

Skręcam do łazienki. Mokry ręcznik chyba wysechł, bo jest sztywny jak papier mâché. I nadal cuchnie ścierą do podłogi. Chcę stąd wyjść.

Wychodzę.

Wracam, czując lepkie pocałunki krwi na udzie. W kroku rozlewa mi się wielka czerwona plama, wsiąka w błękitne spodnie od piżamy i maluje rogi jednorożcom. Ta drobna rzecz, o której zapomniałam, ignorując skurcze ostrzegawcze (nie wiem, czemu wydawało mi się, że to wciąż odpowiedź organizmu na osiem tabletek przeczyszczających), kieruje moje działania na zupełnie nową trajektorię. Zamiast wrócić do łóżka z kubkiem amareny (dzisiaj wiśniowa, nie chcę wpaść w monotonię, bo rutyna to wróg ciekawego życia, nie?) i obejrzeć kolejny odcinek Kredki czy smartfona?, właśnie otwieram szafkę w poszukiwaniu czystego ręcznika.

Słodka brzoskwinio, czy ja mam podpaski? Nie mam. Dobra, napiszę do Mikołaja.

„Macanku, mam alarmową sytuację”, wystukuję.

„Co tym razem? Osiem torebek dziurawca? Szesnaście?”, odpisuje natychmiast.

„Możesz mi kupić podpaski i wrzucić przez balkon?”, pytam błagalnie.

„Zwariowałaś. A nie mogę podać ci normalnie, przez otwarte drzwi?”

Przez chwilę rozważam kwestię podawania sobie rzeczy przez otwarte drzwi, po czym piszę:

„Nie dzisiaj. Wyglądam niewyjściowo. A kupisz ZARAZ?”.

Mikołaj wysyła mi gif, na którym jakiś ciemnoskóry młodzian z wąsikiem robi gest znany jako face palm.

Umyłam się! Naprawdę to zrobiłam! Przez głupią miesiączkę udało mi się odhaczyć dwie rzeczy z zaplanowanych na dzisiaj! Moje włosy pachną! Są puszyste, miękkie, takie… dwukolorowe. Nasmarowałam się nawet balsamem, założyłam czyste majtki, w które upchnęłam spłaszczoną rolkę papieru toaletowego, a w pachy (wciąż nieogolone) wtarłam antyperspirant. I – uwaga! werble – znalazłam czystą piżamę. Mogę śmiało stwierdzić, że wyglądam jak Afrodyta.

– Brawo, Popławska. Jest progres – mruczę dumna do odbicia w zakurzonym lustrze.

Co więcej, jestem na takiej fali, że czekając na podpaski, postanawiam zadzwonić do mamy. Ja i moja rodzicielka mamy niepisaną umowę dotyczącą kontaktów telefonicznych. Weszła w życie pierwszego stycznia tego roku, w bardzo kiepskich okolicznościach. Opowiem o nich przy okazji, z pewnością nie dzisiaj. Nie czekając, aż mi się odwidzi, wyszukuję mamę w kontaktach i dzwonię.

Odbiera po drugim sygnale, a ja nie mogę oprzeć się wrażeniu, że warowała z telefonem przy uchu, od półtora tygodnia oczekując wiadomości ode mnie.

– Cześć, ptaszyno – mówi z nutą pretensji w głosie.

– Cześć, mamo – odpowiadam i zamykam oczy.

Wyobrażam ją sobie. Siedzi na kanapie otulona kraciastym kocem, na kolanach ma tacę z kawą i miseczkę ciasteczek zabranych z naszej piekarni.

– Co dobrego pałaszujesz? – pytam.

– Kruche z malinami. A ty coś dzisiaj jadłaś? Potrzeba ci czegoś? – dopytuje.

– Kisiel wiśniowy i curry z kurczakiem – kłamię, mając na myśli zeszłotygodniowe curry i wiśniową amarenę, która w zamrażalce zmieniła konsystencję na kleistą, gęstą.

– Martwię się bardzo – wzdycha mama. – Chcielibyśmy w końcu do ciebie przyjść. Oliwia, na Boga, nie widziałam cię ponad dwa miesiące! Dziecko kochane, przecież nie można tak żyć. Powinnaś wyjść do ludzi, zacząć się uśmiechać. Niedługo skończą ci się pieniądze. Pomyślałaś, co będzie dalej? Ja i tata ci pomożemy, oczywiście, ale MUSISZ pójść do pracy. Siedzisz w tym domu i siedzisz, zamknięta w czterech ścianach, zdziczała, samotna. Nie możesz tak funkcjonować, zrozum to w końcu, ptaszyno. Prosiłaś, żebym nie dzwoniła pierwsza, uszanowałam. Prosiłaś, żeby dać ci spokój, uszanowałam. Rozumiem, że jest ci bardzo trudno samej, ale, córeczko… prawie półtora roku żałoby! Nie sądzisz, że już wystarczy? To, że Łukasz umarł, nie oznacza, że i ty masz umrzeć za życia. Masz dopiero trzydzieści siedem lat. Jesteś młoda, jeszcze sobie ułożysz życie. Rozumiesz to, ptaszyno? Bierzesz leki? Kiedy ty ostatnio byłaś u psychiatry?

– Przed Bożym Narodzeniem – mamroczę, nagle rozeźlona.

A było tak miło przez dwie minuty! Zawsze to się tak kończy, po prostu zawsze! „Przecież nie można tak żyć. Powinnaś wyjść do ludzi”. I co jeszcze? Natapirować włosy, założyć kieckę z cekinami, pójść do baru i poderwać sobie kogoś? Pójść do dwugwiazdkowej restauracji, z rozmachem rzucić CV na biurko bufonowatego menedżera i oznajmić: „Prowadziłam blog kulinarny, w związku z tym od dzisiaj u was pracuję”? Czy kogoś teraz dziwi, dlaczego zawsze tak zwlekam z dzwonieniem do mamy?

– Muszę kończyć. Odezwę się – rzucam i z furią wciskam czerwoną słuchawkę.

Jestem beznadzieją córką. Nawet nie spytałam, jak się czuje tata. Potrzebuję papierosa.

„Kupiłem ci dwie paczki. Wielkie na noc i mniejsze pachnące lawendą. Umyłaś się w końcu? Rozmroziłaś lodówkę? Pomóc ci w CZYMŚ???”, Mikołaj zarzuca mnie wiadomościami na Messengerze.

„Chodź na fajkę. Oddam ci kasę”, odpisuję.

Zakładam na głowę poszewkę od jaśka, bo nie wiem, gdzie jest moja czapka, a trochę wstyd przed Macankiem, że jestem taka zaniedbana. Jakkolwiek patrzeć, to jednak facet, wzrokowiec. A ja jestem przekonana, że przez mleczne mrożone szkło doskonale widać biało-pomarańczowe włosy.

Owijam się narzutą i wychodzę.

Plan na dzisiaj: rozmrozić lodówkę, zadzwonić do mamy, zmienić pościel, posprzątać kuchnię. Umyć się! Łeb umyć i umówić się na wizytę u fryzjera. Znaleźć czapkę. Zrobić coś ze swoim posranym życiem.

Wcale nie mam jeszcze trzydziestu siedmiu lat, skończę dopiero w lipcu. Nie jestem aż taka stara. Poza tym Gabrysia jest starsza ode mnie o cztery lata. No i co? I to, że wygląda młodo, nie tak jak ja. Nieważne. Nie jestem Gabrysią. O Gabi też opowiem przy okazji.

Kołdra wciąż cuchnie, a ja mam na sobie czystą piżamę. Moje włosy nie mogą, po prostu nie mogą zaabsorbować z poduszki smrodu bezdomnego. Dość tego!

To jednak prawda, że praca fizyczna zamienia wszystkie myślowe rozterki w jedną gładką papkę. Telewizja w sumie odgrywa taką samą rolę. Przeszłam samą siebie. Bo ze mną to jest tak: kilka dni czy tygodni wegetuję w kompletnej, encyklopedycznej wręcz katatonii, a potem nagle mam zryw i zasuwam, jakbym się naćpała mefedronu.

Gdzieś tam w tle szumiała Randka głuchej ze ślepym, a ja zszarpywałam ohydne powłoczki z pościeli. Kiedy strzepywałam je przed złożeniem, po całej sypialni rozszedł się kwaśny odór potu i bąków, które zdążyły chyba w nie wsiąknąć na amen. Posunęłam się nawet tak daleko, że kołdrę i poduszkę wyniosłam na balkon, żeby się przewietrzyły przez noc. Albo kwartał na przykład. Z salonu, z kanapy, przyniosłam sobie awaryjny komplet „dla gości”, założyłam czyściuchne i pachnące poszewki (o dziwo, naprawdę były pięknie uprasowane, przełożone mydłem jaśminowym, tak jak nauczyła mnie mama).

A potem rozłożyłam ramiona, zamknęłam oczy i opadłam na łóżko.

To była pierwsza noc od trzech miesięcy, którą przespałam naprawdę spokojnie.

Trzeci marca, dziewiąta, równo jak w ryj trzasnął

Plan na dzisiaj: rozmrozić lodówkę, posprzątać kuchnię, umówić się na wizytę u fryzjera, znaleźć czapkę, zrobić coś ze swoim posranym życiem. Wykreślam fryzjera, nie jestem gotowa na wyjście z domu. Zamówić w Tesco farbę do włosów, żel pod prysznic, płyn do prania, płyn do płukania, olej sezamowy, ciabatty. I fajki, ze dwie paczki.

Całkiem ładny poranek. Znowu zapomniałam o opuszczeniu rolet czy choćby zasunięciu zasłon, więc promień słońca dźga mnie w oko. Jestem zestresowana, bo nie mam papierosów. Piszę do Mikołaja.

„Przerzut fajek przez granicę?”

„Kobieto, daj spać, jest sobota! Ile?”

„Ze cztery?”, pytam z nadzieją.

„Przerzucam. Idę dalej spać. Nie pisz do wieczora. Bez odbioru”.

Naprawdę bardzo lubię Mikołaja.

Godzinę później. Stoję na balkonie w poszewce na głowie, owinięta narzutą, kiedy dzwoni domofon. Nie popuszczam ze strachu, bo wiem, że to kurier z Tesco. Jego też lubię. Odkąd pierwszy raz przywiózł mi zakupy przed sylwestrem, a ja mu nie otworzyłam i dopiero SMS od niego upewnił mnie, że to on, a nie NIE WIADOMO KTO, umówiliśmy się na sygnał dźwiękowy. Empatyczny chłop. Może też ma w rodzinie introwertyka z fobią społeczną? I skłonnością do prokrastynacji, dodajmy. I depresyjnego świra z ubytkami pamięci? Albo kogoś, kto ma to wszystko razem i jest dokładnie taki jak ja?

Raz, raz, dwa, trzy. Raz.

– Dzień dobry, pani Oliwio, zamówienie – mówi kurier do domofonu.

– Dziękuję, panie Piotrku. Proszę zapukać trzy razy, otworzę – informuję go, zupełnie niepotrzebnie, bo on przecież wie.

System to system, nie?

Co my tu mamy? Dwa litry płynu do kolorów, płyn do płukania o zapachu czarnej orchidei, cztery ciabatty i olej sezamowy, którym lubię sobie taką bułę skropić. Co jeszcze? Dwie paczki westów, bardzo dobrze. Żel pod prysznic o zapachu bergamotki muśnie moją skórę świeżością. I farba…

Słodka brzoskwinio, dlaczego brązowa, nie ruda? Jak ja będę wyglądać taka ciemna z tymi moimi niemal białymi brwiami? A w dupie z tym! Kto mnie będzie oglądał? Dobra, sprzątanie kuchni może poczekać. Idę farbować włosy. Ale najpierw zapalę.

Ujdzie. Nigdy nie miałam brązowych włosów. Zresztą cokolwiek bym na łeb nałożyła, i tak będzie wyglądało o niebo lepiej niż ta biało-pomarańczowa flaga. Nie muszę już wychodzić na balkon w poszewce na głowie! Poza tym znalazłam czapkę; była w łazience, w szufladzie na grzebienie.

Ósmy marca, siódma jedenaście. Urodziny Łukasza

Plan na dzisiaj: rozmrozić lodówkę, posprzątać kuchnię, zrobić coś ze swoim posranym życiem. NIE OGLĄDAĆ ZDJĘĆ! Pójść na cmentarz. Może przy okazji znajdę gościa od tabliczek.

Siedzę na łóżku z laptopem na kolanach i oglądam zdjęcia.

Specjalnie NIE poszłam po pendrive’a do salonu, zamierzałam tylko wyjść na balkon, żeby zapalić. Zapaliłam, a jakże. Moje ręce, które zaczęły chyba żyć jako odrębne, niesłuchające mnie organizmy, wydłużyły się na dwa metry, złapały za gałki górnej szuflady komody stojącej przy malachitowym narożniku i bez pytania o zgodę wyciągnęły pendrive’a. Wepchnęły go za gumkę gaci, chyłkiem przetransportowały do sypialni i wetknęły w gniazdo USB.

No to siedzę i oglądam. Troszkę drżą mi dłonie, ale – o dziwo – nie wylewam ani kropli ze szklanki po brzegi wypełnionej amareną. Świadomość, że mam czystą pościel, bardzo trzyma mnie w ryzach. Nie jem także ciabatty skropionej olejem sezamowym, którą przyniosłam sobie z kuchni. Z ekranu laptopa patrzy na mnie Łukasz. Właściwie patrzymy na mnie obydwoje, bo przeglądam właśnie naszą sesję ślubną.

Dwudziesty siódmy października dwa tysiące dwunastego roku. Tego dnia stanęliśmy przed ołtarzem. To była piękna, słoneczna, choć zimna październikowa sobota. Miałam na sobie śnieżnobiałą sukienkę i pantofelki na płaskim obcasie, bo Łukasz, choć był obłędnie przystojny, to wzrostem nie grzeszył. Kiedy dobry Bóg rozdawał talenty, mój mąż ustawił się w kolejce po smykałkę do interesów. I zgrabne dłonie o długich palcach. Łukasz, jak twierdził, miał skundlonych i wielorasowych praprzodków, co jakby tłumaczyło jego śniadą karnację i ciemne, niepoważnie jak na faceta gęste włosy. Nosił je zawsze bardzo krótkie, zmierzwione na czubku, przez co wyglądał jak ten aktor, Paul Walker. Przy jego cerze w kolorze kawy z mlekiem ciekawie wyglądały bardzo niebieskie oczy. Niewinnie. Wyglądał dzięki nim na dobrego i porządnego człowieka, jakim rzeczywiście był.

Patrzę na nas. Fotograf zabrał do parku kraciasty koc i zrobił nam zdjęcie znienacka, kiedy owinęliśmy się nim aż po uszy. Na zdjęciu widać tylko moje odkryte prawe ramię, kołnierzyk białej koszuli Łukasza, klapę garnituru. I nasze twarze. Wyszczerzone ze szczęścia, zaróżowione zarówno od chłodu, miłości, jak i setki nalewki z pigwy dziabniętej na spółę. Nie dla kurażu, tylko na rozgrzewkę. Byliśmy pijani sobą.

Potrzebuję przerwy. Biorę potężny łyk amareny i idę na fajkę.

Poznaliśmy się latem dwa tysiące jedenastego roku, kiedy mój młodszy brat Olgierd doszedł do wniosku, że pilnie potrzebuje samochodu. Akurat miałam tydzień urlopu. W tamtym roku menedżerowałam w całkiem fajnej meksykańskiej restauracji, jednocześnie eksperymentując w domu z nowymi przepisami. Ja i Olgierd mieszkaliśmy jeszcze wtedy z rodzicami. To, co nami kierowało, było czystym wygodnictwem. W każdym razie pojechałam z nim do komisu, największego w Łodzi. Cieszącego się renomą i nieposzlakowaną opinią. Rzecz jasna wygooglowałam sobie wszystko w necie. Luk Ideal Cars nie sprzedawał samochodów, lecz marzenia. Klasyki, wozy sportowe, ekskluzywne. Komis nie był spłachetkiem pola gdzieś przy drodze dojazdowej do Łodzi, z trzęsącą się przy podmuchach wiatru wiatą zamiast biura i fiatami uno rozsianymi po wyjeżdżonym błocie, o nie! Oczywiście sprzedawali także samochody na każdą kieszeń i te rzeczywiście stały na wyłożonym równiutką kostką dziedzińcu, jednak drogie modele (a naliczyłam wtedy szesnaście sztuk, w tym trzy porshe 911 i dwa fordy mustangi) stały w salonie wystawowym, nad którym mieściło się przestronne biuro. Nie powiem, byłam pod wrażeniem. Tym bardziej że poczęstowano nas wyborną kawą. A wtedy, rzecz jasna, zwracałam uwagę na takie niuanse.

Od razu wpadliśmy sobie w oko. Mimo że Olgierd nie kupił ani ekskluzywnego, ani sportowego samochodu, a kilkuletnie audi, Łukasz potraktował go z szacunkiem, jakby miał do czynienia co najmniej z prezesem banku. To też mi się spodobało. Miał klasę i zdecydowanie wiedział, jak prowadzić biznes.

Byłam wtedy nie dość, że ogniście ruda, to jeszcze o prawie dwadzieścia kilo lżejsza. A Łukasz, tak się szczęśliwie złożyło, wciąż był kawalerem. To mnie tylko utwierdziło w przekonaniu, że nie ma czegoś takiego jak przypadek. Los chciał, żebym wybrała się wtedy z Olgierdem po samochód. W każdym razie wymieniliśmy się numerami telefonów, a potem zaczęliśmy spotykać.

