Prolog

Jorge

Tego dnia siedziałem w swojej celi z innym nastawieniem niż zwykle. Raczony obecnością współwięźnia, czułem podekscytowanie zbliżającym się końcem mojego wyroku.

Dwadzieścia lat temu skazano mnie za morderstwo, którego nie popełniłem. Choć byłem wtedy nieletni, sąd potraktował mnie jak osobę dorosłą. Zadałem się z nieodpowiednimi ludźmi i płaciłem za to przez długie lata.

Po wyjściu w końcu będę mógł rozliczyć się ze wszystkimi, którzy przyczynili się do moich cierpień.

– Jesteś gotowy? – zapytał Miguel, którego poznałem w trakcie odsiadki w zakładzie karnym. Był ode mnie starszy. Nigdy tak naprawdę nie zdradził, ile ma lat, ale sądząc po wyglądzie, miał około sześćdziesiątki. Wyrok odsiadywał, jak ja, za zabójstwo, jednak w jego przypadku nie było mowy o tym, że kiedykolwiek wyjdzie z więzienia. Dzięki Miguelowi znalazłem cel i siłę do tego, żeby przetrwać nieskończenie długie dni i noce w tym okropnym miejscu. Okazało się również, że mamy wspólnego wroga.

– Jestem gotowy od dwudziestu lat – odpowiedziałem.

– Pamiętaj o wszystkim, czego cię nauczyłem. Będę do ciebie dzwonił, gdy tylko będę mógł.

Rozmowę przerwał nam gad, który pukał do metalowych drzwi – mojej bramy do wolności.

– García, wychodzisz!

W więzieniu czułem, jakby nazwisko do mnie przywarło. Rzadko ktokolwiek używał mojego imienia. Miałem wrażenie, że je zapomniałem. „Jorge”, matka nazwała mnie tak po dziadku. Człowieku, którego darzyłem największym szacunkiem. Niestety przez ten pierdolony wyrok nie dane mi było go pożegnać. Z uwagi na mój status tak zwanej „enki”.

Szliśmy korytarzem, a za nami echo niosło głośne pożegnania mnie przez więźniów. Część przypominała, żeby o nich nie zapomnieć, inni domagali się wyświadczenia im przysługi. Doszedłem w obstawie klawisza przed dyżurkę.

– García, torba, portfel, telefon. Podpisz! – Dyżurny podał mi kwit potwierdzający odbiór rzeczy.

– Powiedziałbym do widzenia, ale mam nadzieję, że nigdy was nie zobaczę – rzuciłem i wyszedłem przez otwarte kraty, ostatnią barierę dzielącą mnie od wolności.

Stałem przed budynkiem więzienia i nabrałem w płuca świeżego powietrza. Niczym nie różniło się od tego, którym oddychałem przez ostatnie dwadzieścia lat, ale dzisiejszego dnia smakowało wyjątkowo dobrze. Szukałem wzrokiem znajomej duszy. Wiedziałem, że nie ujrzę matki, która skreśliła mnie z chwilą ogłoszenia wyroku. Uznała mnie za winnego.

Chciałbym zobaczyć dziadka, ale on już nie żył. Był jedyną osobą z rodziny, która do końca wierzyła w moją niewinność. Niestety umarł, nim wyszedłem.

Zarzuciłem torbę na ramię i ruszyłem przed siebie. Zatrzymał mnie głośny klakson. Rozejrzałem się i rozpoznałem w trąbiącym na mnie samochodzie – shelby z 67 roku, cacko motoryzacji. Podszedłem i zamarłem, gdy dostrzegłem za kierownicą siostrę mojego przyjaciela, którego rzekomo z zimną krwią pozbawiłem życia.

– Carmen, co ty tu robisz? – zapytałem zdziwiony.

– Wiem, że to nie ty zabiłeś Diega. Wskakuj!

Przez całe dwadzieścia lat nie dostałem od niej żadnej wiadomości. Nawet nie próbowała nawiązać ze mną kontaktu. Ledwie pięć minut temu opuściłem celę, a już świat zaczął mnie zaskakiwać.

Malibu Beach

Jorge

– Twój ojciec wie, że tu jesteś? – spytałem oschle.

– Gdyby to podejrzewał, z pewnością nie pozwoliłby mi wyjść z domu.

Otworzyłem drzwi i wsiadłem do auta. Umościłem się na fotelu pasażera i zacząłem przyglądać się Carmen. Zapamiętałem ją jako małą dziewczynkę, która zawsze podążała za mną i Diegiem. Była młodsza od nas o pięć lat. Trudno było mi ocenić jej wzrost. Siedziała za kierownicą i wydawała się niewiele niższa ode mnie. Czarne kręcone włosy opadały jej na ramiona, co łącznie z jej ciemną karnacją czyniło z niej typową Meksykankę. Jej okrągłe piersi przecinał pas bezpieczeństwa, niżej oparty na płaskim brzuchu. Dorastając, zdecydowanie wypiękniała.