Jak widzicie, to historia, jakich wiele. Bez fajerwerków, za to z pięknymi emocjami. Zakochaliśmy się w sobie; dwoje samotnych ludzi w podobnym wieku, o różnych zainteresowaniach. Przez cztery miesiące ja zabierałam go do ulubionych restauracji, a on mnie na przejażdżki za miasto. Jeździliśmy do Warszawy, Wrocławia, Krakowa. To był dobry czas, intensywny.

Pierwszy raz zaprosiłam go na kolację kilka dni po Zaduszkach i naprawdę nie spodziewałam się, że przyjdzie z pierścionkiem i glebnie na kolana przede mną i moimi rodzicami, żeby prosić o moją rękę. Mama, która chyba pogodziła się z myślą, że zostanę starą panną i będę na jej garnuszku, dopóki nie wyzionie ducha, popłakała się jak bóbr. Tata podał do kolacji trzydziestoletnią starkę. Chyba cieszył się jeszcze bardziej niż mama.

– Pamiętam, co wtedy ugotowałam – mamroczę, dotykając opuszkami ekranu laptopa.

Zamykam na chwilę oczy, wyobrażając sobie szorstkość zarostu Łukasza. Lubiłam go z krótkim kłującym meszkiem, pasował mu bardziej niż ta gładka pupcia niemowlaka, którą miał dla klientów. Z zarostem był taki męski! Choć jak dla mnie ogolony czy zarośnięty i tak składał się ze stu dziesięciu procent testosteronu.

– Podałam pappardelle z borowikami, kurczakiem i białym winem. Na przystawkę kanapeczki z orzechowym twarożkiem, pestkami słonecznika, koperkiem i białym pieprzem. Do tego sałatka z marynowanej dyni i grillowanego halloumi z lekkim miodowym sosem. Pamiętasz? Ja pamiętam, jak co chwilę zamykałeś oczy, nasycając rozkoszą kubki smakowe. Pamiętam, jak układałeś usta na kieliszku z białym prosecco, jak śmiały się twoje oczy. Łukasz, ja wciąż to wszystko pamiętam! Pamiętam każde „kocham cię”, każdy pocałunek, twój oddech na mojej szyi, kiedy tuliłeś się do mnie po ciężkim dniu. Pamiętam, jak smakował twój język, jak zlizywałam z ciebie pot, kiedy się kochaliśmy. Kiedy mnie tu przywiozłeś, położyłeś na mojej dłoni klucze i powiedziałeś: „Póki co mieszkanie, niedługo kupię nam dom”. Jak droczyłeś się ze mną i nazywałeś „Rudą”. Twoje dłonie ze stwardniałymi opuszkami, wodę kolońską, dżinsy, w których twój tyłek wyglądał jak milion dolców. To, jak ziewałeś, wykrzywiając szczękę w prawo. Jak patrzyłeś na mnie w półmroku, kiedy leżeliśmy w ciszy, niemal zderzając się nosami. Pamiętam, jak mówiłeś, że wypełniłam puste miejsce w twoim życiu. Jak poszliśmy na sanki, a ty skręciłeś kostkę. A to, jak nasrał na ciebie gołąb, kiedy wychodziliśmy z kościoła po ślubie Olgierda i Dagmary? I jaki byłeś tym zniesmaczony, a ja starłam gówno wiązanką. Łukasz, strasznie za tobą tęsknię! Nie chce mi się bez ciebie żyć. Nie mam siły, nie radzę sobie. Mówiłeś, że cię wypełniam, a masz pojęcie, jak ty wypełniałeś mnie? I jak bardzo jestem pusta, odkąd cię zabrakło? Masz pojęcie, jak bardzo mnie nie ma bez ciebie? – wyję.

Łzy wylewają się ze mnie, przelewają nade mną, aż w końcu tonę w nich zasmarkana. Opadam na dno tęsknoty za życiem, które już nigdy do mnie nie wróci.

– Wszystkiego najlepszego, kochanie.

Plan na dzisiaj: rozmrozić lodówkę, posprzątać kuchnię, zrobić coś ze swoim posranym życiem. NIE OGLĄDAĆ ZDJĘĆ! Pójść na cmentarz. Może przy okazji znajdę gościa od tabliczek. Umrzeć albo cofnąć czas.

Dziesiąty marca, dziewiąta trzy

Plan na dzisiaj: rozmrozić lodówkę, posprzątać kuchnię, zrobić pranie, pójść na cmentarz, pogadać z gościem od tabliczek. Po cholerę piszę, że mam PÓJŚĆ na cmentarz, skoro i tak nie wyjdę? Wykreślę to. Mam jeszcze butelkę amareny i jedną ciabattę. Dzisiaj sobota.

Mówiąc szczerze, chyba umknęła mi ostatnia doba. Właściwie dwie. A mogłam nie oglądać zdjęć! Mogłam, nie? Najwyraźniej nie jestem na to gotowa. Pendrive’a schowałam tak, że już nigdy go nie znajdę.

Stoję na balkonie w piżamie, wieje lekki ciepławy wiatr, przynosi znad trawników zapach wilgotnej ziemi i psich gówien. Wciągam w nos dym z westa, kiedy słyszę skrzypnięcie drzwi na balkonie Macanka. Po chwili pojawia się on, we własnej osobie. Przez mrożone mleczne szkło widzę zarys dżinsów i jeśli mnie wzrok nie myli, to wszystko. Nie oznacza to, że na balkon wyszła zaledwie dolna część kadłuba Mikołaja, tylko że od pasa w górę jest goły! Bez koszulki. I boso!

– Cześć – mówi on.

– Cześć – odpowiadam.

– Fajne zdjęcie wstawiłaś na profilowe. W końcu wiem, jak wyglądasz. Fiu, fiu, lisiczka taka. Ile lat miałaś na tej fotce? Siedemnaście? – Macanek krztusi się dymem.

A mnie robi się słabo, niedobrze i gorąco jednocześnie. Znacie ten stan, kiedy ktoś was za coś chwali albo co gorsza gani, a wy nie macie kompletnie, ale to kompletnie fioletowego pojęcia, o co może chodzić? Można to porównać jedynie do ekstrakcji zęba, ale w pełnym znieczuleniu. Obudzony człowiek spodziewa się co najwyżej suchego zębodołu, ale nie tego, że stomatolog powie: „Gratuluję, urodziła pani pięknego syna”. I ta refleksja: „Halo, a kiedy to ja niby byłam w ciąży?”.

– Jakie zdjęcie tak konkretnie? – pytam ochryple.

– No na Facebooku. Dałem ci nawet serduszko. Idę ogarnąć sypialnię – informuje Macanek i wraca do mieszkania.

– A ja zmieniłam pościel! – krzyczę za nim nie wiadomo po co.

Nie dość, że nie wiem, gdzie jest pendrive, to jeszcze gdzieś posiałam telefon. W tej rozdzierającej ciszy wyraźnie słyszę, jak ktoś gmera kluczem w zamku. W moich drzwiach! Napiszę do Mikoła… a gówno tam! O Boże, Boże, Boże. Ktoś do mnie idzie! Ku mnie! O Boże.

Panika sparaliżowała mnie tak, że zamknęłam się w łazience, drzwi zastawiłam koszem na pranie i sztywnym ręcznikiem. Po czym zaczęłam rozglądać się za czymś do obrony. Odświeżacz powietrza? Pusty. Antyperspirant w aerozolu? Pusty. Jeśli ktoś jednak sforsuje przeszkody i jakimś cudem dostanie się do łazienki, po prostu gwałtownie ochlapię go wodą z mojego niemytego od bardzo dawna kibla. Może przez ten czas rozwinęła się w nim śmiercionośna flora bakteryjna? Mam taką nadzieję. Zupełnie zapomniałam, że drzwi łazienkowe otwierają się na zewnątrz, więc zastawianie ich koszem na pranie było średnio dobrym pomysłem.

A teraz Gabrysia stoi i gapi się na mnie klęczącą przy muszli klozetowej, z ręką zamoczoną po łokieć w tejże. Ja również gapię się na nią z kompletnym, bezgranicznym niezrozumieniem.

– Siema, stara – mówi i wcale nie wydaje się zdziwiona tym, co robię.

(A co ja robię? Jestem przygotowana do samoobrony, rzecz jasna).

– Gabi… – wzdycham słabym głosem.

– Przywitamy się dopiero, jak umyjesz rękę. Wiem, że zapomniałaś, że byłyśmy na dzisiaj umówione. Dzwoniłam. Wysłałam SMS z przypomnieniem i nawet napisałam ci na Messengerze. Nie odpisałaś. Nie, buba, nie dziwię się. W każdym razie jestem, zwarta i gotowa do pracy. Zaczynamy od kuchni czy łazienki? Iga jest ze mną.

– Ale jak ty się tu dostałaś? – pytam zbaraniała.

– Dałaś mi klucz po śmier… po pogrze… no, w każdym razie dałaś mi komplet kluczy Łukasza. Pamiętasz? Widzę, że nie. To nic. Chodź, zrobię kawę i ogarniemy ten bajzel. – Uśmiecha się i dodaje: – Możesz już wyjąć rękę z kibla.

Wyciągam, bo jakoś tak faktycznie głupio. Szoruję ją cytrynowym mleczkiem do czyszczenia wanny i dopiero idę się przywitać.

Gabi stoi na środku kuchni, a jej piękny, arystokratycznie zadarty nos zatyka się samoistnie, kiedy do naszych nozdrzy wdziera się smród gnijącego kurczaka z robalem. Przez chwilę jest zdezorientowana, niezdecydowana i najzwyczajniej w świecie przerażona ogromem zniszczeń, do których doprowadziłam swoim niechlujstwem. A do niechlujstwa doprowadziła mnie nieleczona od prawie czterech miesięcy depresja, ale mniejsza z tym.

Ale muszę o tym wspomnieć, byście mieli jakikolwiek obraz sytuacji. Gabrysia, mimo że w styczniu skończyła czterdzieści jeden lat, ma figurę trzydziestolatki i jest absolutnie przepiękna. Jej córka Iga, żeńska część duetu bliźniaczego, jest jej młodszym o dwadzieścia siedem (czy sześć, czy jakoś tak…) lat klonem. Może widzieliście w necie zdjęcia Cindy Crawford z córką Kaią? No, to mniej więcej wiecie, jak wyglądają Gabi i Iga. To wygląd, którego ja z moją… z moim wszystkim raczej nie osiągnę.

– No dooobrze – odzywa się po chwili Gabrysia. – Zrobimy tak. Po pierwsze, rękawiczki. Ja poproszę te długie. Po drugie, buba, ty wskakujesz w jakieś robocze ciuchy, bo szkoda piżamy, Iga pod prysznicem wyszoruje czajnik, a ja pójdę wywalić śmieci.

Iga, to piękne czternastoletnie (a może piętnastoletnie?) dziewczę, przytula mnie nagle mocno, a mnie się robi tak miło, tak ciepło pod wpływem jej serdeczności i zwykłej-niezwykłej bliskości czyjegoś ciała, że obejmuję ją mocno, w duchu szczęśliwa, że zdążyłam się umyć.

– Ciocia – mówi Iga. – Kiedy mamy nie było, przeczytałam chyba wszystkie artykuły o depresji, jakie znalazłam. O objawach, o leczeniu. O towarzyszących dolegliwościach. O tym, jak postępować z chorym i… no chciałam ci powiedzieć, że jesteśmy, pomagamy. Milczymy, kiedy trzeba. Kiedy trzeba, przytulamy i RO-ZU-MIE-MY.

(Chcę zapytać gdzie była Gabi, kiedy jej nie było, ale przypomina mi się, że jakoś tak w ubiegłym stuleciu wspominała mi o Teneryfie).

– Dziękuję – mówię po prostu, bo nagłe wzruszenie ściska mi gardło.

I naprawdę bardzo się w tej chwili cieszę, że nie śmierdzę.

Pracowałam w takim skupieniu przy zeskrobywaniu ohydnych, cuchnących śladów grzyba z moich czarnych heksagonów, że w ogóle nie usłyszałam Gabrysi.

– Stara! – huknęła. – Mamy problem z lodówką.

– Miałam ją rozmrozić. Nawet poczyniłam stosowną notatkę na liście rzeczy do zrobienia – przyznałam ze skruchą.

– Chodzi o to, buba, że w dwóch górnych szufladach zamrażalnika masz sam lód.

– Znaczy oblodzone jest? Normalka, przecież to zamraża…

– Nie, że oblodzone, tylko kloc lodu od dna do góry. Kloc. Znalazłam młotek, ale nim też nie idzie.

– Znalazłaś młotek? Gdzie był? – ucieszyłam się, bo całkiem niedawno rozważałam pozbawienie się życia za pomocą młotka właśnie.

Planowałam po prostu walnąć się w czoło. Tak raz, a dobrze.

– W przedpokoju, w szafce na buty. – Gabi machnęła ręką w lekceważącym geście. – Buba, potrzebujemy cięższego kalibru. Masz może wiertarkę? Spróbujemy go skuć, rozwiercić.

Czy my w ogóle mieliśmy wiertarkę? Łukasz nigdy nie lubił majsterkować, ja – wiadomo. Choć taka wiertarka… czy ktoś kiedykolwiek próbował popełnić samobójstwo za pomocą wiertarki? Teoretycznie byłoby to wykonalne, tyle że bardzo nieestetyczne.

– Macanek chyba ma. W zeszłym roku remontował – mówię zamyślona. – Ale ja do niego nie pójdę!

– Nie wygłupiaj się, to twój sąsiad – zaczyna Gabrysia i natychmiast milknie. – No dobrze, rozumiem, buba. Igi też nie puszczę, bo nieletnia. Dobra, idę ja.

– Dlaczego… Nic… Mi… Nie… Powiedziałaś… Że… Mieszkasz… Obok… Takiego… Ciacha? – stęka Gabrysia między jednym wierceniem, a drugim.

Wielka wiertara z wielkim wiertłem kojarzy mi się z jakąś śmiercionośną megaosą obdarzoną sztuczną inteligencją. W drobnych dłoniach Gabi prezentuje się podwójnie przerażająco.

Przytrzymuję szufladę od spodu i bardzo bolą mnie zęby od tych dziwnych wibracji, które opanowują moje ciało przy każdym przełączeniu guzika wiertary na pozycję on. Co zresztą daje mi tak po freudowsku do myślenia, że zawsze jest jakiś ON, który w jakiejś NIEJ wywołuje wibracje. Jednak z przyjemnością obserwuję, jak kloc lodu pęka na kilka mniejszych kawałków, które można połupać młotkiem na jeszcze drobniejsze i bez problemu wrzucić do miski.

– Muszę odpocząć. – Gabrysia odkłada narzędzie, a Iga natychmiast łapie za młotek.

– Jakie tam ciacho? Chłop jak chłop. Poza tym widziałam go tylko na profilowym na Facebooku, a tam ani oczu, ani włosów, nic. Tylko ta broda paskudna i lustrzanki. Gdzie ci ciacho? – pytam gramatycznie.

– Oczy, stara, to on ma piwne – mówi Gabi i ociera czoło wierzchem dłoni. – A włosy lśniące bardziej od moich. Jak z reklamy szamponu. Ciemny szatyn. I gdyby tak ogolić mu brodę… ej, wiesz, kogo by mi przypominał? Tego, który grał Janosika! I tego drugiego, który tak ci się podobał w Grze o tron.

– Jason Momoa grał Janosika w Grze o tron – odpowiadam natychmiast. – Tyle że Janosik Momoa wygląda bez brody niekorzystnie. Jason, znaczy Jason Momoa.

– Ale ten twój Macanek ma brodę. W domu ma czysto, wręcz tak sterylnie, rzekłabym. Minimalizm, dużo szarości. Jak mu powiedziałam, że od ciebie przychodzę wiertarkę pożyczyć, to tylko zbladł i spytał, czy nic ci nie jest. Uważam, że to słodkie. A mieć takiego sąsiada, to jak znaleźć gar ze złotem na końcu tęczy.

– Telefon – mówię nagle, bo naprawdę muszę wiedzieć, jakie cholerne zdjęcie wrzuciłam na fejsa, że aż Jason Macanek-Perepeczko dał mu serduszko.

Jestem pełna złych przeczuć.

Po chwili ciszę popołudnia rozrywa grzmot wiertarki. Tak sobie myślę, zginęłabym bez Gabi. To jedyna osoba, z którą widuję się bez schizowania i ubierania moich paranoi w wydumane teorie.

Znalazłam! Razem z pendrive’em! Wsunęłam go między dżemy na środkową półkę w tej, no… yyy… garderobie na słoiki. No jak to się nazywa? Spiżarnia! Ostatnio wciąż umykają mi słowa. Pamięć wysącza się ze mnie jak woda z nadtłuczonej szklanki. Trochę mnie to martwi, trochę nawet przeraża. To znaczy inaczej: pamiętam doskonale o rzeczach nieważnych, niepotrzebnych, błahych, bzdurnych. Bez problemu przywołuję każde wspomnienie związane z Łukaszem (choć staram się nie robić tego zbyt często), za to gubię na przykład część doby. Albo godzinę czy dwie z wczoraj czy przedwczoraj. Nie pamiętam, że zaktualizowałam zdjęcie profilowe na Facebooku, nie pamiętam, że garderoba na słoiki to spiżarnia. Nie wiem, co mi jest. W mojej rodzinie, z tego co wiem, nigdy nie było przypadków alzheimera.