– Zawieź mnie do Malibu. – Spojrzałem jej w oczy. – A w drodze przekonaj mnie do siebie.

Ruszyła powoli, a ja jeszcze raz spojrzałem na więzienie stanowe Lancaster. Poczułem, że to nie tyle koniec mojego wyroku, co początek sprawiedliwości, która nigdy nie nastała. Wiedziałem, że muszę rozwiązać zagadkę zabójstwa nie tylko dla siebie samego. Byłem to winny martwemu przyjacielowi.

– Nic w tej sprawie nie pasuje – zaczęła Carmen.

– Tego mi nie musisz mówić. Powiedz coś, czego nie wiem.

– Nie miałeś motywu.

– Wiedzieli o tym wszyscy, co nie przeszkodziło w skazaniu mnie. – Odwróciłem głowę w jej kierunku. – Byłem na miejscu morderstwa. Policjant, który pierwszy mnie dopadł, zeznał, że trzymałem w rękach narzędzie zbrodni. Technicy znaleźli pod paznokciami Diega mój naskórek, a to wszystko razem świadczyło przeciwko mnie.

– Wedle zeznania policjanta? – zapytała.

– Poczekaj, przesłuchujesz mnie? Przecież to ty miałaś mnie przekonać do siebie, nie na odwrót.

– Czytałam raport z zatrzymania i wydawał mi się zbyt drobiazgowy i kompletny. Wszystko wyglądało tak, jakby było ustawione. Tylko przez kogo?

– Muszę odpowiadać na to pytanie? Szukaj we własnym domu.

– Chcesz powiedzieć, że mój ojciec jest w to zamieszany?! W śmierć własnego dziecka?! – wrzasnęła.

– To wszystko jest bardziej skomplikowane, niż ci się wydaje. Nie wiesz tak naprawdę nic ani o tym zdarzeniu, ani o swojej rodzinie. Może chcesz wiedzieć, kto opłacił mojego chujowego adwokata?

– No, kto?

– Angel Martinez. – Patrzyłem uważnie na jej reakcję i całe jej wyobrażenie o ojcu zaczynało rozpadać się jak domek z kart.

– Kłamiesz – rzekła.

– Czy ja mam powód, żeby kłamać? – Zmarszczyłem czoło. – Wysadź mnie tutaj. Nie dogadamy się.

– Nie, poczekaj.

– Na nic nie będę czekał. Stawaj! Ale już! – rozkazałem.

Usłyszałem pisk opon i auto się zatrzymało. Aż było czuć dym ze startych podczas hamowania opon. Wysiadłem na bezdrożu, mniej więcej w połowie drogi do Malibu. Wiedziałem, że nie będzie to łatwa przeprawa, ale lepsza niż towarzystwo kogokolwiek z rodziny Martinezów. Odszedłem, nie odwracając się. Pomachałem ręką Carmen, kiedy śmignęła obok mnie.

Mijałem kolejne przystanki autobusowe. Nie było mnie stać na bilet. Szedłem przed siebie, nie wiedząc dokąd. Byłem pewny jedynie tego, że zbliżam się do celu. Od Malibu dzieliło mnie jakieś pięćdziesiąt mil.

Z nieba lał się żar. Zdjąłem koszulkę i owinąłem nią głowę. Wciąż szedłem, mając nadzieję, że w końcu trafię na jakieś miejsce, w którym chociaż na chwilę się zatrzymam.

Czułem nieznośne pragnienie, dlatego ucieszył mnie widok stacji benzynowej. Szedłem, czując, że nogi same się pode mną uginają. Zobaczył to jeden z mężczyzn, akurat tankujący wóz. Przeszedł obok mnie, bacznie mi się przyglądając. Jakby mnie rozpoznawał. Sprawa morderstwa Diega była bardzo medialna w ostatnich latach, a moja twarz przez jakiś czas gościła we wszystkich telewizjach.

Wszedłem na stację, odprowadzany wzrokiem mężczyzny. Sięgnąłem do lodówki po wodę i udałem się do kasy, żeby zostawić w niej ostatnie pieniądze, jakie miałem. Wiedziałem, że bez picia nie ujdę nawet stu metrów. Miałem już wychodzić, kiedy usłyszałem zza pleców:

– Ja ciebie znam.

– Tak? – Myślałem, że zaraz usłyszę znajomy epitet: „morderca”.

– Jesteś tym chłopakiem, którego dwadzieścia lat temu wrobili w morderstwo kolegi.

Poczułem się dziwnie. Pierwszy raz ktoś obcy stanął po mojej stronie.

– Zgadza się. – Zamurowało mnie i nic więcej nie byłem w stanie powiedzieć.

– Mogę ci jakoś pomóc?

– Dlaczego miałby pan chcieć pomóc skazanemu?

– Sam odsiedziałem niesprawiedliwy wyrok. Uważam, że każdy zasługuje na drugą szansę.

Wyszliśmy przed stację.

– Dokąd idziesz? – zapytał.

– Do Malibu.

– Na piechotę? – Zdziwił się. – W tej temperaturze daleko nie zajdziesz. Jadę do LA, ale mogę zboczyć trochę z trasy i cię podrzucić. – Spojrzał na mnie, czekając na reakcję. – Wskakuj, nie przyjmuję odmowy – powiedział.

Nie miałem lepszego wyjścia, więc wsiadłem do jego samochodu. Jechaliśmy w ciszy. Kierowca milczał. Widać wyczuł, że nie mam zamiaru rozmawiać o mojej odsiadce. Podziwiałem krajobraz słonecznej Kalifornii i czułem, jak bardzo przez te wszystkie lata brakowało mi wolności i jak bardzo nie byłem panem samego siebie. W końcu teraz mogłem oddychać pełną piersią.

Dojechaliśmy do Malibu, miasta na wybrzeżu Pacyfiku z pięknymi szerokimi plażami. Wysiadłem i podszedłem do wozu od strony kierowcy.

– Gdybyś czegoś potrzebował, dzwoń. – Mężczyzna podał mi kartkę z numerem telefonu.

Podziękowałem i odszedłem w kierunku oceanu. Wysadził mnie przy samej plaży. Nie zdradziłem kierowcy swojego konkretnego celu. Nikt nie mógł wiedzieć, gdzie mam zamiar się zatrzymać.

W LA, gdzie wszystko się zaczęło, nie miałem czego szukać. Pochodziłem z Miasta Aniołów, jednak nie czułem się tam mile widziany. Poza tym nie chciałem, żeby pierdolony Angel miał mnie na wyciągnięcie ręki.

Podszedłem do brzegu. Czułem, jak bryza przyjemnie chłodzi mi twarz. Widok bezkresnego oceanu przyniósł mi spokój. Choć nikt nie zwróci mi straconych lat, pragnąłem, by życie oddało mi sprawiedliwość.

Obserwowałem ludzi na plaży. Wszystko przez te dwadzieścia lat zmieniło się nie do poznania i wydawało się wyolbrzymione: wszechobecna nagość, brak zahamowań, a nawet

obnoszenie się z tym. Ja tu nie pasowałem.

Nie miałem czasu na takie refleksje, musiałem się wziąć do roboty. Po dwóch dekadach kicia liczyła się dla mnie każda sekunda. Gdy szedłem w stronę molo, wyjąłem z plecaka kartkę z adresem: „Malibu Colony Road 23556” i klucz. Prezenty z więzienia.

Szukałem adresu, zaskoczony tym, że mijane wille okazały się nadspodziewanie luksusowe. Stanąłem przed tą oznaczoną numerem 23556. Zamarłem. Prędzej spodziewałem się małego składziku czy kawalerki w dziadowskiej dzielnicy.

Trochę niepewnie podszedłem do drzwi. Nie miałem pewności, czy gdy przekręcę klucz w zamku, nie uruchomi się alarm. Klucz zaskoczył, adres był właściwy.

Wszedłem do środka, prosto do salonu. Dom składał się z czterech sypialni i dwóch łazienek. Był luksusowy. Podłogi pokrywał biały marmur, a honorowe miejsce w salonie zajmował kominek. Wystrój wnętrz wyglądał, jakby pochodził sprzed stuleci, jedynie elektronika była współczesna. Zwróciłem uwagę na drzwi w salonie wychodzące na drewniany taras. Rozpościerała się z niego panorama oceanu, którą wcześniej podziwiałem z plaży.

Skazany

Jorge

Pamiętam moment zatrzymania mnie przez policję. Stałem nad ciałem przyjaciela z bronią w ręku. Z pistoletem, z którego do niego strzelano. Zeznania policjanta nie były prawdziwe – nie widział mnie tuż po strzale. Przybył na miejsce, kiedy się ocknąłem, znalazłem obok siebie narzędzie zbrodni i odruchowo je podniosłem.

Nie miałem zielonego pojęcia, dlaczego ja i Diego znaleźliśmy się w ciemnej alei na przedmieściach Los Angeles. Nie pamiętałem wielu szczegółów tamtego wieczoru. W trakcie zatrzymania miałem wrażenie, jakbym był naćpany, czymś odurzony. W komisariacie funkcjonariusze przyglądali mi się i czułem, że widzą we mnie mordercę zdolnego zabić z zimną krwią. Według metryki byłem dzieckiem, ale nikt mnie tak nie traktował.