– To przeciążenie organizmu – mówi Iga, stawiając czajnik na lśniącej, wyszorowanej do czysta kuchence. – Czytałam, że długotrwały stres może uszkodzić pamięć. Ale wiesz, ciocia, spróbuj porozwiązywać krzyżówki albo zapamiętać numer konta bankowego. To znaczy nie wszystko naraz, powoli. Małe kroczki. Chodzi o to, żeby nie wypadać z obiegu. Co nam jeszcze zostało?

– Ekspres. – Gabi macha łyżeczką w kierunku mojego kiedyś ukochanego kuchennego sprzętu.

– Kibelek. Ale to sama posprzątam. I salon. Ale tam wystarczy wytrzeć kurze, bo ja w nim wcale nie bywam. Znaczy nie przebywam.

– I cała sypialnia. – Uśmiecha się łagodnie Gabi. – Może zmienimy zasłony? Ale najpierw wypadałoby umyć okna. Iguś?

– Umyję. Zamówmy pizzę, okej?

Robi mi się głupio, bo w lodówce miałam tylko amarenę, resztki pleśniejącego sera i lepkiego curry z kurczakiem. I ciut więcej amareny. Gabi pozostawiła to bez komentarza, za co byłam jej bardzo wdzięczna. Macham głową, że się zgadzam, jak najbardziej, że może być pizza z kiełbasą i kiszonym ogórkiem, wszystko mi jedno, byle było jej dużo.

– Obiecaj mi, że nie zapuścisz mieszkania – prosi Gabi, kiedy żegnamy się koło północy. – Napisz, jeśli będziesz potrzebowała pomocy. Jakiejkolwiek. Poskładaj pranie, jak już wyschnie. Zmiotkę i szufelkę masz na balkonie, umyte, obsychają. Nie będę dzwonić, obiecuję. Napiszę. Przypięłam ci do lodówki karteczkę, że wpadnę w przyszłą sobotę. Może tym razem z Igorem. I Gwidona też wezmę. Tak na chwilę chociaż. I zacznij się normalnie odżywiać. W zamrażalniku masz dwa opakowania lasagne, pierogi ze szpinakiem, bo wiem, że lubisz. Mikrofalówka czysta, spokojnie możesz odgrzewać. W lodówce sok wielowarzywny i pomidorowy z chili. Pij, wzmocnisz się trochę.

– Dziękuję, dziewczyny. – Tulę do siebie Gabi i jej córkę. Tulę mocno. – Kocham was. Naprawdę.

– Wiemy. A my ciebie – mówi Gabi nad moją głową.

Wychodzą. Zostaję sama w czystym, lśniącym i pachnącym mieszkaniu.

Jedenasty marca, ósma dwadzieścia jeden, niedziela

Plan na dzisiaj: zlikwidować profil na Facebooku, ćwiczyć pamięć. Przecież nie mogę wciąż nazywać jeża „tym małym iglastym borsukiem”!

W końcu mój telefon piknął, że ma naładowaną baterię. Wczoraj, przyznam szczerze, nie miałam odwagi go włączyć. Pierwszy raz od trzech miesięcy nie zakończyłam dnia szklanką amareny, tylko zwykłą herbatą. Wszystko tak mi pachniało! Gabi przytachała torbę z Ikei wypchaną detergentami i jedzeniem i teraz nie dość, że mam czyściuchną, zapełnioną żarciem lodówkę, to znad podłogi unosi się aromat mydła marsylskiego. Meble wciąż roztaczają trochę już wiotki, ale nadal dobrze wyczuwalny zapach ylang-ylang. Czuję się, jakby ktoś zdjął mi z barków paręnaście kilogramów ołowiu. Długo rozmyślałam o tym, co powiedziała mi Iga. O tym, że czytała, jak należy postępować z takimi depresyjnymi ludźmi jak ja.

Przez tę swoją depresję ze wszystkimi jej bonusami, takimi jak idąca w bardzo złym kierunku fobia społeczna i powracające ataki lęku, z jednej strony czuję się jak kwiat paproci czy jajko kurki złotopiórki. Jak wyjątkowa, krucha, delikatna rzecz, do której są przypisane specjalne przywileje, którą trzeba chronić i której bronić przed całym złem tego świata. A z drugiej? Jak pospolita, zdrowo pierdolnięta (wybaczcie) baba. Mało tego! Zabawny los już w łonie matki uczynił ze mnie introwertyka. A półtora roku temu, no niezupełnie, w każdym razie jakiś miesiąc po śmierci Łukasza, kiedy pierwszy raz poszłam do psychiatry po niemal pięcioletniej przerwie, pani doktor Zuza zrobiła mi test, z którego wynikało, że mam „wyjątkowo wrażliwą osobowość”.

Takie skupisko nieszczęść, ot co.

Patrzę i nie wierzę! Naprawdę wstawiłam profilowe na Facebooka. Już nikogo z moich osiemdziesięciu znajomych nie straszy ponury anioł z czarnymi skrzydłami, straszy ich za to moja gęba. Choć tak Bogiem a prawdą wtedy wcale nie wyglądałam tak źle. Miałam delikatny makijaż, tak sprytny, że moje szare oczy wydawały się zielone. Nad nimi pięknie wyregulowane brwi. Gładka skóra, lekko muśnięta pudrem, policzki zaróżowione od chłodu i łyka pigwówki, zadziorne usta pokryte ceglastą szminką. Rude loki, spływające łagodnie na ramiona, a na głowie ślubny wianek z jaskrów i aksamitek.

Naprawdę wyglądałam ładnie. Ślicznie wręcz! Promieniałam szczęściem na tysiące kilometrów, bo jakkolwiek by patrzeć, to był najlepszy dzień mojego życia. Ostatnie godziny bycia panną Tabęcką, przede mną lata, aż do śmierci, jako pani Popławska.

A pod zdjęciem prawie trzydzieści lajków! W tym serduszko od Mikołaja. Hmm. W sumie to miłe. Tylu osobom podoba się lepsza wersja mnie!

Uch, trzy wiadomości na Messengerze.

„Oliwia, zarąbista fota. W końcu wiem, jak wyglądasz”, pisze Macanek.

„Stara, zgodnie z obietnicą jedziemy do Ciebie z Igą. Do zobaczenia”, to od Gabi, z wczoraj.

„Cześć. Powiedz mi, jakim cudem Twój brat, który w firmie jest tytanem intelektu i pracowniczego ogarnięcia na najwyższym poziomie, w domu zamienia się w totalną popierdółę? No fuck, naprawdę. I przede wszystkim: jak się czujesz? Kiedy będę mogła do ciebie wpaść? Nie trzeba ci czegoś?”, pyta Dagmara, moja bratowa.

Lubię Dagmarę, nawet bardzo. Ale opowiem o niej przy okazji, okej? Odpisuję jej w pierwszej kolejności:

„Gabi i Iga były u mnie, ponad dwanaście godzin doprowadzałyśmy mieszkanie do porządku. Mam czysto! Jestem umyta!”, odpowiadam i przez chwilę waham się, czy zaproponować jej wizytę w przyszłym tygodniu, ale jednak piszę: „Wpadnij w sobotę. I pisz, co Olgierd odwalił”.

„Skręcił nogę w kostce. Nie zgadniesz jak! Uparł się, że sam pomaluje pokój. Wybrałam farbę, właściwie to dwie, taką jasną, lekko szarą i bananową, bo skoro nie chcemy znać płci dziecka, niech sobie ten pokój dla malucha będzie uniwersalny, nie? Tłumaczyłam mu jak krowie na polu, że to nie jest dobry pomysł, żeby rozejrzał się za kimś od wykańczania wnętrz, kto nam to zrobi profesjonalnie i w try miga. Ale znasz Olgierda. No właśnie. Żeby jeszcze spadł z drabiny i skręcił nogę, to nawet bym zrozumiała. Ale nie, on po prostu wdepnął w wiadro z farbą. Wdepnął i przechylił tak niefortunnie, że coś mu w kostce chrupnęło. I wiozłam dzisiaj rano tego głąba na pogotowie. Straszny obciach, bo musiałam mu na kopyto założyć kilkanaście worków foliowych, żeby samochodu nie upaćkał. Oliwia, no powiedz mi, jak można skręcić kostkę W WIADRZE?”

Uśmiecham się do telefonu, bo to takie dla mojego brata typowe!

„To jeszcze nic. Kiedy byliśmy młodsi, wbił sobie finkę w goleń. Ot tak machał nią, machał i bum. Ostrze weszło mu w kość mniej więcej na centymetr”, odpisuję.

„Boże! Myślisz, że to jest dziedziczne? Tak na marginesie cudowne profilowe! Jak się czujesz?”, ponawia pytanie Dagmara.

„Znośnie. Miałam kryzys ósmego, bo Łukasza urodziny. Wiesz, skończyłby trzydzieści dziewięć lat. Ale jest okej, przeżyłam”, odpisuję i pytam: „A jak Ty się czujesz?”.

„Jak bawół. To już prawie koniec szóstego miesiąca, a ja mam dość. I ciągle żrę ciastka, więc boję się wejść na wagę. Dobra, idę, Olgierd się drze, żebym mu kawy przyniosła. Ma gips do kolana, a zachowuje się tak, jakby mu nogę w pachwinie amputowali. Buziak”.

Dagmara jest już offline, więc odpisuję Gabrysi.

„Bardzo DZIĘKUJĘ. Za wczoraj, za pomoc, w ogóle za wszystko. Nie wiem, jak ja to przeżyję, znaczy nalot takiej grupy pod wezwaniem, ale zapraszam. Znaczy przyjdźcie wszyscy, tylko wiesz…”

„Wiem”, odpisuje Gabi. „Jak zobaczę, że masz dość, to zgarnę ich pod byle pretekstem”.

„Idę na balkon, omiotę go trochę”, chwalę się.

Gabrysia wysyła mi uśmiechnięte emotki przeplecione serduszkami.

„Palimy? Bo akurat idę na balkon”, piszę do Mikołaja.

Nie odpisuje, pewnie jeszcze śpi. Pewnie nie sam, biorąc pod uwagę odgłosy, które aż za wyraźnie dolatywały wczoraj z jego mieszkania. Późno już było, tak może po drugiej, kiedy usłyszałam na korytarzu najpierw chichot, ewidentnie pijacki, potem brzdęk upadających kluczy, następnie trzaśnięcie drzwi. I jakieś dziesięć minut później: „Oooch, taaak, taaak!”, wykrzyczane dziewczęcym głosem. Przez chwilę łudziłam się, że Macanek może włączył sobie pornola, dopóki ów dziewczęcy głos nie zawył rozdzierająco: „Weź mnie jak sukę!”. Siedziałam osłupiała, będąc akustycznym świadkiem łóżkowych popisów Macanka vel Jasona Perepeczki (podobno, przecież do tej pory nie wiem, jak on wygląda na żywo). Odczułam też chyba coś na kształt oburzenia, choć ostatnio mam problem z definiowaniem swoich uczuć i emocji. Potem położyłam sobie na głowie poduszkę i usiłowałam zasnąć, mając nadzieję, że mój sąsiad był sam i JEDNAK oglądał pornola o jakimś niewinnym tytule, na przykład Wielkie sanie Mikołaja czy Rozpal mnie jak kominek. Bożonarodzeniowy film bez dialogów.

Poszłam pozamiatać balkon, wypaliłam spokojnie mentolowego westa, oraz – uwaga – zadzwoniłam do mamy, chociaż wcale nie miałam tego na liście rzeczy do zrobienia!

Rozmowa wyglądała mniej więcej tak:

– Cześć, Oliwciu – powiedział tata, zanim zdążyłam się odezwać. – Mama tłucze kotlety, dać ci ją?

– Cześć, tato, nie trzeba – odparłam szybko.

– Jak się czujesz? – zapytał.

W tle usłyszałam pstryknięcie zapalniczki. Chyba też wyszedł na balkon.

– Dzisiaj? Naprawdę nieźle – odparłam.

Opowiedziałam mu o wizycie Gabi, o tym, że wpadnie do mnie za tydzień i to z całą rodziną. I że zaprosiłam Dagmarę z Ol…. Kuźwa, przecież to wypada dokładnie w tę samą sobotę! Muszę koniecznie kogoś odwołać, nie dam rady spędzić godziny w towarzystwie sześciu osób, nie przebrnę przez to, nie ma bata.

– Oliwciu, ja wiem, że masz z mamą trochę na pieńku – wtrącił tata. – Ale my naprawdę się o ciebie martwimy. Ja rozumiem twoją niechęć do spotykania się z nami. Z ludźmi w ogóle. Ale nie niszcz się, córcia, proszę. Powinnaś regularnie brać leki. Dobrze sypiasz?

– Doskonale – skłamałam i zrobiło mi się na tyle głupio, że spytałam bez krztyny pomyślunku: – A może i wy przyjedziecie w sobotę? Bo, tato, ja… no wiesz. Kocham was, ale…

– Mówisz poważnie? I wpuścisz nas do domu? – zapytał.

Zrobiło mi się przykro, że był tym tak wstrząśnięty.

Tak oto wrąbałam się w wizytę ośmiu osób. Ja, która od kwartału unikałam ognisk ludzkich skupiających więcej niż dwie człowiecze sztuki. Kiedyś, mimo swojego zrypania, byłam zadaniowa. Co miało być zrobione, robiłam. A teraz unikam i odwlekam w czasie, jak tylko mogę. To będzie dla mnie największe wyzwanie od zeszłorocznego Bożego Narodzenia. Chyba znowu potrzebuję papierosa.

Ale może oni wszyscy mają rację. Może powinnam znowu zacząć brać leki, zrobić coś z napadami lęku i każdą ze swoich fobii. Ze swoim życiem. Co ma być, i tak będzie. Niech się stanie.

* * *

Krótka opowieść o tym, dlaczego tak kocham Gabrysię

Będę się streszczać, obiecuję. Gabrysię poznałam w podstawówce i to naprawdę cudem. Nasza osiedlowa szkoła, w której rozpoczynałam przygodę z nauką, była tak mała, że mogła pomieścić raptem sześć klas, po dwie pierwsze, dwie drugie i dwie trzecie. Dlatego też z nastaniem kolejnego roku szkolnego rodzice byłych już trzecioklasistów (w tym mnie) wysłali swoje pociechy do molocha, który był kiedyś zespołem jakiś tam szkół, a który mógł pomieścić pięć setek bachorów w najgorszej rozpiętości wiekowej. Była zatem cała masa czwartoklasistów i po kilka klas od piątej wzwyż, na ósmej kończąc.

I w ósmej C uczyła się właśnie Gabrysia. Gdybym wtedy znała określenie „wygląda jak milion dolców”, to opisując Gabi, właśnie jego cały czas bym używała. Do tego była wysoka, co dodatkowo podkreślały jej obłędne, przepiękne włosy sięgające tyłka. Ciemny blond z jasnymi naturalnymi pasemkami, mokry sen każdej fryzjerki. Lśniły w słońcu jak sople lodu, a do tego wiły się na końcach.

Gabrysia, jak mi się wydawało, strasznie zadzierała nosa. Co wcale nie było prawdą, o czym przekonałam się później. W każdym razie w murach szkolnych spotkałyśmy się dopiero, kiedy ja miałam jedenaście, a ona piętnaście lat. Chłopcy też byli wtedy inni i preferowali końskie zaloty, nie to, co młodzież wyprawia dzisiaj. Nieważne.

Otóż Gabi, poprzez swoją nietuzinkową urodę, już wtedy wzbudzającą szacunek, o dziwo wcale nie miała u płci brzydkiej przerąbane. Nikt jej nie ciągnął za włosy, nie podstawiał nóg, nie szarpał za plecak. Chyba jako jedyna w szkole była traktowana łagodnie. A do tego dobrze się uczyła. Miała rozległe plany nie tylko na najbliższe licealne lata, lecz także na studia. W każdym razie u chłopaków miała spokój. My, nowy narybek w molochu, już nie.

Nigdy nie uważałam siebie za piękność, zresztą przy Gabrysi chyba każda z nas prezentowała się jak zmęczona życiem pomywaczka, ale nie powiem, w wieku lat jedenastu i ja mogłam pochwalić się wyjątkowymi włosami. Otóż były one białe jak u wiewiórki albinosa. To mnie niestety wyróżniało. Niestety, bo jeden chłopak z siódmej klasy, niejaki Badulski zwany Badylem, wziął mnie na celownik. Zapewne było mu głupio przed kolegami, że wpadła mu w oko taka smarkula, bo jego końskie zaloty z dnia na dzień stawały się po prostu świńskie. To już nie była tylko kwestia podwijania mi spódniczki, tak że wszyscy widzieli moje majtki, czy szarpania za kitkę. To były drobiazgi, naprawdę. A ja nie umiałam się bronić, więc Badulski poczynał sobie coraz śmielej i śmielej. Któregoś dnia złapał mnie za pączkujące piersi, ot tak, podczas długiej przerwy. Koledzy bili mu brawo, a ja przeryczałam dwadzieścia minut w kiblu, bo nigdy wcześniej nikt mnie tak nie upokorzył.

I taką zastała mnie Gabi. Spytała, kto mi to zrobił, wskazując na odcisk dwóch brudnych dłoni na koszulce, pod którą odznaczał się niewielki stanik.