Zabrali mnie na badania krwi, żeby stwierdzić, co zażywałem, i wykluczyć odurzenie przez kogoś innego. Byłem w szoku – w moim organizmie nie wykryto śladów jakichkolwiek substancji odurzających.

W trakcie przeszukania policja znalazła w mojej kieszeni kilkanaście gramów kokainy, pewnie podrzuconych. Dzięki temu idealny nagłówek w gazetach głosił: „Diler zabija syna jednego z największych producentów tequili”. Byłem na przegranej pozycji. Prokurator czuł presję, by mnie skazać, zresztą wszystko wskazywało na moją winę. Brak kamer na miejscu zdarzenia również zadziałał na moją niekorzyść.

Gwoździem do trumny były zeznania osoby, która rzekomo widziała nas w pobliżu miejsca, gdzie znaleziono zwłoki. Ja tymczasem byłem pewien, że ani ja, ani Diego nie przyszliśmy tam na własnych nogach.

Po przeszukaniu trafiłem do pokoju przesłuchań. Sprawa dotyczyła ważnego przedsiębiorcy, więc przesłuchiwał mnie sam porucznik. Zanim przeszedł do wykonywania swoich czynności, musiał zaczekać na przybycie adwokata z urzędu. Zasypał mnie gradem pytań, kiedy tylko próg przekroczył mężczyzna z zaciśniętym pod szyją krawatem.

– Sam Thompson. Wynajęto mnie, żebym cię bronił – przedstawił się mecenas.

– Jak to wynajęto? Nie stać mnie na prawnika.

– Ktoś inny się tym zajął.

Wtedy nie miało dla mnie znaczenia, kim był ten ktoś. Ważne było tylko to, żeby jak najszybciej stamtąd wyjść. Myślałem, że po przesłuchaniu wypuszczą mnie do domu, do rodziny.

– Porucznik Daniel Ortega. Będę prowadził przesłuchanie – śledczy zwrócił się do adwokata.

– Sam Thompson. Adwokat pana Garcíi.

– Dlaczego zabił pan Diega Martineza? – zapytał porucznik.

– Nie zabiłem go! Był moim przyjacielem. Nie mógłbym tego zrobić! – wrzasnąłem.

– Zaprzecza pan zatem, że był pan w towarzystwie denata przecznicę dalej od miejsca znalezienia zwłok?

– Nie wiem, nie pamiętam.

– Zaprzecza pan zatem, że w chwili zatrzymania miał pan w ręku narzędzie zbrodni?

– To nie tak – szukałem ratunku u adwokata.

– Sugeruję skorzystać z piątej poprawki – rzekł mój prawnik.

Tak zrobiłem i po podpisaniu dokumentów wypuścili mnie z zamkniętego pokoju. Gdy stałem na korytarzu, skuty w kajdanki jak zwykły zbir, wdałem się w rozmowę z adwokatem.

– Kiedy stąd wyjdę?

– Szczerze mówiąc, sytuacja jest na tyle beznadziejna, że najlepiej będzie, jeśli przyznasz się do winy. To pozwoli zredukować wyrok do minimum i zdążysz wyjść z więzienia przed śmiercią.

– To niemożliwe! – krzyknąłem, czując, jak kolana się pode mną uginają.

– Rozważ to – rzekł Thompson i odszedł.

Wzbierała we mnie złość. Byłem pewien, że choć niczego nie pamiętam, nie mogłem tego zrobić. Targały mną negatywne uczucia. Przede wszystkim żal do matki, która tylko po to przyjechała do komisariatu, by swoim podpisem umożliwić odbycie się mojego przesłuchania. Starałem się wymazać z pamięci jej twarz pełną pogardy dla własnego syna, ale ten widok wracał do mnie jak bumerang.

Z komisariatu przewieziono mnie bezpośrednio do więzienia stanowego, gdzie z innymi więźniami oczekiwałem na proces. Początkowo w bloku przejściowym przystosowywałem się do sytuacji. Każdy chciał wiedzieć, czy żałuję popełnionego czynu i czy będę sprawiał kłopoty. Nikt, kurwa, nie zapytał, czy rzeczywiście kogoś zabiłem. Łatkę mordercy przyklejono mi już w komisariacie. Na domiar złego w zakładzie karnym wszyscy, także winni, mieli się za niewinnych.