– No mów, buba, zaraz dzwonek na lekcję – ponagliła, kiedy tylko stałam w kącie między drzwiami i umywalką i nie mogłam wydobyć z siebie głosu.

– Badyl z siódmej be – wydusiłam cicho.

Gabrysia skinęła głową, po czym ściągnęła przez głowę różowy sweterek i mi podała.

– Załóż, nikt nic nie zauważy. Tak w ogóle jestem Gabi. Widuję cię czasami na osiedlu. – Uśmiechnęła się, mierzwiąc mi włosy.

– Oliwia – bąknęłam onieśmielona.

– Oliwia. Ładnie. Swetrem się nie przejmuj, oddasz mi jutro. Spadamy, ja mam teraz polski, a ty?

– Plastykę. I dziękuję.

Gabi pstryknęła tylko palcami w moim kierunku, a godzinę później, kiedy wychodziłam ze szkoły, zauważyłam na przystanku Badulskiego ze świeżym siniakiem na policzku. Pośrodku fioletowej bulwy miał dość rozległe rozcięcie. Nawet na mnie nie spojrzał, stał ze zwieszoną głową i rękami w kieszeniach. Od tamtego dnia omijał mnie na korytarzu szerokim łukiem.

Tego samego roku ja i Gabrysia zostałyśmy najlepszymi przyjaciółkami. Nigdy nie przeszkadzało jej to, że jestem o cztery lata młodsza. Wpadałyśmy do piekarni i mama zawsze dawała nam malutkie ciasteczka obsypane makiem i przełożone marmoladą. Żarłyśmy je tonami. Gabi pozwoliła mi się czesać, więc kiedy przychodziła do mnie, plotłam jej warkoczyki albo nakręcałam włosy na lokówkę mamy. Słuchałyśmy muzyki z magnetofonu i gadałyśmy o głupotach, tak jak zazwyczaj robią to nastolatki. Kiedyś spytałam, czy mogłabym ją odwiedzić w domu, i wtedy pierwszy raz Gabrysia dosłownie sflaczała tak, jakby zeszło z niej całe powietrze.

– Buba, wiesz… moja mama… to znaczy z nią się coś dzieje. Odkąd zmarła babcia, mama strasznie zamknęła się w sobie. Tak to chyba mogę określić. Nie chodzi do pracy, bo jest na zwolnieniu, ale ja myślę, że ją wywalili, bo już za długo to trwa. Czasami ugotuje obiad, coś tam wypierze, wyprasuje, nawet obejrzy film w telewizji, ale tak to całe dnie leży w pokoju i nawet zasłonek nie odsunie.

– Boże. To straszne! – pisnęłam, bo nie mogłam sobie wyobrazić, że moja mama mogłaby się tak zachowywać. – A co twojej mamie jest, tak dokładnie?

– Nie wiem. Jest takie słowo jak melancholia, znasz?

Pokiwałam głową, że tak, choć nie do końca miałam pojęcie, o czym Gabi mówi. Ale byłam tak przejęta dopuszczeniem mnie do jej rodzinnej tajemnicy, że nie przyznałam się do indolencji.

– To trochę tak, jakby cały czas było ci smutno, wiesz? – wyjaśniła. – Mama jest bardzo cicha od śmierci babci. To znaczy pyta, jak było w szkole, czy mam coś zadane, i cieszy się, kiedy mówię, że znowu dostałam piątkę. Z tatą też niby normalnie gada, ale… Buba, nie obraź się, nie chcę zapraszać cię do siebie, bo…

– Myślisz, że się zarażę? – przerwałam jej podekscytowana.

– Nie. Chodzi o to, że u mnie w domu ten smutek mamy zaczął tak jakby wsiąkać we wszystko. A ty jesteś słodką dziewczynką i po co masz to czuć?

Zrobiło mi się smutno. Powiedziałam wtedy Gabi, że w takim razie musi przychodzić do mnie jak najczęściej, żeby smutek w nią nie wsiąkł. Uśmiechnęła się.

Cztery lata później, kiedy ja kończyłam podstawówkę, a Gabrysia zdała maturę z najwyższymi ocenami, jej matka w końcu wypisała się z życia. Podcięła sobie żyły. Podejrzewam, że od dawna stała pod ścianą i tak długo waliła głową w mur, że przestała cokolwiek czuć. Ani smutku, ani radości, ani współczucia, ani nadziei. Gniewu, żalu, szczęścia, wzruszenia. Nic. Została tylko pustka. I była to jedyna rzecz, której obecność czuła tak wyraźnie. Może to było tym okruszkiem cegły, który za którymś tam walnięciem dostał się do mózgu i kazał podjąć decyzję o samobójstwie?

Kiedyś długo i często rozmawiałam z Gabi na ten temat. Byłyśmy niedoświadczone, ale za wszelką cenę chciałyśmy zrozumieć. Kilkaset godzin rozmów o tym jednym potwornym „dlaczego?”. I czy można było coś zrobić, żeby ją powstrzymać.

Gabi tyle lat żyła pod jednym dachem z osobą chorującą na depresję, że od podszewki poznała wszystkie mechanizmy. Mamie nie umiała pomóc, bo nie wiedziała jak. Działała intuicyjnie, bez podręcznikowej wiedzy, którą ma teraz. Dlatego i mnie pomaga, a ja… nie, nie zabiję się. Czasami chcę, bo nie wiem, co mam ze sobą zrobić. Nie mam planów, nie mam marzeń, bo wszystkie moje marzenia pochowałam do trumny razem z Łukaszem. Czasami i ja stoję pod ścianą, tylko nie walę w nią głową, bo między moim czołem a cegłami jest miękka ręka Gabi. Nie pozwala mi się za bardzo pokaleczyć.

Rok przed śmiercią mamy Gabrysia została dostrzeżona na ulicy przez tak zwanego łowcę talentów. To było piękne lato, tuż po zakończeniu roku szkolnego. Piotrkowska pełna młodzieży, która – upita nie tylko czerwcowym słońcem – oblegała wszystkie kwietniki, ławki i bramy. Tam wypatrzył Gabrysię fotograf i dwa miesiące później w letnim numerze „Dziewczyny” ukazało się jej zdjęcie. I to na okładce.

Tak zaczęła się trwająca kilkanaście lat kariera. Zdarzało jej się wędrować po wybiegu, kiedy studenci naszej łódzkiej ASP szukali modelek prezentujących ich dyplomowe stroje, a zdjęcia Gabi zdobiły później nie tylko okładki „Dziewczyny”, ale i nomen omen „Olivii”, „Przyjaciółki”, „Kobiety i życia”, a raz nawet „Twojego Stylu”. Gabi reklamowała szampony do włosów, podpaski, rajstopy, pasty do butów i bieliznę. Dzięki temu poznała Igora Nabożniaka, swojego męża.

Ale to już inna historia.

NIE ZŁAMANA, ALE TEŻ NIE CAŁA

Piętnasty marca, piąta trzy, czwartek

Plan na dzisiaj: ćwiczyć pamięć, zrobić coś z brwiami, przemyśleć (i to szybko!), z czego zrobić sobotni obiad, zadzwonić do doktor Zuzy.

Pojutrze. To już pojutrze. Prawdziwy ludzki potop, taki wręcz zalew od morza aż po Tatry (to jest od balkonowych drzwi do komody i regału na książki, bo tyle miejsca zajmie rozłożony stół). Muszę coś ugotować, przecież nie poczęstuję ich amareną i dwiema mrożonymi lasagne, podziabanymi na porcje „na jeden kęs”!

Pocę się jak w saunie. Czuję, jak nadciąga atak paniki. Trzęsą mi się ręce, a kawa, której co prawda jeszcze nie zaparzyłam i nie wypiłam, podchodzi mi do gardła. Taki odruch pierwotny. Muszę oddychać, a także muszę się położyć.

Nie gotowałam od roku. Jak wspomniałam, przez sześć miesięcy od pogrzebu Łukasza działałam jeszcze siłą rozpędu, tak po prostu staczałam się z górki w kierunku nieprzeniknionej ciemności. Wtedy wciąż prowadziłam blog kulinarny, który – nie ukrywam – był bardzo popularny. Czasami pichciłam coś z resztek, czasami spędzałam w kuchni pół dnia, żeby zrobić porządne menu obiadowe (z przystawkami) i deserem, a bywały takie dni, że wymyślałam coś autorskiego. Nie uważałam się nigdy za mistrza kuchni, który zdobywał szlify w restauracjach z gwiazdkami Michelin, ale kuchnia była dla mnie tym, czym lubczyk dla rosołu, a cynamon dla szarlotki. Czymś niezbędnym.

Pracę od kuchni w kuchni, a właściwie przy piecu, poznałam w cukiernio-piekarni rodziców, naszym rodzinnym interesie od trzech pokoleń. Potrafię zrobić każdy chleb, bułki, chałkę, bagietkę tak doskonałą, że podczas konsumpcji można szczytować po cichu. Umiem upiec biszkopt, który nie opada, obłędnie delikatne ciasto drożdżowe i zrobić ciasto filo, które nie wychodzi nawet mojemu tacie. Takie rzeczy potrafię, bułka z masłem.

Ale podjęcie ośmiu osób po miesiącach unikania takich spotkań sprawia, że robi mi się słabo.

Leżę i gwałtownie łapię oddech. Dyszę jak lokomotywa, a nie powinnam dyszeć, tylko zacząć przeglądać swoje stare sprawdzone przepisy. Do tego czuję przeciąg między nogami; okazuje się, że pękły mi spodnie od piżamy.

„Mikołaj!”, przywołuję go na Messengerze, nie bacząc na to, że nie ma jeszcze szóstej.

O dziwo odpisuje od razu:

„No? Nałykałaś się xenny? Potrzebujesz wiertarki? Kompletu gwoździ?”

„Przepraszam”, odpisuję skruszona i dodaję: „Jesteś na mnie zły?”

(Poczucie winy to mój dobry kumpel, zawsze obok, zawsze na straży mojego samopoczucia).

„Nie, lisiczko, nie jestem zły. To ja przepraszam. Idziesz na fajkę?”

Kiwam głową, że tak. Po czym reflektuję się i odpisuję, że owszem.

– Zaraz wyjeżdżam. Wkurzony jestem, bo wspólnik miał jechać, a mamy do ugadania interes we Wrocku. Ale dziecko mu zachorowało na zapalenie płuc. Trochę mi to porypało plany na weekend, ale kit. Jest sprawa, trzeba załatwić – mówi Macanek zza mlecznej szyby.

Jest ubrany oficjalnie, chyba w garnitur, więc wydaje mi się jakiś taki groźny. Albo ja po prostu tak wczuwam się w jego nastrój.

– Masz czerwone buty? – pytam głupio, zaciągając się westem.

Zza szkła dobiega mnie charkot, więc Macanek albo się krztusi i umiera, albo chichocze jak ten pies Muttley z kreskówki. Nie wiem, co go tak bawi.

– Nie dość, że czerwone, to z przeszyciami. Na zamówienie – odpowiada.

– I co w tym śmiesznego?

– Poczekaj – mówi.

Patrzę, jak się schyla, żeby rozwiązać sznurówki i po chwili podaje mi nad barierką lewy but.

– Fuck? Poważnie? – śmieję się. – Dlaczego?

– Na lewym jest „fuck”, na prawym „work”. Buty buntownika.

– Mikołaj? – zagajam tak z głupia frant, mając na końcu języka pytanie, czy moglibyśmy się spotkać na korytarzu.

– Hmm?

– Ekhmm… uważaj na siebie w trasie, co?

– Martwisz się o mnie? Zapiszę kredą w kominie, ty mała zepsuta egoistko – rzuca żartobliwie, ale już jest za późno.

Składam się na pół, a potem jeszcze raz i jeszcze, bo robi mi się tak przykro. Natychmiast biorę jego słowa za pewnik i czuję się jak ludzki śmieć. Bo Macanek ma rację. Cały czas go wykorzystuję i mam go niemal na gwizdnięcie. W dziewięciu przypadkach na dziesięć nigdy nie odmówił mi pomocy. Za to ja ani razu przez rok naszej balkonowo-facebookowej znajomości nawet nie spytałam, czy mogę w czymś pomóc jemu. Jestem zepsutą egoistką.

– Oli? – pyta Mikołaj.

W jego głosie słyszę niepokój.

Milczę, żeby się nie poryczeć.

– Podejdź do barierki. No już – zarządza.

Sam stoi niemal na granicy. Jeśli podejdę i wychylę się porządnie, to zaraz go zobaczę. Teraz naprawdę robi mi się niedobrze. Marcowy, chłodny o tej porze wiatr zarzuca mi włosy na twarz, wdziera się pod piżamę, więc kostnieję, drętwieję, zamieniam się w lód.

– Oli, no chodź – ponagla łagodnie.

Podchodzę, opieram niepewnie dłoń na barierce; jest tak samo zimna jak ja. Ciepła, twarda ręka Mikołaja opada pewnie na moje palce. Ma piękną dłoń i jeszcze piękniejszy tatuaż na niej; misterny zegar otoczony skrzydłami, jedno z nich zachodzi na kciuk. Gapię się w trzech wielkich ZA: jestem zauroczona, zachwycona i zamroczona tym niespodziewanym dotykiem.

Stoimy tak minutę, może dwie, po czym Macanek ściska mnie mocniej i odchodzi. Zatem i ja wracam do mieszkania, podchodzę do regału z książkami i sięgam po segregator z przepisami.

Plan na dzisiaj: ćwiczyć pamięć, zrobić coś z brwiami, przemyśleć (i to szybko!), z czego zrobić sobotni obiad, zadzwonić do doktor Zuzy. Zamówić online: kruche ciasto (półprodukt), łososia, świeży szpinak, jajka, pomidory koktajlowe, grana padano, bułkę tartą, por, mozzarellę, śmietanę 30%, orzeszki pinii i nerkowce, fetę, halloumi, kawałek wołowiny, wędzony boczek, suszone morele, oliwę z oliwek, roszponkę, marchew, zielony ogórek, czerwone wino (tanie), cukier trzcinowy, cebulę, paczkę westów.

Złożyłam zamówienie z dostawą na jutro. Już się tak nie trzęsę. Podjęłam decyzję, zrobiłam pierwszy krok. Poradzę sobie. I dopóki nie dorwę się do przygotowywania jedzenia, nie mam zamiaru myć dłoni pomacanej przez Macanka.

Szesnasty marca, równo ósma, piątek

Plan na dzisiaj: posprzątać mieszkanie, zadzwonić do mamy (muszę ją poprosić, żeby przyniosła ciasto i może ze dwie bagietki), nie panikować, otworzyć nowemu kurierowi z Tesco.

Dzień zaczynam od szorowania kibla. Nie czeka mnie inspekcja sanepidu, tylko zwykła towarzyska wizyta, a mimo to macham szczotką jak psychiczna.

– Jesteś nienormalna – mówię do siebie głośno. – Przecież to tylko twoi rodzice, brat z żoną, najlepsza przyjaciółka z rodziną. Twoi najbliżsi, nie brygada antyterrorystyczna, nie paparazzi! Popławska, ogarnij się, do cholery! Co złego może cię spotkać? Że mama będzie cię po swojemu strofować, a ty będziesz chciała wepchnąć jej w gardło wiśnię z kompotu, kiedy znów zacznie temat „wychodzenia do ludzi”? Albo że powiedzą, że im nie smakuje, że źle doprawione, że przesoliłaś? Że w ogóle nie nadajesz się do gotowania? Czego się boisz? Jakież to nowe stare potwory znowu chcesz obudzić w swojej głowie? Czego tak bardzo chcesz się bać? No cze…

„Lisie, mam propozycję”, brzdęka mi od Mikołaja na Messengerze. „Myślałem o tobie”, kontynuuje.

Odkładam szczotkę, zresztą kibel już bielszy nie będzie, i czytam dalej:

„To znaczy myślałem, wiesz, Oli, ja wiem, co ci jest. Twoja koleżanka Gabriela, tylko nie wkurzaj się na nią, powiedziała mi o twojej depresji. Zresztą podejrzewałem od początku, mój brat chorował. Wyleczył się. Lubię cię, lisiczko, naprawdę. Nie napiszę ci, że coś musisz czy że coś powinnaś, ale spróbuj pomyśleć o tym swoim niewychodzeniu z domu jak o odliczaniu dni do końca odsiadki. Nie powiem ci, żebyś zaznaczyła jakiś dzień w kalendarzu czerwonym długopisem i ucieszyła się, że „to dzisiaj”, bo na to jeszcze za wcześnie. To jest właśnie moja propozycja: po prostu spróbuj, nie dzisiaj, ale niedługo zmienić myślenie. Wyobraź sobie, że się cieszysz i nie możesz się doczekać tego dnia, w którym opuścisz więzienie. OK? Spadam na kolejne spotkanie. Do usłyszenia w niedzielę na balkonie”.

Plan na dzisiaj: posprzątać mieszkanie, zadzwonić do mamy (muszę ją poprosić, żeby przyniosła ciasto i może ze dwie bagietki), nie panikować, otworzyć nowemu kurierowi z Tesco. Zamówić sobie wizytę u fryzjera i kosmetyczki, zamówić w Rossmannie 212 NYC. Bez sensu, wykreślę, nawet nie pamiętam, jak to pachnie! Nastroić się psychicznie na wyjście z domu. Nie, to mnie przerasta, nigdzie nie wyjdę, to też wykreślam.