W bloku „nowych” było całkiem przyjemnie. Większość z nas była przerażona sytuacją i żyła z dnia na dzień. Recydywistów kierowano do bloków zgodnie z klasyfikacją popełnionego czynu. Byliśmy odizolowani od reszty więzienia. Z perspektywy dwudziestu lat spędzonych w odosobnieniu te trzy miesiące w oczekiwaniu na wyznaczenie terminu rozprawy wspominam jako najłagodniejsze.

Pamiętam jak dzisiaj, kiedy klawisz przyszedł po mnie do celi z informacją o tej dacie. Od tej chwili zacząłem odliczać dni. Prawnik poinformował mnie, że grożą mi maksymalnie dwa lata w więzieniu o minimalnym rygorze. Ponieważ większość dowodów została pozyskana nielegalnie, dobrowolnie poddałem się karze. Do tego byłem nieletni. Rozprawa w sądzie miała być formalnością, a wyrok odczytany przez sędziego zakończyć obawy przed długą odsiadką.

Na salę rozpraw byłem konwojowany adekwatnie do stawianego mi zarzutu, w kajdankach na rękach i kostkach nóg, dodatkowo umieszczony w specjalnej klatce zamontowanej na pace w więziennym busie. Spodziewałem się łagodniejszego potraktowania, ale sądziłem, że ta procedura jest rutynowo przewidziana prawem. Konwój zatrzymał się na tyłach sądu. Gdy wyszedłem z samochodu, oślepił mnie blask fleszy. Dziennikarze zadawali pytania. Z głową nakrytą kawałkiem szmaty przeszedłem z parkingu do budynku sądu, prowadzony przez konwojentów.

Idąc korytarzem do sali rozpraw, mijałem znajome osoby. Angel ze swoją żoną Maríą rzucili mi zabójcze spojrzenia. Byłem osamotniony, nie miałem nikogo po swojej stronie, dopóki ktoś nie klepnął mnie przyjacielsko po ramieniu – to mój dziadek obecnością i tym gestem dawał mi wsparcie. Wiarę we mnie miał wypisaną na twarzy.

Weszliśmy do sali. Posadzono mnie po lewej stronie pomieszczenia, obok mecenasa Thompsona. Po prawej zobaczyłem posępne miny ludzi zasiadających w ławie przysięgłych. Coś było nie tak. Gdy tylko sędzia otworzył posiedzenie, adwokat wstał.

– Mój klient chciałby dobrowolnie poddać się karze – powiedział.

– Czy to prawda, panie García? – zapytał sędzia.

– Prawda.

– W takim razie zamykam przewód sądowy i zapraszam ławników na naradę. Wrócimy za godzinę.

W sali słychać było pomruki zdziwienia. Nie wiedziałem, co o tym myśleć. W tłumie odszukałem twarz dziadka i zobaczyłem, jak łzy płyną mu po policzkach.

Wyprowadzony do specjalnego pokoju, w eskorcie dwóch konwojentów oczekiwałem ogłoszenia wyroku. Nie miałem z nimi nawet kontaktu wzrokowego, nie mówiąc o jakiejkolwiek rozmowie. Po godzinie wróciliśmy na salę.

– Proszę ławę przysięgłych o odczytanie werdyktu – rzekł sędzia.

– Ława przysięgłych uznaje szesnastoletniego Jorgego Garcíę za winnego morderstwa pierwszego stopnia i skazuje go na dwadzieścia lat pozbawienia wolności w więzieniu stanowym Lancaster. Bez możliwości wcześniejszego zwolnienia.

Najpierw zrobiło mi się słabo, a po chwili poczułem wściekłość.

– Oszukałeś mnie, śmieciu! – krzyknąłem do mecenasa.

Szamocząc się jak ryba w sieci, powalony na ziemię przez konwojentów, widziałem, jak prawnik podchodzi do Angela i podaje mu rękę. Zostałem wyprowadzony do busa, który miał mnie wywieźć na długie lata do Lancaster.

Sojusznik

Jorge

Kiedy wysiadłem z samochodu, nie byłem już „nowy”. Przeszedłem tę samą procedurę jak za pierwszym razem, z tą różnicą, że tym razem miałem trafić do bloku dla najgroźniejszych przestępców. Nastolatek między członkami gangów, gwałcicielami i mordercami – zwierzę w łapach drapieżników. Bez żadnych perspektyw ucieczki.

Na nowym pomarańczowym uniformie, codziennym i odświętnym stroju przez następne dwie dekady, miałem na plecach numer. Stałem się cyfrą, jedną z abstrakcyjnego więziennego zbioru.

Więzienie stanowe o zaostrzonym rygorze nie było wymarzonym miejscem do startu w dorosłość. Moja sytuacja nie miała żadnej dobrej strony, a przyszłość zapowiadała się chujowo.