Tak w sumie to chciałabym, żeby był już niedzielny wieczór. Chciałabym pogadać z Mikołajem o jego bracie, który wyszedł z depresji. Chciałabym ładnie pachnieć. Tropikalne fa musi wystarczyć. I żel pod prysznic, którym umyję także włosy, bo skończył mi się szampon.

Hmm, wychodzenie z depresji. To wyrafinowany ekwiwalent wychodzenia z karceru, gdzie skazaniec był trzymany w pionie z uwagi na gabaryty celi. Głodzony, zimą wyziębiany, latem duszony, w towarzystwie smrodu własnego gówna. W takim karcerze strażnikami są zawsze czarne myśli, które lubią nadużywać władzy za pomocą gumowej pałki i paralizatora. Wychodzenie z depresji to wychodzenie z celi, do której drzwi wciąż są otwarte, i jedyną rzeczą, która nie pozwala na zrobienie pierwszego kroku w kierunku wolności, jest potworny strach. Strach przed tym, że poza karcerem jest tak samo jak w nim. Bo wyróżnikiem depresji jest brak nadziei, jednego z podstawowych filarów życia, tak ważnych jak tlen, zdrowe serce, sprawny mózg.

Siedemnasty marca, trzynasta trzynaście (dwie trzynastki, to nie może być przypadek!), sobota

Plan na dzisiaj: założyć czystą koszulkę, nie spalić tart, nie zemdleć, znaleźć tik-taki (skoro nie wiem, gdzie jest moja szczoteczka do zębów).

Wyprasowałam koszulkę. Taki zwykły biały T-shirt, jednak na tyle długi, że zakrywa agrafkę, którą spięłam niedopinające się dżinsy. Jedynym problemem jest mój różowy biustonosz (gdzie są inne, ja się pytam?), który połyskuje radośnie spod białego materiału, niczym płatki róż zanurzone w mlecznym kremie. No trudno, wszystkiego nie dam rady ogarnąć za jednym zamachem.

Za godzinę przyjdą oni. Moi goście. Życzliwi ludzie, których nie powinnam się bać. Przecież nie przywiążą mnie do stołu i nie rozpłatają od gardła po pachwiny, nie? Chyba… Ani, co gorsza, nie wygonią z domu z niechlujnie wydrukowanym CV, na którym moim jedynym osiągnięciem napisanym kursywą byłoby „Wciąż żyję”?

Muszę przestać schizować.

Tarty zaczynają się piec, a ja stoję w łazience przed lustrem, zastanawiając się, co mogłabym ulepszyć w swoim wyglądzie. To znaczy wiem co, ale brak mi środków. Gdybym nie była takim depresyjnym świrem, który nawet o wyniesienie śmieci prosi sąsiada (o, to kolejna z całego szeregu rzeczy, którą robi dla mnie Mikołaj, że o kupowaniu amareny nie wspomnę), i miała nieograniczone zasoby finansowe, poszłabym do salonu odnowy biologicznej. Czy gdzie tam się chodzi, żeby wejść jako kobieta niemal czterdziestoletnia, a wyjść jako młodsza wersja siebie, tyle że z pełnymi ustami, sterczącymi cyckami i płaskim brzuchem. I bez zmarszczek. I bez poszarzałej od nikotyny cery. Oraz bez zębów. Znaczy z zębami, ale nie żółtymi.

Wszystko sprowadza się do tego, że jestem sobą zmęczona. Jestem po prostu permanentnie poniedziałkowa, niezależnie od dnia tygodnia. Generuję stres jak wielki agregat, przetwarzający nie prąd, ale wszystkie moje czarne myśli na nieracjonalne fobie. Jakby fobie same w sobie mogły być racjonalne!

W każdym razie patrzę na swoje odbicie w lustrze i czuję, jak wysączają się ze mnie te resztki podekscytowania, które czułam jeszcze pięć minut wcześniej. Źle wyglądam w tych brązowych włosach. Mimo że umyte, zwisają w żałosnych strąkach jak przypalone spaghetti. Końcówki są tak zniszczone i rozdwojone, że chce mi się płakać.

Lećmy dalej. Co my tu mamy? Szarawą skórę z widocznymi popękanymi naczynkami. Kilka białych włosków na brodzie (genetyczna skaza po kądzieli, mama też ma zarościk, i babcia miała), podkrążone z niewyspania oczy okolone jasnymi rzęsami, nad którymi górują nieregulowane od kwartału niemal białe brwi. Nie mam twarzy. Nie widać mnie. Stan ciała jest adekwatny do stanu ducha.

Spod białej koszulki nadal prześwituje różowy stanik, a nie mam już siły szukać innej sensownej bluzki. Po prostu coś na nią zarzucę, może koc, może reklamówkę z Biedronki, po uprzednim wycięciu miejsca na głowę i ramiona.

Jestem beznadziejna. Czasami naprawdę nie mam siły być sobą.

– Wyglądam jak sraczka – mówię głośno. – To przez te brwi. Muszę je przyciemnić.

Przez kwadrans miotam się po całej łazience w poszukiwaniu chociaż resztek kredki do oczu. Zajrzałam nawet za WC, ale i tam nie ma kosmetyczki. No to idę do salonu po mazaki. Wracam przed lustro i lekko przeschniętym brązowym flamastrem robię krzywe kreski na moich białych brwiach.

Plan na dzisiaj: założyć czystą koszulkę, nie spalić tart, nie zemdleć, znaleźć tik-taki (skoro nie wiem, gdzie jest moja szczoteczka do zębów), znaleźć landrynki. Zamówić w Tesco: dwupak szczoteczek, pastę do zębów, brązową kredkę do brwi (skoro nie jestem w stanie wybrać się do kosmetyczki). Zamówić domestos do włosów. Ten taki domestos do białego. Wybielacz? Rozjaśniacz! Ćwiczyć pamięć!!!

Wieczór. Niewiarygodne, jak miło spędziłam prawie dwie godziny!

Stare nawyki, które przez dwa lata prowadzenia bloga wyrobiłam w sobie automatycznie, kazały mi pobiec po aparat chwilę po tym, jak już wyciągnęłam wszystkie trzy tarty z piekarnika (no dobra, tak naprawdę to cztery, ale tę najmniejszą zrobiłam w kokilce, a jutro podrzucę na wycieraczkę Mikołajowi). Mam przepiękne naczynia do zapiekania, wewnątrz waniliowe, z zewnątrz pokryte szkliwem w niemal identycznym odcieniu granatu jak moje heksagony. Tarty, które właśnie nabierały oddechu, wyzbywając się gorącej pary, stygły na desce. Byle jak rzucona ścierka w niebieskie i białe paski, obok kilka krążków szczypiorku, których nie zdążyłam zgarnąć z blatu, w tle rozmazana butelka czerwonego wina. O deskę wsparty mój ukochany widelec po prababci, jedyna pamiątka, która mi się po niej ostała – smukły czworoząb ze zdobieniami na trzonku. To wszystko tworzyło niezamierzenie doskonałą kompozycję. Nie śmiałam jej naruszać ani psuć w jakikolwiek sposób. Zrobiłam zdjęcie. Jak kiedyś, jak za blogowych czasów. I przez chwilę poczułam nawet to miłe, słodkie, rozkoszne podskórne swędzenie.

Ale nie o tym, bo chciałam się pochwalić, że z mojego okrągłego stołu udało mi się zrobić owalny i to bez niespodziewanej amputacji palców. Jednak żeby nie było tak różowo, nie znalazłam żadnego obrusu, więc stół obłożyłam papierowymi serwetkami. Naprawdę ładnymi; szarymi w srebrzyste płatki śniegu. Pamiętam, że kupiłam je trzy lata temu, ale wtedy całe Boże Narodzenie spędziliśmy z Łukaszem u rodziców, więc nawet nie miałam okazji ich wykorzystać, a później o nich zapomniałam. A teraz proszę, znalazłam je w szafce pod papierem toaletowym i jak pięknie się przydały!

I nie spaliłam tart! Nawet od spodu są przepięknie zrumienione. Kiedy brzdęknął SMS od Dagmary, że za pięć minut będą i dadzą znać, że są przy domofonie i zaraz tymże domofonem zadzwonią, warowałam przy drzwiach jak dobrze wyszkolony pies.

Starałam się nie rozkładać na czynniki pierwsze niepokojących myśli, że jestem naprawdę chora i naprawdę potrzebuję pomocy, skoro tak strzegę swojej skulonej z przerażenia i wyimaginowanych strachów sfery prywatnej. Strefy, która rozciąga się od drzwi wejściowych, anektując północ sypialni i południe kuchenne, a kończy na balkonowej barierce i mlecznym szkle oddzielającym mnie od Macanka. Nawet ja wiem, że to nie jest normalne. Ale z drugiej strony, czy ktoś kiedyś powiedział, że depresja jest racjonalna?

Dagmara wyglądała kwitnąco. Nie jak fit mamuśka z Instagrama, która robi sobie selfie przed lustrem w siłowni, a mały ciążowy brzuch skrywa za pięknie wyprofilowanymi mięśniami. O nie, żadnych takich! Dagmara, która na co dzień uczyła angielskiego w podstawówce i do młodzieży miała stosunek pejoratywny, naprawdę ucieszyła się na wieść o ciąży. Co było miłe, bo zarówno ja, jak i mój brat mieliśmy obawy, że Dagi, łącząc swoją miłość do angielskiego z niechęcią do dzieci, swego potomka nazwie Fuck You. Co dałoby jej nieograniczoną i jak najbardziej wytłumaczalną możliwość nadużywania ulubionego zwrotu.

– Przyniosłam sobie kabanosy, oliwki, gruszki w occie i jakieś pół kilo ciastek francuskich z serem, nie gniewasz się? – przywitała się moja szwagierka, całując mnie serdecznie gdzieś między policzkiem a uchem.

– Cześć, siostra. Mam dla ciebie wino i lody słony karmel, schowaj, zanim Dagi się do nich dorwie. – Uśmiechnął się Olgierd, mój zadziwiająco przystojny brat.

Nawet gips, który nosił na nodze, nie ujmował mu uroku.

Ale Dagmara! Wróćmy do Dagmary. Na moje oko osiągnęła okrągłą wagę tak mniej więcej dziewięćdziesięciu kilo. Zawsze była zdrową rumianą dziewczyną, postawną i piersiastą, z zadziwiająco mleczną skórą i naturalnie karminowymi ustami, które – jak mi się wydawało – istniały tylko w tanich romansach, i to w wydaniach kieszonkowych. Kruczoczarne (farbowane, jak kiedyś przyznała, bo „jestem naturalnie kasztanowa”) wijące się włosy i piękne, acz srogo ściągnięte brwi niczym skrzydła kruka, posłańca śmierci, nadawały jej wymarzony wygląd Heleny Kurcewiczówny. Żebyście mnie dobrze zrozumieli; Dagi nigdy nie była tłusta czy zaniedbana. Za to dość wysoka i przede wszystkim rozkosznie zaokrąglona w miejscach, które u kobiety zdecydowanie powinny być obfite, miękkie i krągłe. I teraz, w ogniście żółtej sukience, wyglądała jak wielki wiosenny żonkil, w którym zaszył się równie wielki śpiący bąk. Po prostu kwitnąco.

Rodzice nie zawiedli, przytachali dwa pudła ciastek i szarlotkę, wszystkie upieczone według moich przepisów. Wzruszyłam się wbrew sobie.

Wielki ślimak wyrzutów sumienia podpełzł mi od żołądka wprost do gardła, kiedy zobaczyłam łzy na policzkach mamy, która owszem, bywa smutna, ale bardzo rzadko płacze. Jak ta ostatnia debilka pomyślałam, że przecież mogła specjalnie nawąchać się cebuli, zanim tu przyszła, więc zrobiło mi się jeszcze bardziej głupio i źle, że tak płytko ją oceniam. Wpadłam jej w ramiona i… nawet wykwintne perfumy nie zamaskowały aromatu cebuli, więc – o dziwo – nagle poczułam się lepiej. Patrzyłam na nią i choć cieszyłam się, że ją widzę, to wiedziałam, że się dzisiaj nasłucham, jak to było „za jej czasów”, a wieczór prawdopodobnie skończę, smarkając w poduszkę, „bo nikt mnie nie rozumie”.

– Ładnie wyglądasz, ptaszyno – powiedziała mama, tuląc mnie tak mocno, że każdym centymetrem skóry, każdą kosteczką poczułam jej trzymiesięczne stęsknienie.

Przerzuciła mnie w objęcia taty. Sztachnęłam się zapachem wody kolońskiej i marlboro, o ile nie zmienił upodobań przez ostatni kwartał. Moi rodzice, obydwoje rocznik pięćdziesiąty czwarty, pochodzili jeszcze z tego pokolenia, które uczyło kobiety, jak być strażniczkami domowego ogniska, dbać o chałupę, małżonka i dzieci, a przede wszystkim ich mieć. Dlatego byłam im wdzięczna, że przemilczeli kwestię braku obrusu na stole. A ja, mimo niemal czterdziestki na karku, wciąż przejmowałam się tym, że nie spełniam czyichś oczekiwań i w ogóle robię wszystko to, co jest społecznie nieakceptowalne. Mama, co nie umknęło mojej uwadze, skrzywiła lekko nos na widok bożonarodzeniowych serwetek, jednak po chwili się rozluźniła.

– Gotujesz? – spytała z niedowierzaniem.

– Tylko dwa rodzaje tart, tak, żeby było coś na ciepło – odpowiedziałam, ujmując sobie zasług.

Wszak od zawsze byłam wychowywana na kogoś, kto nie wychodzi przed szereg i nawet jeśli przeskoczy morze, to ze skromności nazwie je kałużą.

– Z czym? – wtrąciła Dagmara, sadowiąc się na stojącym najbliżej krześle.

– Jedna z łososiem, szpinakiem, fetą, halloumi, orzeszkami i pomidorkami, aaaa i mozzarellą, taka mocno serowa z podtekstem rybnym. A druga z pieczoną wołowiną, boczkiem, morelami, marchwią i karmelizowaną cebulką. No, dwie różne w każdym razie.

Z ogromnego brzucha Dagmary wydobyło się dudnienie przypominające ryk goryla.

Jakże ja się ucieszyłam na widok Igora, męża Gabrysi! Miałam do niego sentyment, bo Łukasz określił go mianem swojego najlepszego kumpla, zaraz po Tomku, wspólniku z Luk Ideal Cars. Igor, wysoki i przy kości, raptem dwa lata starszy od Gabi, wyglądał jak rosyjski gangster, a był i jest najbardziej łagodnym człowiekiem, jakiego znam.

– Sierioża! – krzyknęłam radośnie.

Sieriożą zawsze nazywał go Łukasz, bo wielki, łysy Igor z twarzą przeciętą blizną na lewym policzku, ciemnymi oczami łypiącymi ciekawie na wszystko dookoła i wytatuowanym ciałem skrytym zazwyczaj pod perfekcyjnie skrojonym garniturem prezentował się jak postrach ludzi z półświatka. Do tego był spadkobiercą fortuny, jako że mniej więcej dekadę temu i on przejął po rodzicach rodzinny biznes – firmę pogrzebową.

Igor przytulił mnie na niedźwiedzia, a Gabi tylko puściła mi oczko. Zza jej pleców szczerzyła się Iga i nawet jej brat Gwidon uśmiechał się prawym kącikiem ust. Mówiłam już, że ich uwielbiam?

Moje trzy tarty (bo z wołowiną były dwie sztuki) zniknęły w okamgnieniu. Na talerzykach ostały się tylko okruszki. Obserwowałam z cichą przyjemnością, jak towarzystwo zebrane wokół stołu pałaszuje to, co dla nich zrobiłam, i poczułam się jak kiedyś, normalnie. Przez chwilę zapomniałam o wszystkich moich strachach i bolączkach i doszłam do wniosku, że doktor Zuza miała rację, mówiąc, że bez serdecznego wsparcia najbliższych – czy to rodziny, czy przyjaciół – człowiek chorujący na depresję jest skazany na porażkę. Może zatem naprawdę powinnam rozważyć wyjście z kokonu?

– Wiesz, buba, Igor myślał o unowocześnieniu wizerunku firmy – zachichotała nagle Gabi, wyrywając mnie z zamyślenia.

– Skarbie, mieliśmy nie poruszać tego tematu na forum publicznym – jęknął Igor, przez co wszyscy odwróciliśmy głowy w jego stronę.

Ida i Gwidon rechotali, skryci za szklankami z sokiem.

– Ależ śmiało, kochanie, uznaj, że to burza mózgów – zachęciła męża Gabrysia.

– Boże – westchnął Igor, a potężny rumieniec zaczął wpełzać z jego szyi na policzki.

– To ja powiem – zaoferowała Iga. – Otóż tata wykombinował, żeby odmłodzić nazwę. Jak wszyscy wiecie, chodzi o firmę pogrzebową, czyli coś, co ma się kojarzyć jasno, konkretnie i być łatwe do wymówienia.

– A tata wymyślił to – wtrącił Gwidon, bazgroląc coś na paragonie wyjętym z kieszeni.

Puścił go w obieg. Świstek przeszedł z rąk do rąk i u każdego wywołał konsternację.

– Yyy… – skomentowałam, gapiąc się na zlepek liter. – Co to jest i jak to się czyta, do jasnej?

– Miktlanteczutli, według mnie – wybąkał Igor, teraz już czerwony po czubki uszu.

– To bóg śmierci w mitologii azteckiej – poinformowała wszystkich Iga.

– Igor, dobry człowieku, a jak ty to sobie wyobrażasz? – spytał Olgierd. – Że ktoś pogrążony w żałobie wybierze numer do firmy, której nazwy nie potrafi wymówić? Albo że twoi pracownicy z przyjemnością połamią sobie języki przy tym całym Miklanczetutli czy jak to zwał?

– Oj tam, to był tylko luźny pomysł. Tanatos wydawał mi się oklepany. – Igor wzruszył ramionami.

– Wie pan, panie Igorze, według mnie nie warto ulepszać czegoś, co nie dość, że cieszy się renomą, to jeszcze od lat jest jakością samą w sobie. Sądzę, że lepiej pielęgnować tradycje, a pana firma i tak idzie z duchem czasu, jeśli można tak powiedzieć o branży pogrzebowej – wtrąciła mama.

– Mamy bardzo nowoczesne krematorium – zapalił się Igor.

Gabrysia kopnęła go pod stołem, dając do zrozumienia, że temat śmierci jest do tej towarzyskiej słonecznej soboty lekko nieadekwatny.

– A tak à propos głupich pomysłów – powiedziała Iga, nabierając na ośliniony palec okruszki tarty z talerzyka.

– Kiedy byłam jeszcze w podstawówce i… no dobra, wiem, to też nie jest temat pasujący do posiłku, ale akurat nie jemy, więc wam powiem. Któregoś dnia na długiej przerwie poszłam do kibelka i czuję, jak coś jedzie. Normalnie jak z obory pełnej chorych na obstrukcję krów. Myślę sobie: „Pewnie jakaś laska wody nie spuściła”, ale w toalecie było czysto. Coś mnie tknęło i spojrzałam w górę, no normalnie opatrzność zadziałała. Bo, słuchajcie, na suficie było gówno. I właśnie się odklejało z takim lepkim odgłosem. Jeszcze chwila i spadłoby mi na głowę.

– Fuuuuuj – skrzywiła się Dagmara. – No i czyje na wierzchu? Przecież to patologia. Za co lubić te dzieciaki? No dobra, ja sama jestem w ciąży, ale wierzę, że wychowamy malucha na normalnego, porządnego człowieka. No fuck!

– A mnie to nawet interesuje z czysto technicznego punktu widzenia – zamyślił się tata. – Skoro damski WC, to zakładam, że jakaś dziewuszka oddała kał na swoją rękę i tak o, podrzuciła.

– Tato! – zgromiłam go.

Bardzo chciało mi się śmiać, a uwierzcie, że od śmierci Łukasza właściwie nie zdarzyło mi się to chyba nigdy. Może dlatego, że nie umiałam znaleźć żadnych powodów do radości.

– Jeśli chodzi o głupie pomysły – zaczął Gwidon. – To w siódmej klasie miałem kartkówkę z plastyki. Z plastyki. Rozumiecie, o czym mowa? I jak bardzo jest abstrakcyjny sam fakt kartkówki z plastyki?

– Ale z czego konkretnie? Z kierunków w sztuce? Z różnych miękkości ołówka? – spytała prawdziwie zafascynowana Dagmara, choć z absurdami szkolnymi miała do czynienia na co dzień.

– Z fotografii. Ale najlepsze jest to, że babka obniżała oceny za pismo. A jeszcze lepsze, że dostałem czwórkę. Pewnie pomyślała, że cierpię na dysgrafię, doszła do wniosku, że nie będzie kopać po siniakach – odparł Gwidon, wpatrując się tęsknie we francuskie ciastko, które ginęło właśnie w karminowych ustach Dagmary.

Zatem ja poderwałam się z krzesła, bo doszłam do wniosku, że już najwyższy czas na podanie słodkości przyniesionych przez rodziców.

Jak już wspomniałam, rozczuliłam się na widok rustykalnej szarlotki z nutą figową. Mama nawet poszalała i tak jak jej kiedyś podpowiedziałam, do kruchego ciasta dodała orzechy. Dagmara najbardziej ucieszyła się na widok francuskich ciasteczek z masą miodowo-migdałową. Także z mojego przepisu. Cieszyłam się z ich obecności, ale nerwowy nawyk, którego nijak nie mogę wyplenić, kazał mi co chwilę spoglądać na zegarek. Miłe mi było to towarzystwo, ale coś we mnie chyba naprawdę chciało zostać samo, przebrane w piżamę, rozwalone na łóżku, z pilotem w lewej dłoni i kieliszkiem wina w prawej. A Gabi i Dagmara czytały ze mnie jak z otwartej książki. Zresztą może wyczuły, że skoro mowa zeszła na wypieki, tylko sekundy dzielą mnie od katastrofy, którą rozpętałaby moja mama.

Już otwierała usta, żeby nabrać oddechu i się rozgdakać, aż jej głos przeszedłby w tokowanie. Wiecie, co bym usłyszała? To, co zawsze. Że muszę, po prostu muszę wyjść do ludzi, pójść do pracy, bo oszczędności po moim nieżyjącym mężu wyparują jak kałuża w upalny dzień, a ja zostanę z ręką w nocniku. Albo – co gorsza – z długami! I wtedy z pewnością jakieś gówno spadnie mi na głowę. Na deser zostawiłaby sobie, że muszę kogoś poznać i zacząć żyć dalej. Bo to takie prościutkie, myk, pstryk i nagle moje stany lękowe jadą na urlop, fobia społeczna zostaje zamknięta w pierdlu, a depresja umiera.

Ratowałam właśnie kawalątek szarlotki dla Mikołaja, kiedy Gabi zarządziła wyjście. Tak po prostu. Naprawdę, tylko ona mnie rozumiała.

Nie wiedziałam, co powinnam czuć, kiedy żegnałam się z rodzicami, bo tata nieświadomie wbił mnie w wyrzuty sumienia, mówiąc na odchodne:

– Babcia pytała, czy już załatwiliśmy kwestię tabliczki na cmentarzu. Uparłaś się, Oliwciu, może niepotrzebnie, że sama się z tym uporasz, więc nie naciskałem. Ale za miesiąc Wielkanoc, babcia chce jechać na groby, a wiesz, jak u dziadka to wygląda. Jedna wielka rdza. Mam pójść w poniedziałek?

– Nie. Tato, przestań, będziesz zmęczony. Zamiast korzystać z emerytury, zasuwasz.

– No to niech Olgierd…

– A gdzie tam on pojedzie z tym kopytem w gipsie! – żachnęłam się. – Pójdę. Przysięgam, że ogarnę tę kwestię do końca miesiąca. Ja tylko potrzebuję, no wiesz…

– …trochę więcej czasu – dokończył tata, cmokając mnie w czoło.

Gabi odczekała, aż Igor pomoże mojemu kulawemu bratu skuśtykać jakoś po schodach, a Iga i Gwidon czekali na nich przy samochodzie.

– Byłaś bardzo, bardzo dzielna, buba. Bardzo. Nawet nie wiesz, jaka jestem z ciebie dumna. Ale chcę ci pomóc jeszcze bardziej. Bo mam dla ciebie propozycję. I nawet nie będziesz musiała za specjalnie ruszać się z domu. – Gabrysia chyba nie słyszała, co obiecałam tacie.

– No?

– Nie dzisiaj. – Przytuliła mnie. – Za dużo wrażeń. Wskakuj w piżamę, idź zapalić. Masz dobre wino, nie pij tego rozwalającego flaki sikacza. Dziabnij sobie, zasłużyłaś. Delektuj się.

Zrozumiałam aluzję. Miałam nie chlać wina jak wody i w związku z tym się nie upijać.

– No powiedz – poprosiłam.

– Jutro napiszę na fejsie. Dawaj pyska i nie mów kurtuazyjnie, żebyśmy wpadali częściej. – Uśmiechnęła się słodko.

Mówiłam już, że Gabi NAPRAWDĘ mnie rozumie?

Dziewiętnasty marca, trzecia czterdzieści osiem, poniedziałek, tak bardzo rano…

Plan na dzisiaj: ćwiczyć pamięć poprzez naukę Dżabbersmoka. Zamówić online pastę i szczoteczkę, bo nie wiem, gdzie posiałam tamte. Poza tym nie mogę trzeci wieczór z rzędu uznawać chrupania landrynek za synonim szorowania zębów. To jest złe! Tak, wrócę do koloru! Zamówić rozjaśniacz, definitywnie! (!!!)

Dziwna niedziela.

Po tej pełnej ludzi sobocie musiałam się zregenerować, więc oglądałam głupie filmy, piłam wino i żarłam ciastka. Dosłownie jedno po drugim. Co też dało mi do myślenia, że powinnam sama je piec, bo mój drogocenny segregator jest spuchnięty od przepisów na wypieki, i to takich pochodzących sprzed dobrych sześćdziesięciu lat. Przepisywałam je odręcznie, każdy na osobnej kartce, a babcia pomagała mi odszyfrowywać każde słowo, w którym rozmył się atrament. Szkoda byłoby z nich nie korzystać, to dziejowe, rodzinne marnotrawstwo. Tak nie można.

Oczywiście na myśl o babci Władzi tknęły mnie nowe, świeże wyrzuty sumienia. Naprawdę muszę pójść na cmentarz. Babcia nie zgodziła się na ingerencję w rodzinny grób, choć Igor proponował niemal za darmo solidny nagrobek. Choć to właściwie nie grób, ale jedna wielka mogiła. A konkretnie siedem mogiłek otoczonych niskim ogrodzeniem. To przepiękne miejsce przy głównej alejce cmentarza. Pod rozległymi dębami, obrośnięte bukszpanem, który zasadził jeszcze dziadek Teofil, spoczywa sobie kilka pokoleń rodziny Tabęckich. Góruje nad nimi wielki kamienny anioł dzierżący krzyż. Zarówno anioł, jak i krzyż obrosły lekko mchem, ale mnie się to podoba, czuć na plecach oddech czasu.

A ta upiorna tabliczka? Dziadek zmarł ponad dwadzieścia lat temu. Przez dwie dekady tabliczka z nazwiskiem zmarniała. I jakiś czas temu zdecydowaliśmy, że wymienimy wszystkie na jednolite, czarne, bo były tak od Sasa do Lasa. To strasznie burzyło pojęcie estetyki babci Władzi. Obiecałam, że się tym zajmę. Muszę zatem słowa dotrzymać, bo jak to babcia mówi, tak prestiżowy grób przy głównej alei musi przyciągać wzrok, a nie straszyć. Pełna zgoda.

Ale żeby wyjść z domu i pokazać się ludziom na oczy, muszę coś ze sobą zrobić. Ale żeby coś ze sobą zrobić, także MUSZĘ WYJŚĆ do fryzjera, a nie mogę wyjść, skoro nie mam twarzy. Logiczne, prawda? I prawdopodobnie wymyślę sobie milion powodów, żeby w ogóle nie ruszyć się z mieszkania. Może, kiedy już będę psychicznie gotowa, zacznie padać deszcz albo grad? Albo spadnie meteoryt, tak akurat na sam środeczek drogi od mojego bloku na cmentarz? Albo przeziębię się i zacznę szczęśliwie gorączkować? Wszystko jest możliwe, z półtonowym meteorytem włącznie, prawda?

W niedzielę obudziłam się koło południa. Wstawiłam wodę na kawę, zgarnęłam westy ze stolika i poszłam na balkon. Pogoda była cudowna. I wiecie co? Wciąż zadziwia mnie to, że umiem uśmiechnąć się na widok pierzastych chmur na błękitnym niebie albo tego, jak promienie słońca torują sobie drogę wśród liści kasztanowców rosnących tuż przed naszymi balkonami. Och, Łukasz dobrze wiedział, które mieszkanie wybrać! Mogliśmy mieć widok na plac zabaw umieszczony na trawiastym placu między trzema blokami, bo mogliśmy kupić większe mieszkanie dla rozwojowej rodziny, która prędzej czy później doczeka się potomka. Zainwestował jednak w te pięćdziesiąt siedem metrów, wszak w planach miał budowę domu… Ech…

Nie mówiłam jeszcze, że mieszkam na niby-strzeżonym osiedlu? I co, pewnie nie wspomniałam, że do fryzjera mam bliżej niż na cmentarz? Nie? Blok, w którym mieszkamy ja i Macanek, stanowi jakby dół litery U, bo prostopadle do niego stoją kolejne dwa. Tuż obok następne trzy bloki w identycznej konfiguracji. Ot i całe osiedle. Nawet nie osiedle, po prostu fragment osiedla za wysokim ogrodzeniem i z własną malusią infrastrukturą. Gdybym wyszła z klatki (co w końcu musi nastąpić!), to dosłownie trzydzieści metrów dzieliłoby mnie od zakładu fryzjerskiego, tego z wymyślną nazwą Jeanette Coiffure Femme, co w prostym przekładzie na ludzki język oznacza Zakład fryzjerski Żanety. Koniec, kropka. Dosłownie kawałek dalej jest kiosk z punktem Lotto, a w bloku naprzeciwko mała agencja pocztowa. Wszystko pod ręką, nie musiałabym nawet wyjść za ogrodzenie, tam, gdzie świat już czeka, żeby mnie wyśmiać albo pożreć.

W każdym razie zapaliłam i poszłam z kawą do łazienki. To, co zobaczyłam w lustrze, dosłownie mnie zmroziło.

– Nie wierzę… – westchnęłam na widok swoich fioletowych brwi.

Widocznie brązowy mazak lekko się utlenił, zostawiając śliwkowe kreski między białymi włoskami. Rozpłakałam się, oczywiście. I znowu miałam ochotę przestać istnieć. Czasami myślę, że całkiem dobrym powodem do popełnienia samobójstwa jest żal, że człowiek nie przyszedł na świat w rodzinie królewskiej. Bo tam przynajmniej miałby sztab ludzi dbających nie dość, że o jego zdrowie, dobre samopoczucie, to jeszcze o wygląd.

Potem zmroziło mnie jeszcze bardziej. I to z dwóch powodów. Najpierw do mojej zmarzliny sercowej przyczyniła się Gabrysia, która zgodnie z obietnicą napisała na Messengerze:

„Siema, stara. Wczoraj nie chciałam zawracać ci gitary, a mam sprawę. Muszę w tym roku zrobić porządną Wielkanoc. Przyjdzie mój ojciec ze swoją żoną, wiesz, bardzo ją lubię. Przyjdzie jej syn z synem, jakkolwiek to brzmi. Spoko koleś, w twoim wieku, po rozwodzie. Będą rodzice Igora i jego młodszy brat z całą ferajną. Chciałabym, żebyś i ty była. Ale póki co na chceniach poprzestanę. Przemyśl, zastanów się, Igor by po Ciebie przyjechał. Wiem, że już się trzęsiesz ze strachu, bo ludzi multum, ale zastanów się po prostu, OK?”

„OK”, odpisałam, bo palce chyba odmówiły mi posłuszeństwa.

„To nie wszystko. Bo zaprosiłam też Twoich rodziców i Olgierda z Dagmarą. Powiedzieli, że najpierw uzgodnią to z Tobą, choć z góry założyli, że to bez sensu, bo prawdopodobnie i tak nie ruszysz się z domu. Chcę, żebyś mi pomogła. Wiesz, że ja niespecjalnie mam głowę do gotowania, a upiec to umiem tylko mrożone frytki, a i tak zazwyczaj je palę na wiór. I słuchaj, Ty byś wymyśliła jadłospis. Wielkanocny, a jednak fikuśny, nowoczesny. Połamałabyś przepisy jak Okrasa. No, i zrobiłabyś listę zakupów, a ja bym Ci wszystko przywiozła. I nie za darmo! To usługa, zapłacę. Podejmiesz się?”

Boże. Czy ona zwariowała? To, że pierwszy raz od roku zrobiłam coś, co nadawało się do jedzenia, nie oznacza, że naglę rzucę się z werwą do garów. Boże. Wiem, że Gabi chce mi pomóc, odciągnąć od bezustannego myślenia o… no o wszystkim. Doceniam to, ale…

„I nie musiałabym ruszać się z domu?”, spytałam po chwili.

„Nie. Przecież piszę, że kupię i dostarczę wszystko. Tzn. wyszłabyś, gdybyś poczuła się na siłach. Nie będę Cię namawiać, buba. I naprawdę potrzebuję Twojej pomocy”.

„Ale bez ciast”, odpisałam po kilku minutach namysłu.

„O to zadbają wasi rodzice. Zgadzasz się?”, wystukała natychmiast Gabi.

Wysłałam jej w odpowiedzi dwie emotikony – uśmiechniętą i przerażoną.

Co oczywiste, poszłam zapalić.

Teoretycznie, co wszak udowodniłam sobie wczoraj, w kuchni wciąż czuję się jak… no może nie ryba w wodzie, ale jak karp w wannie, a to prawie na to samo wychodzi. Wciąż mam nosa, miliony kubków smakowych i poczucie estetyki, które kiedyś tak mocno charakteryzowało mój blog.

Znowu brzdęknęło mi powiadomienie na Messengerze.

„Mam coś dla Ciebie”, napisał Mikołaj.

„Ja dla Ciebie też”, odpisałam, mając na myśli małą tartę z łososiem i trójkącik uratowanej od zeżarcia rustykalnej szarlotki.

„Co masz?”, napisaliśmy obydwoje.