Klawisz zaprowadził mnie do celi. Za kratami czekał na mnie współwięzień. Nie musiałem pytać, za co siedzi. Na twarzy miał wypisaną przynależność do gangu. W przenośni i dosłownie, ponieważ cała była pokryta tatuażami. Był ogromny, a jego spojrzenie przyprawiało mnie o paniczny strach. Spodziewałem się wszystkiego najgorszego, gdy usłyszałem za sobą szczęk zamykanych krat.

– Świeżak, górna prycza twoja – poinformował mnie mężczyzna.

– D-dobrze – wyjąkałem.

– Dam ci radę. Niech to będzie ostatni raz, kiedy okazałeś strach. Inaczej skończysz w plastikowym worku.

– Nie robi mi to różnicy. I tak nie mam do czego wracać.

– Za co siedzisz? – zapytał.

– Morderstwo pierwszego stopnia, którego nie popełniłem – odpowiedziałem wkurzony.

– Zostaw tylko pierwszą część zdania. Tutaj wszyscy są niewinni. – Roześmiał się. – Długo?

– Dwadzieścia lat.

– Zazdroszczę, będziesz miał jeszcze okazję zobaczyć, jak wygląda świat.

– A ty?

– Ja? Powiedzmy, że to długa historia, równie długa jak mój wyrok.

Wiedziałem, że nie należy dopytywać. Jeśli zechce, sam opowie.

– Jorge. – Wyciągnąłem dłoń w jego kierunku.

– Miguel – odpowiedział, ale nie podał mi ręki.

Zauważyłem, że ma bogatą bibliotekę. Wbrew pozorom nie był zwierzęciem. Był inteligentny i znał zasady logiki. Nie pojmowałem, dlaczego znalazł się w takim miejscu.

Od mojego pierwszego dnia jako skazanego zależało, jak będą mnie postrzegać inni więźniowie. Rób dobre wrażenie – polecił mi towarzysz z celi. Usłyszałem dźwięk dzwonka, po którym otworzyły się kraty.

– Spacerniak – rzekł Miguel.

Ruszyłem za nim jak cień. Czułem się przy nim bezpiecznie. Wyszliśmy na dwór, ale promienie słoneczne na twarzy nie były tak miłe jak na wolności. Wszyscy, może z wyjątkiem mnie, rzucali sobie nawzajem posępne spojrzenia. Starałem się nie łapać z nikim kontaktu wzrokowego. Stanąłem przy płocie i obserwowałem kolegę z celi.

Co chwilę podchodzili do nas różni ludzie. Miguel był kimś w rodzaju aptekarza, rozprowadzał w więzieniu wszystko, czego dusza zapragnie. Miałem wrażenie, że jeśli będę się go trzymał, bez żadnego wysiłku zdobędę szacunek. Bardziej nie mogłem się pomylić. W pewnym momencie zebrała się wokół nas grupka więźniów. Wyczułem ich wrogie nastawienie.

– To on zajebał syna Martinezów! – usłyszałem.

– Zostaw go, spodobał mi się świeżak – odparł Miguel.

– Może jednak podzielisz się młodym mięskiem? – Dotarło do mnie pytanie.

– Wyglądam na kogoś, kto się dzieli? Wypierdalaj do siebie! – krzyknął Miguel do zwyrola.

Potem podszedł i oparł się o płot jakiś metr ode mnie.

– Jesteś mi winien przysługę – oznajmił. – Pamiętaj, że nie zawsze będę w pobliżu, a oni wrócą.

Ze spacerniaka poszliśmy na stołówkę, w miejsce, w którym od wyglądu jedzenia gorsze były tylko zapach i smak. Był to mój pierwszy dzień, więc moje kubki smakowe były nieprzystosowane. Wziąłem, co nakładali, i szedłem do stolika, przy którym siedział Miguel. Po drodze ktoś wybił mi tacę z ręki, a całe jedzenie wylądowało na mnie.

– Pan Angel przesyła pozdrowienia! – powiedział żartowniś i nachylił się nade mną. – Pamiętaj, pan Castano nie zawsze będzie z tobą, a wtedy rozliczymy się za śmierć dziecka Martinezów.

Za sprawą tego incydentu poznałem nazwisko Miguela. Widziałem, że obserwował całą scenę, ale nie miał zamiaru interweniować. W końcu nie byłem dla niego nikim ważnym. Wróciłem do stolika i usiadłem naprzeciwko. Patrzył mi głęboko w oczy swoim zimnym wzrokiem, a mnie obleciał strach.

– Co z tym zrobisz? – rzucił chłodno.

– A co mógłbym zrobić? – spytałem przerażony.

– Jeżeli będziesz na to pozwalał, zjedzą cię żywcem. Nie jestem twoim ojcem, żeby stawać w twojej obronie za każdym razem. – Zmarszczył posępnie czoło.