Obydwoje też wysłaliśmy sobie wyszczerzone ze śmiechu emotki.

„Zobaczysz wieczorem”, wystukaliśmy synchronicznie.

„Podrzucę Ci coś na wycieraczkę. Daj znać, jak już będziesz w domu”, napisałam szybko, dziwiąc się, że nie dalej jak parę dni temu przyszedł mi do głowy szalony pomysł spotkania się z Mikołajem twarzą w twarz na korytarzu. Gdzie? Jak? Z fioletowymi brwiami?

„A może się w końcu zobaczymy, lisie, co?”, zapytał Macanek.

Rozmowę zakończyłam, wklejając gifa, na którym jeden koleś puka się w głowę.

Mało nie dostałam zawału, kiedy w folderze „Inne” zobaczyłam wiadomość od kompletnie nieznanego mi faceta. Została wysłana przez kogoś o dość enigmatycznym nazwisku Bad. Adam Bad. Na zdjęciu, z tego co natychmiast wyłuskałam z jego profilu, zadbany facet koło czterdziestki. Chyba dość wysoki, choć trudno ocenić, kiedy obok nie ma żadnych odnośników. Szczupły, choć muskularny i to było widać bardziej niż wyraziście, ponieważ miał nagi tors i krótkie bojówki, wiszące na jajach. Znaczy, nisko opuszczone. Oczy schowane za okularami, na głowie bandana. Nie miałam fioletowego pojęcia, kim jest, tym bardziej że wysłał mi tylko lakoniczne: „Cześć, Oliwia”.

Wino tak przyjemnie szumiało mi we krwi i przez to nagłe zainteresowanie poczułam się trochę jak gwiazda filmowa, która co prawda lata świetlanej kariery ma już za sobą, ale właśnie zagrała w reklamie kleju do protez i publika sobie o niej przypomniała. Zablokowałabym owego Adama Bada, gdyby nie drobny dopisek, którego minutę wcześniej z pewnością nie było:

„Pewnie mnie nie pamiętasz. Wypatrzyłem Cię w znajomych u Gabi Różalskiej. Sorry, znaczy Różalskiej-Nabożniak. Co u Ciebie słychać, Oliwia? Pamiętam Cię jako jasną blondynkę. Odezwij się”.

Adam Bad. Skąd on mnie mógł pamiętać? Napisałam natychmiast do Gabrysi.

„Buba, przecież to Badulski!”, odklikała.

– Cooo??? Ten Badulski? – krzyknęłam wstrząśnięta. – Ten mały kutasiarz, który łapał czwartoklasistki za ich pączkujące biusty? Ten Badyl zakichany?

„Buba?”, piknęło mi w Messengerze, więc natychmiast zorientowałam się, że zamiast napisać do Gabi, cały monolog przeprowadziłam na głos we własnej sypialni.

„To Ty się z nim przyjaźnisz?”, zapytałam, czując się bardzo oszukana i zdradzona.

„No daj spokój. Wysłał mi zaproszenie w sobotę, pisaliśmy raz. Pytał, czy mam kontakt z kimś ze szkoły”.

„I przyznałaś, że masz kontakt ze mną?”

„Stara, piszesz, jakbyś mnie nie znała. Odpisałam, że z nikim. Nie chcesz z nim gadać, zablokuj i po sprawie, nie?”

Nie zablokowałam, ale też nie odpisałam cyckołapaczowi Badylowi. Zrobiłam za to coś o wiele rozsądniejszego – usunęłam zdjęcie profilowe. Kiedyś może wstawię jakieś inne, ale nie dzisiaj. Moi drodzy, nie dzisiaj.

Tak mnie to zdenerwowało, że poszłam spać (obiecałam być szczera i jestem – poszłam spać, bo narąbałam się dwiema butelkami wina, które zagryzłam kawałkiem rustykalnej szarlotki, przeznaczonej pierwotnie dla Macanka). Ale! Ale, ale, ale; tak bardzo bałam się, że przegapię powrót Mikołaja z Wrocławia, że zaniosłam sobie do przedpokoju koc, poduszkę i tartę w kokilce, którą zamierzałam mu wręczyć, i tam warowałam czujnie (chrapałam jak ranny dzik). Dzięki temu usłyszałam, jak po północy gmera kluczem w zamku, a później zatrzaskuje drzwi.

„Masz coś na wycieraczce, lisie, zabierz od razu”, napisał na Messengerze.

Poderwałam się na równe nogi.

Za drzwiami stał wór wielkości turystycznego plecaka ze stelażem. Ciężki jak zwłoki. Nie miałam pojęcia, co zacz, ale wciągnęłam do mieszkania i tak zostawiłam. Wyniosłam za to tartę w kokilce, postawiłam na wycieraczce przed drzwiami numer dwadzieścia dwa, walnęłam w nie pięścią i uciekłam. Osunęłam się po ścianie spocona i zestresowana.

„Mogę to podgrzać w mikrofalówce czy lepiej w piekarniku?”, brzdęknął Macanek.

„Możesz. I dziękuję za wielki wór. Muszę spać. Tym razem ja bez odbioru”.

O, taka właśnie była ta niedziela. A dzisiaj… wciąż potykam się o wór od Mikołaja. Pada deszcz, tak mniej więcej od godziny. Może naprawdę pójdę spać. Już czwarta nad ranem. Poniedziałek.

Dwudziesty marca, osiemnasta, wtorek

Plan na dzisiaj: zabić się czymkolwiek. Młotkiem, wiertarką, worem od Macanka. Nieważne. Znaleźć powłoczkę na jaśka.

Uczyłam się właśnie na pamięć Dżabbersmoka w przekładzie Macieja Słomczyńskiego, kiedy zaszyfrowanym pikaniem zadzwonił domofon. Kurier z Tesco, pan Piotrek. Wpuściłam go bez żadnego: „Halo, kto mówi? Bo państwo wyszli…”, jednak byłam w tak intensywnej fazie powtarzania wiersza, że otworzyłam mu drzwi, rycząc:

– Było smaszno, a jaszmije smukwijne świdrokrętnie po zegwniku wężały!

– Dzień dobry, pani Oliwio, proszę tu podpisać. – Spojrzał na mnie niepewnie.

– Peliczaple stały smutcholijne… – bąknęłam, bazgroląc podpis.

– Do widzenia – pisnął pan Piotrek.

– I zbłąkinie rykoświstąkały – powiedziałam, zamykając za nim drzwi.

Natychmiast też nabrałam pewności, że pan Piotrek albo wybierze się na zwolnienie, albo odmówi pracodawcom dostarczania zakupów pod mój adres.

W poniedziałek wciąż nie odpakowałam wora od Mikołaja, za to dzisiaj, jak tylko się obudziłam, zrobiłam obchód mieszkania. W kuchni na blacie wciąż stały naczynia wyjęte ze zmywarki, ale jakoś nie miałam weny, żeby poupychać je z powrotem do szafek. Zrobiłam sobie kawy, poszłam zapalić. Na balkonie natknęłam się na Macanka.

– Oooo – powiedziałam, widząc kontur postaci za mleczną szybą.

– Odpakowałaś prezent? – spytał. – Dzięki za tartę, była zajebista. Mógłbym tak jeść codziennie.

– Wór znaczy? Nie… yyy… jeszcze nie.

– Jesteś niemożliwa. Specjalnie prosto z Wrocka do Aleksandrowa do brata jechałem, żeby ci to przywieźć – westchnął.

– A co to?

– Odpakuj, zobacz. Myślę, że będziesz zadowolona. Ej, lisie, dlaczego usunęłaś profilowe?

– A dlaczego ty w pracy nie jesteś? – odpowiedziałam pytaniem na pytanie.

Papieros dogasał mi między palcami, a stopy zalewał padający bez przerwy deszcz. Wzdrygnęłam się.

– Wzięliśmy trzeciego wspólnika. Ja odsypiam po tych czterech dniach. Jutro idę. To co z tym profilowym?

Jakoś tak wstydziłam się przyznać, że napisał do mnie cyckołapacz. A to wszystko przez…

– …rude włosy – dokończyłam głośno.

– Co?

– Usunęłam z powodu włosów, bo jestem nie ruda. Znaczy nie ruda jestem. Kuźwa! Jestem naturalną, bardzo jasną blondynką, wiesz? – odpowiedziałam.

– I tak będę cię nazywał lisem. – Za mlecznym szkłem Macanek wzruszył ramionami.

Wykręcił dłoń za siebie, gdzie na parapecie stała, jak mniemałam, popielniczka, rzucił: „Idę dalej spać” i poszedł. A ja, słodka brzoskwinio, poszłam farbować włosy…

Jest osiemnasta. Siedzę w sypialni, na rozbebłanej pościeli, popijam amarenę z gwinta i ryczę. Teoretycznie jest tak, że większość tego, co odczuwa człowiek pogrążony w depresji, to pustka. Nijakość życia, rzeczywistości, własnej marnej i nikomu niepotrzebnej (w jego mniemaniu) egzystencji. A wszystko to suto doprawione strachem i poczuciem winy z byle powodu.

W praktyce jest tak, że czasami wstanie z łóżka urasta do rangi niesamowitego wyczynu, choć jedynym, co mobilizuje do wstania, jest strach przed oddaniem moczu na materac. Można przeleżeć caluchny dzień w pokoju, który nie widział światła dziennego od miesięcy. Można nie jeść albo obżerać się kompulsywnie wszystkim, co człowiek znajdzie pod ręką. I nie ma znaczenia, że majonez nie pasuje do wafli śmietankowych albo delicje kiepsko komponują się z filetami anchois. Można cierpieć na bezsenność albo przesypiać osiemnaście godzin na dobę. Można też zamienić się w katatonika, przestać reagować na bodźce, rozmyślać o śmierci, przestać się myć, cały dzień chodzić w piżamie, bać się nawet swojego oddechu czy dźwięku telefonu dzwoniącego u sąsiada za ścianą. Można jak cholera! Jednak to nie jest jedyna z wielu twarzy depresji.

Są chorzy, którzy funkcjonują niemal normalnie. Wychodzą codziennie do pracy, robią zakupy, stoją w kolejkach do kasy, pamiętają o zapłaceniu rachunków, odbierają nawet połączenia od nieznanych numerów, spotykają się ze znajomymi, remontują mieszkania, wyjeżdżają na wakacje. Biorą leki. Chodzą regularnie do psychiatry, spotykają się z psychoterapeutami. Jednym słowem starają się tę swoją chorobę okiełznać.

A ja? Ja nawet nie jestem gdzieś pomiędzy. Bo wstrętny ryj mojej depresji kryje się gdzieś w ciemności. Jestem niekompletna i bardzo nie lubię siebie.

Zatem, jak wspomniałam, ryczę. Jestem nieracjonalna do szpiku kości, wiem. Ale skoro powodem do odebrania sobie życia mogła być śmierć Łukasza i samotność rozlewająca się jak zatruta rzeka, to równie dobrym powodem mogą być moje włosy!

Pieprzony domestos do rozjaśniania!

Z tego, co przeczytałam na opakowaniu, rozjaśniacz powinien rozjaśnić włosy nawet o osiem tonów. Miałam pełne prawo przypuszczać, że po zmyciu z głowy cuchnącej niebieskiej papki moje brązowe strąki przeistoczą się w gładkie, lśniące i piękne włosy Jayne Mansfield!

Przez trzy kwadranse patrzyłam na zegarek co minutę, czując się niemal jak normalny człowiek, który robi normalną rzecz i się z tego cieszy. Po czterdziestu minutach poszłam do łazienki, spłukałam papkę, umyłam łeb, nałożyłam dołączoną do domestosa odżywkę, wytarłam, a jakże. I spojrzałam w lustro.

To było mniej więcej godzinę temu. Czyli od godziny siedzę, ryczę i czuję, jak resztka energii opuszcza moje beznadziejne, nikomu niepotrzebne (łącznie ze mną) ciało.

Mam na głowie biało-pomarańczową flagę. Nie wierzę, że to się dzieje! Nikt nie mówił o skutkach ubocznych! O tym, że odbarwianie włosów w domu może skończyć się tym, że staną się jak futro starej lisicy, która zbyt długo wygrzewała się na słońcu i spłowiała! To takie nie fair!

Boli mnie głowa i jest mi niedobrze. Piszę więc do wszystkich zbiorczą wiadomość o treści: „Nic mi nie jest, muszę pobyć sama, odezwę się” i wyłączam telefon. Trzy minuty później do moich drzwi wali Mikołaj, drąc się, żebym otworzyła.

– Nic mi nie jest! – powtarzam płaczliwym wrzaskiem.

– Nie wygłupiaj się, głupku, wpuść mnie! – krzyczy.

Chyba jest zły.

– Nie! – odkrzykuję jak grymaszący bachor.

Stoję przy drzwiach, więc słyszę, jak głośno mówi do siebie albo do mnie „Co za durne babsko”, co wyciska mi z oczu jeszcze więcej łez.

– Wypakuj chociaż kołdrę – dodaje Macanek zrezygnowanym tonem.

Kołdrę? Patrzę na wór w przedpokoju. Mikołaj dał mi kołdrę? No to szarpię za sznureczki i wsuwam rękę do środka. Miękka jak puchaty koc, diablo ciężka kołdra ugina się pod naporem dłoni. Sapiąc, ciągnę wór do sypialni. To kołdra sensoryczna!

– Zaraz, a to co? – mruczę, kiedy w worku, na samym dnie, widzę coś białego.

Prześliczna koronkowa czapeczka zrobiona na szydełku własnoręcznie przez mojego sąsiada.

Wyrzuty sumienia doprowadzają mnie niemal do wymiotów. Mimo to wczołguję się na łóżko i przykrywam ciężką, miłą kołdrą. Zasypiam nie wiem kiedy. A kiedy się budzę, zasypiam znowu. Wstaję tylko na siku, bo nawet palić mi się nie chce. Nie myję się, nie przebieram. I tak do czwartku.

Dwudziesty drugi marca, dziewiąta trzydzieści sześć, czwartek

Plan na dzisiaj: zadzwonić do fryzjerki Żanety, umyć się, umyć zęby, zjeść na śniadanie coś innego niż papierosa, schować naczynia, znaleźć parasolkę, ugotować coś dla Mikołaja. (W podziękowaniu za kołdrę. I za czapeczkę!).

Leżę spokojnie, gapiąc się na mój kalendarz wintydż. Nie czuję nic, jestem pusta jak świeżo wyszorowany kubek po kawie. Deszcz wciąż pada, z zupełnie niepojętych dla mnie przyczyn, za to obciążeniowa kołdra jest chwilowo spełnieniem wszystkich moich marzeń.

Sekundę później uświadamiam sobie, że od dwóch dni znowu mam na głowie biało-pomarańczową katastrofę, i nabieram nagłej, równoczesnej ochoty na papierosa, szklankę wódki i spokojną zabawę lalką Barbie ubraną w strój kowbojki.

Idę zapalić. Deszcz leje nieprzerwanie, czajnik w kuchni gwiżdże. A we mnie coś rośnie, hmm? No, co? Nie alien, potomek rodziny królewskiej także nie. Otóż, moi drodzy, potężny, niewidziany od Wigilii, wszechwładny jak tornado wkurw. Gdzie jest mój telefon?

Godzinę później.

Siedzę na kibelku z telefonem, który szczęśliwie znalazłam w koszu na brudną bieliznę. Zatem siedzę, czekam, aż pojawi się zasięg, ignoruję kakofonię powiadomień z Messengera i SMS-ów, że taka i taka osoba próbowała się do mnie dodzwonić. Bez zastanowienia wybieram numer i z całej siły zaciskam pośladki, żeby odgłos plumkającego balaska nie zraził rozmówcy.

– Żanet Kojfjur Fem, dzień dobry – słyszę w telefonie.

– Ach, Dżabbersmoka strzeż się, strzeż! – bezwiednie mamroczę drugą zwrotkę Dżabbersmoka.

– Halo…? – pyta damski głos z wyczuwalnym wahaniem.

– Dzień dobry – przytomnieję natychmiast. – Chciałabym przyjść na farbę i oczy.

Odpowiada mi cisza, więc natychmiast drętwieję, porażona tym, że właśnie z nieprzymuszonej woli, względnie przytomna na umyśle, dzwonię do fryzjera, zamiast…

– Pani Oliwio, to naprawdę pani? – Fryzjerka Żaneta jest chyba bliska zejścia na zawał.

– Ja – przytakuję szybko.

– Mój ty Boże jedyny! A nawet ostatnio rozmawiałyśmy o pani, że mój Boże, taka pani młoda, a pan Łukasz… Mój Boże, przystojny, miły i sąsiadce zakupy z samochodu doniósł i zawsze nam napiwek zostawił i wcale, mój Boże, nie nosił głowy wysoko, nie jeździł po tych takich salonach fryzur, co to za strzyżenie z myciem po pięćdziesiąt złotych biorą, zdziercy cholerni. Pani Oliwio, kiedy myśmy się widziały ostatnio? Pół roku temu? – trajkocze kobieta, a ja mam ochotę się rozłączyć.

– W zeszłym roku w lipcu – prostuję, czując, że zaraz pęknie mi tyłek.

– I chce pani dzisiaj przyjść? Kładziemy kolor i hennę? Niech pani poczeka. Beatka! Beatka, ty masz jakąś klientkę teraz? Bo wyobraź sobie, mój Boże, że pani Oliwia zaraz przyjdzie. Pani Oliwio, zapraszamy na jedenastą. Do zobaczenia!

O kuźwa, kuźwa, kuźwa. To za dwadzieścia minut! Co ja robię najlepszego? Chcę powiedzieć, że nie przyjdę, rozłączyć się i wykasować numer fryzjerki z listy kontaktów, a potem zamknąć się w domu bardziej. Najbardziej! Przecież mam tu kołdrę, jedną lasagne w zamrażalniku i od czasu do czasu Macanka za mlecznym szkłem. Mam wszystko! Bezpieczeństwo mam! Tu mnie nikt nie ocenia, nikt na mnie nie patrzy! Tu… jestem sama jak jedyny nieamputowany po odmrożeniu palec. I pojutrze minie równo kwartał, odkąd ostatni raz wyszłam z domu.

Jestem brudna, powinnam zrobić pranie, bo brakuje mi czystych skarpetek, poza tym mam włosy pod pachami i właśnie wymyślam tysiące absurdalnych powodów, żeby znowu wczołgać się pod moją kołdrę sensoryczną i przespać kolejnych trzydzieści godzin. A może przełożę to na kiedy indziej, kiedy okoliczności będą… no takie jak nie dzisiaj?

Nie wierzę, że to robię, ale idę!

Ten, kto nigdy nie przebiegł czterdziestu dwóch kilometrów w maratonie, nie będzie wiedział, co czułam, truchtając przez kałuże w kozakach z futerkiem. Albowiem były to jedyne buty, które stały w przedpokoju, wciąż ze śladami zimowej soli. Jedyne buty, których ostatnio używałam. Majaczący w oddali, skąpany w deszczu szyld Jeanette Coiffure Femme jawił mi się jako jaśniejące ciepłem światła chatki w czarnym lesie pełnym potworów.

Właściwie wyszłam z domu tak, jak stałam; w nie pierwszej świeżości białym T-shircie, spodniach od piżamy upchniętych w czarne kozaki, wielkim szarym swetrze oversize i szydełkowej czapce od Mikołaja, która sprytnie skrywała bieluchny blond à la Jayne Mansfield na czubku głowy, za to eksponowała ohydne rude strąki. Pamiętałam za to o zabraniu torebki i parasolki. I to dodało mi ciut pewności siebie.

– Mój Boże! – krzyknęła pani Żaneta na mój widok, wyraźnie blednąc pod warstwą bronzera.

– Proszę, niech pani nic nie mówi. Nie czuję się na siłach do konwersacji – uprzedziłam, odważnie zdejmując szydełkową czapkę, i dodałam: – Zbyt dużo wysiłku kosztowało mnie wyjście z domu.

– Mój Boże… – westchnęła fryzjerka ponownie, tym razem współczująco. – I tak radzi sobie pani doskonale po śmie…

– Pani Żaneto – poprosiłam.

Zrozumiała, bo zamilkła. Miałam mnóstwo szczęścia, bo w salonie oprócz mnie, pani Żanety i kosmetyczki Beaty nie było nikogo.

– Jaką farbę nakładamy, pani Oliwio? – spytała po chwili.

– Blond. Jasny, świetlisty blond.

– Pani włosy są bardzo zniszczone. Końcówki wypadałoby obciąć i to tak dobre dziesięć centymetrów – zauważyła, łapiąc mnie za policzki tak, abym w końcu przejrzała się w lustrze.

Spojrzałam. Moje włosy (straszliwe strąki) były perfekcyjnie białe tak do wysokości brwi, reszta, jak już wspomniałam, przypominała futro starej lisicy i do tego martwej. Oczami wyobraźni widziałam wypełzające z jej brzucha robaki. Zamknęłam oczy i powiedziałam:

– Obcinamy. Na krótko.

– Jest pani pewna?

– Niczego nie jestem pewna. Ale nie mogę dłużej czuć się i wyglądać jak psie gówno na wycieraczce – odparłam zaskakująco szczerze.

Godzinę później znowu popatrzyłam na siebie. A raczej na obcą kobietę w lustrze, do której uśmiechały się fryzjerka Żaneta i kosmetyczka Beata. Kobietę z uroczym blond irokezem, niewiarygodnie długimi rzęsami i ciemnymi brwiami, które widywałam dotychczas u influencerek na Instagramie. Ja, nie ja. Ktoś, kim nie byłam, jednocześnie całkowicie będąc sobą.

Maleńka kuleczka ciepła zapłonęła gdzieś w dole mojego brzucha. Była tam, kiedy Łukasz był ze mną, gorąca, gorejąca jak wielkie ognisko. Po jego śmierci zamieniła się w bryłę lodu, chłodząc mnie od środka. A teraz wróciła. Nie wiedziałam, czy na chwilę, czy na dłużej, ale ucieszyłam się z tego nagłego ukojenia.

Plan na dzisiaj: zadzwonić do fryzjerki Żanety, umyć się, umyć zęby, zjeść na śniadanie coś innego niż papierosa, schować naczynia, znaleźć parasolkę, ugotować coś dla Mikołaja. (W podziękowaniu za kołdrę. I za czapeczkę!). Zamówić kurczaka kukurydzianego, wątróbkę, cytryny, białe wino, natkę pietruszki, kuskus, jabłka, szalotki i… to takie tłuste mydło do jedzenia? MASŁO! I miód.

Dziewiętnasta. Ciągle dotykam irokeza. W kuchni pachnie kurczakiem, a ja kończę ten wieczór umyta, z wyszorowanymi zębami, z lasagne w żołądku. Czuję się dobrze. Mikołaj za godzinę wróci z pracy, więc mój nadziewany wątróbką, jabłkami, kuskusem i całym pęczkiem pietruszki kurczak akurat się dopiecze. Zrobię jeszcze tylko winno-maślany sos cytrynowy przełamany miodem i podrzucę mu na wycieraczkę.

I wiecie co? Czuję się z tym nawet bardziej niż dobrze. Chociaż przez moment. Właśnie kradnę losowi małe chwile szczęścia.

Dwudziesty trzeci marca, jedenasta pięćdziesiąt, piątek

Plan na dzisiaj: zadzwonić do mamy, wysłać Gabi listę zakupów, spiłować paznokcie. Sprawdzić, ile mam kasy na życie, termin OC i przegląd, znaleźć kluczyki do samochodu, pamiętać o obejrzeniu finałowego odcinka Randki ślepej z głuchym.

Pika mi telefon. Przez chwilę myślę, że to Mikołaj, żeby wywołać mnie na fajkę, ale to niemożliwe, bo on jest o tej porze w pracy. A ponieważ myślę o Mikołaju, więc z rozpędu myślę także o tym, jak wylewnie podziękował mi za faszerowanego kurczaka, kiedy wczoraj wieczorem staliśmy na balkonie. Nie jestem pewna, bo może to znowu moja szwankująca pamięć, ale umówiliśmy się w przyszłą sobotę na korytarzu, żeby stanąć twarzą w twarz i powiedzieć sobie „Cześć”. Jestem równie przerażona, co podekscytowana.

Z tego wszystkiego przed pierwszą południową fajką, czekając, aż zagotuje się woda na kawę, zjadam dwie wielkie bułki z hummusem. Oraz trzecią ze smalcem. I trzy łyżki lodów o smaku słonego karmelu. Po upływie czterdziestu sekund od zakończenia tego tak zwanego incydentu, zupełnie jakbym była dziwnym europejskim politykiem, który rodzinom ofiar zamordowanych w ataku terrorystycznym każe tatuować na policzkach Stop violence, kiedy gasną światła i kamery, zaczynam czuć się jak totalny śmieć.

Stoję na balkonie owinięta kocem, za to boso, bo nie mam ani jednej czystej skarpetki. Palę, łapiąc się na tym, że brakuje mi do tej fajki obecności Macanka. Zatem znowu o nim myślę. Dziwne. Naprawdę dziwne. A może to jednak on mi pika w Messengerze?

„Cześć, Oliwia. Popiszemy? Co u Ciebie słychać?”, nagabuje mnie znowu Badyl.

– A gówno – mamroczę i krzyczę głośno wprost w siąpiący deszcz, popełniający samobójstwo na kasztanowcu przed moim balkonem. – Ach, Dżabbersmoka strzeż się, strzeż! Szponów jak kły i tnących szczęk! Drżyj, gdy nadpełga Banderzwierz lub Dżubdżub ptakojęk! Umiem, umiem drugą zwrotkę!

Mniej więcej dwudziesta druga. Znowu stoję na balkonie, tym razem w kozakach, i zaciągam się westem. Zaciągam się także panującą w końcu ciszą.

Przeleżałam cały dzień pod obciążeniową kołdrą. Chciałam, naprawdę chciałam zrobić wszystkie te rzeczy; listę dla Gabi, to OC, AC, kluczyki i inne takie, ze stanem konta włącznie. Ale pomyślałam, że nie muszę robić tego dzisiaj. Czytałam o prokrastynacji, spokojnie. Nie wiem jednak, co począć z paraliżującym lękiem, który ogarnia mnie za każdym razem, kiedy wiem, że mam wykonać czynność, której wcale wykonywać nie chcę. Nieważne.

Drzwi balkonu Mikołaja otwierają się także, a on sam staje w żółtawej łunie światła. Słyszę, jak pstryka zapalniczką, widzę blask ognia i po chwili czuję aromat dymu papierosa. Zza drzwi sączy się muzyka i o dziwo nie jest to death metal, ale senny jazowy chillout.

– Cześć – mówię.

– Dżizus, lisie, ale mnie wystraszyłaś! – odpowiada nerwowo Macanek.

Milczymy.

– Jak spędziłaś dzień? – pyta po chwili.

– Pracowicie – kłamię. – A ty jak? Bo wieczór, zdaje się, masz udany. Żeby nie powiedzieć płodny.

– To ekhmm… Beatrycze, zresztą już poszła. A poza tym…

– Tak? – dopytuję.

– Nieważne. Śpij spokojnie – mamrocze Mikołaj i znika, zamykając za sobą drzwi.

Robi się ciemno.

Jestem skołowana, nic nie rozumiem, a przez to czuję się przerażająco gruba i brzydka. Przecież jesteśmy tylko sąsiadami, prawda? Acz fakt faktem, że mógłby nieco hamować swoje klacze, żeby tak nie darły ryjów podczas kopulacji, prawda? Nie naruszyli ciszy nocnej, ale nie wszyscy muszą tego słuchać, prawda? Tych „Oooch, taaak, skarbie”, prawda?

To jest po prostu… kurwa mać, brakuje mi Łukasza!

A do tego zapomniałam obejrzeć Randkę ślepej z głuchym i teraz nie wiem, kogo wybrała ta ładna Agnieszka, a nikt z mojej rodziny tego nie ogląda, więc się nie dowiem. Nigdy.

W uszach wciąż mam pogłos miłosnych pojękiwań kochanki Mikołaja. Jakiejś Beatrycze Srycze. Czy ona musi wszem wobec oznajmiać, że należy do tego grona szczęściar, które nie spędzają piątkowego wieczoru z marznącymi stopami, nieskutecznie grzanymi pod obciążeniową kołdrą? Czy musi demonstrować, że jest zupełnie normalną kobietą, która wcale, ale to wcale nie musi być czyjąś żoną, żeby uprawiać seks? A może właśnie jest znudzoną żoną? Tym bardziej jej nie lubię, choć nie znam. Nigdy nie zdradziłabym Łukasza, nawet gdyby stanęła przede mną żywa hybryda Jasona „Khala Drogo Janosika” Perepeczki-Momoa! Nigdy!

No to patrzcie na to:

„Cześć”, piszę do Badyla.

I na tym poprzestaję, bo nie mam pojęcia, co napisać więcej. Co u mnie słychać? Słodka brzoskwinio… Wyłączam wi-fi w telefonie i idę do kuchni po wino.

Dwudziesty czwarty marca, ósma jeden, sobota

Plan na dzisiaj: zrobić, kuźwa, to, co miałam zrobić wczoraj.

Chyba mam kaca, bo głowa mi pęka. Powinnam zrobić pranie albo chociaż znaleźć pantofle. Dzisiaj, o dziwo, od rana świeci słońce, a ja jak ten debil stoję na balkonie w piżamie i kozakach z futerkiem. Mrużę oczy, zaciągam się papierosem, nie chcę myśleć o niczym.

– Cześć, lisie – słyszę zza mlecznej szyby.

Tym razem to ja podryguję przestraszona, bo Mikołaj wślizgnął się na balkon cicho niczym ninja w dżungli.

– Miałeś mi opowiedzieć o depresji swojego brata – mówię na dzień dobry.

– Zaraz wyjeżdżam. Matka zwołała zjazd na działce, musimy ogarnąć po zimie. Lisie…

– Hmm?

– Pamiętasz, że widzimy się za tydzień? Konkretnie w piątek. Pamiętaj. Piątek, nie sobota. Normalnie, twarzą w twarz, jak normalni ludzie, a nie facebookowe awatary? Nie stchórzysz? – pyta Macanek.

Patrzę na jego wytatuowaną dłoń, zaciska ją na barierce. Ja też zaciskam swoją, po swojej stronie balkonu. Zaciskam też zęby, całą siebie zaciskam, wpycham do wewnątrz, kompresuję, upycham w zakamarki. Jasne, że boję się tego spotkania, więc odpowiadam:

– Postaram się nie stchórzyć.

Powinnam zrobić listę zakupów i wysłać Gabi. Właśnie ogarnęłam, że muszę obliczyć porcje na jakieś dwadzieścia osób. Prawie jak dla legionu wojska napoleońskiego! Ja nie wiem, nie pamiętam, nie dam rady!

– Uspokój się! – przywracam się do porządku. – Idź pod prysznic, zdejmij w końcu tę przepoconą piżamę, wstaw pranie. Cokolwiek, kuźwa. Tylko nie panikuj, nie dokładaj nowego składnika do kotła swoich strachów. Po prostu przestań, okej? Możesz zrobić dla mnie chociaż tyle?

– Mogę – odpowiadam sama sobie markotnie. – A pamiętasz, że za trzy dni jest osiemnasta miesięcznica śmierci Łukasza? Pójdziesz ze mną na cmentarz? Przy okazji załatwiłybyśmy gościa od tabliczek? I może poszukamy beżowego biustonosza, co?

– Jesteś zdrowo pierdzielnięta – wzdycham do odbicia w lustrze.

Po prysznicu wstawiłam pranie. Bęben był pełen skarpetek, majtek, przepoconej piżamy, koszulek, które znalazłam w koszu na brudną bieliznę. I znalazłam nawet stanik! Co robił w wiklinowym koszu na książki, Bóg raczy wiedzieć. Oprócz tego, że zrobiłam pranie, a następnie rozwiesiłam je na balkonie w chwili, w której zaczęło kropić, nie zrobiłam dosłownie nic. Skończył mi się limit czystych piżam, więc wyjęłam z komody T-shirt Łukasza. Nie pachniał nim, tylko jaśminowym mydłem, którym przekładałam ciuchy za starych, dobrych czasów. Poszłam więc do łazienki, zgarnęłam z półki resztkę błękitnego Hugo Bossa i wypsikałam nim koszulkę.

I teraz siedzę w tej koszulce, starając się nie rozbeczeć, i gładzę się po niej, dotykam jej, a na opuszkach palców znowu czuję zapach skóry Łukasza. Czuję, że coraz głębiej popadam w to moje wariactwo, i boję się, że jest już dla mnie za późno. Na wszystko.

WSTRZYMUJĄC ODDECH, PRZYSTAJĘ W PRZEJŚCIU

Dwudziesty siódmy marca, ósma czterdzieści dwie, wtorek

Plan na dzisiaj: znaleźć buty, które nie byłyby kozakami z futerkiem, znaleźć kluczyki do samochodu, zainteresować się w końcu stanem konta, sprawdzić, do kiedy mam OC, iść na cmentarz na grób Łukasza i pogadać z gościem od tabliczek. Zrobić cholerną listę zakupów dla Gabi!

Właśnie przypomniało mi się, że kluczyki od mojego samochodu ma Mikołaj, bo na początku roku poprosiłam go, żeby od czasu do czasu odpalił silnik i jeśli tylko może, zrobił rundkę po osiedlu. Kilka razy pojechał moją mazdą nawet do pracy, bo stwierdził, że „taka CX5 to nie obciach”, ja zaś starałam się z całych sił na niego nie obrazić.

.

.

.

...(fragment)...

Całość dostępna w wersji pełnej

SPIS TREŚCI

NIECH SIĘ STANIE

NIE ZŁAMANA, ALE TEŻ NIE CAŁA

WSTRZYMUJĄC ODDECH, PRZYSTAJĘ W PRZEJŚCIU

DOKĄD UDAJE SIĘ MIŁOŚĆ, KIEDY UMIERA?

CÓŻ TO ZA MĘŻCZYZNA, KTÓRY CIĄGLE ZNIKA?

Z WINA OSTAŁ SIĘ JEDYNIE OSAD

TO NAJLEPSZE LATO W MOIM DOROSŁYM ŻYCIU

JAKŻE SIĘ CIESZĘ, ŻE MOGĘ SIĘ Z NIM ROZSTAĆ

WYGLĄDA NA TO, ŻE NIKT MU NIE WIERZY

ZNÓW JESTEM ZDROWO ZAJĘTA

PRZEPIS SIĘ SPRAWDZA

ZRÓBCIE TROCHĘ MIEJSCA NA ZACHWYT