– Masz rację. – Opuściłem głowę.

Zauważyłem, że delektował się jedzeniem jak daniem z najlepszej restauracji i że na jego talerzu nie było żadnej z potraw serwowanych przez więzienną kuchnię.

– Mogę o coś zapytać?

– Przecież już to robisz – zauważył trafnie.

– Dlaczego jesz coś innego niż te pomyje?

– Ledwie przybyłeś, a już zadajesz pytania. Obserwuj, a wszystkiego się dowiesz. Staraj się przy tym nie zginąć.

To zdanie przykuło moją uwagę. Informacja w więzieniu była cenna ponad wszystko. Życie nie było dla nikogo wartością. Byłeś żywy, a za chwilę mogłeś nie żyć. Zrozumiałem to wkrótce.

Miguel kończył obiad, kiedy ponownie usłyszeliśmy dźwięk dzwonka, podobny do szkolnego. Byłem pewny, że oznacza to powrót do celi.

– Prysznic – oznajmił głos przez megafon.

Obserwowałem, co robi Miguel, i starałem się go naśladować. Doszliśmy do wielkiego pomieszczenia pełnego unoszącej się pary. Jak się później dowiedziałem, przywilej brania ciepłej kąpieli był rzadki. Pobrałem ręcznik od klawisza i za parawanem zrzuciłem z siebie ubrania. Owinąłem się ręcznikiem i zacząłem szukać wolnego miejsca. Straciłem z oczu Miguela i czułem się przez to mniej pewnie. Przemierzałem to wielkie zaparowane pomieszczenie, kiedy usłyszałem dochodzący znikąd głos:

– García.

Obróciłem się. Nim zdążyłem coś powiedzieć, poczułem zimne stalowe ostrze wbijające mi się w brzuch. Nie był to typowy nóż, raczej brudna samoróbka z żyletki i ze szczoteczki do zębów. Ukląkłem na mokrej podłodze, a nade mną nachylił się mój oprawca.

– Świeżak, pan Martinez przesyła pozdrowienia. Idź do diabła! – powiedział i wybuchnął głośnym śmiechem.

Upadłem bezwładnie. Leżałem w kałuży krwi wymieszanej z brudem. Traciłem świadomość, a ostatnią rzeczą, jaką pamiętam, była twarz Miguela, który zawołał:

– Strażnik, kurwa, mamy rannego! Dzwońcie na izbę szpitalną!

Odzyskałem przytomność w łóżku w części więzienia, do której nikt nie chciał trafić. Opatrzono mnie. Lekarz zobaczył, że się budzę, podszedł do mnie i poświecił mi latarką w oczy, sprawdzając reakcję na światło.

– García wraca do celi! – krzyknął do strażników.

Kurwa mać! Ledwo odzyskałem świadomość i już odsyłają mnie do tego syfu. Wstałem z bólem z łóżka i z pomocą strażników przywlokłem się do celi. Miguel siedział na posłaniu i czytał książkę.

– Świeżak, myślałem, że już mi kogoś nowego wsadzą, a ja nie lubię zmian. – Uśmiechnął się do mnie.

– Dziękuję.

– Nie przejmuj się, odpracujesz. Tu nie ma nic za darmo. Nauczę cię radzić sobie z takimi sytuacjami.

Miasto Aniołów

Jorge

Wróciłem z tarasu do willi. Nie chciałem tracić ani chwili. W głównej sypialni był sejf, który otwierał się po wprowadzeniu ośmiocyfrowego kodu. Wpisałem ciąg liczb, wryty w pamięci od lat, i otworzyłem metalowe drzwiczki. Wśród rzeczy były dokumenty, stos pieniędzy, telefon, klucze do auta i broń z zatartymi numerami. Mój przyjaciel zadbał o to, żebym na wolności był dobrze zabezpieczony.

Położyłem się na łóżku i uruchomiłem telefon. Gdy tylko zalogował się do sieci, usłyszałem dźwięk dzwonka.

– Halo? – zapytałem.

– Jak ci się podoba? – usłyszałem głos Miguela.

– Do końca mojej odsiadki przemilczałeś parę rzeczy.

– Myślałem, że cię nauczyłem – im mniej wiesz, tym lepiej. Jorge, do rzeczy! Pojedziesz wieczorem do Los Angeles.

– Tak, pamiętam. Pokażę ochroniarzowi wizytówkę z twojego sejfu, wjadę na górę windą i usiądę przy barze.

– Moja nauka nie poszła jednak w las. – Wyobrażałem sobie, jak się uśmiechał, mówiąc to. – Sky Bar, 8440 Sunset Boulevard.

– Załatwione.

– Poczekaj, nim się rozłączysz, chcę o coś zapytać. Miałeś jakieś problemy po drodze?

– Odebrała mnie Carmen, córka pierdolonego Martineza. Chciała mnie urobić, że niby wierzy w moją niewinność, ale nie powiedziała nic, czego bym nie wiedział.

– Jorge, pamiętaj! Przyjaciół trzymaj blisko, a wrogów jeszcze bliżej – powiedział i rozłączył się.

Nie mogłem ruszyć do Los Angeles ubrany w stare ciuchy. Czekały mnie zakupy. Spakowałem pieniądze, telefon, kluczyki i zszedłem krętymi schodami w dół do garażu. Stał tam piękny chevrolet camaro z 69 roku. Znałem ten samochód doskonale z opowiadań Miguela: pięciolitrowe v8 pod maską, sześćset dwadzieścia pięć koni mechanicznych, pokryty błękitnym lakierem i dwiema warstwami ceramiki. Miałem dbać o to cacko bardziej niż o własne życie.

Nacisnąłem pilot i otworzyła się brama garażowa. Przekręciłem kluczyk w stacyjce i usłyszałem przyjemny ryk silnika. Ktoś musiał przez te lata doglądać dobytku Miguela. Ruszyłem powoli do najbliższego centrum handlowego w Malibu Country Mart. Ostatni raz prowadziłem jako nastolatek, na dodatek bez prawa jazdy. Przemierzałem ulice, czując na sobie wzrok przechodniów. Przez to auto mieli mnie za ważniaka. Tak naprawdę byłem nikim dzięki uprzejmości sądu i mojego nieocenionego prawnika.

Zaparkowałem przed głównym wejściem. Poza wozem jako facet w starych i zniszczonych ubraniach przyciągałem mniej pochlebne spojrzenia. Nie przejmowałem się tym. Mówią, że nie wszystko złoto, co się świeci.

W Malibu większość mieszkańców była zamożna. Dlatego kiedy wchodziłem do sklepów, sprzedawcy patrzyli mi na ręce na każdym kroku. Inni omijali mnie szerokim łukiem, bo nie chcieli tracić czasu na gościa, którego na nic nie stać. Nie mogli wiedzieć, że dzięki mojemu przyjacielowi mogłem wykupić cały towar. Właściwie sam siebie musiałem obsługiwać, ale nie przeszkadzało mi zdanie się na siebie.

Po kilku godzinach chodziłem obładowany torbami pełnymi zakupów. Na koniec poszedłem do fryzjera, by z dala od brzytwy i maszynki samoróbki skorzystać z usług specjalisty. W lustrze naprzeciwko fotela po raz pierwszy od dawna zobaczyłem swoje odbicie, bo w więzieniu unikałem go jak ognia: ciemne brązowe oczy, śniada cera pokryta krótkim czarnym jak węgiel zarostem i ostro zarysowana szczęka. Już nie wyglądałem jak dziecko.

Podeszła do mnie fryzjerka. Była pierwszą osobą tego dnia, która nie patrzyła na mnie z góry.

– Jak strzyżemy? – zapytała ciepło.

– Jak pani uważa.

Była dokładna. Obcięła mnie krótko, przy okazji zajęła się też moim zarostem. Poczułem się świeżo. Zapłaciłem, zostawiając sowity napiwek, a fryzjerka podała mi paragon. Zauważyłem, że zapisała mi na nim swój numer telefonu – musiałem jej wpaść w oko. Zachowałem go.

W domu rzuciłem torby z zakupami na kanapę. Wziąłem szybki prysznic, nawykły do pośpiechu z powodu zimnej wody płynącej z więziennych rur. Włożyłem koszulę i jeansy. Podwinąłem rękawy do łokci i wzułem czarne buty. Nie chciałem spędzać za dużo czasu bezczynnie, więc od razu wróciłem do auta i ruszyłem w drogę zgodnie ze wskazówkami Miguela.

Jechałem wzdłuż wybrzeża Pacyfiku. Czułem się wolny, chociaż ciążyło mi własne zobowiązanie do rozwiązania zagadki wrobienia mnie w zabójstwo Diega. Bezkresny ocean zawsze mnie uspokajał.

Dojechałem do centrum Miasta Aniołów. Miałem wrażenie, że jest ono całkiem inne, niż je zapamiętałem. Wszystko było jakby nowe. Auto zaparkowałem przecznicę dalej od klubu, do którego zmierzałem.

Stanąłem przed budynkiem i spojrzałem w górę. Mały wobec ogromu czekającego mnie zadania. Czekałem dwadzieścia lat, by móc oczyścić swoje imię.

Sky Bar był modnym miejscem w Los Angeles i przed wejściem wiła się długa kolejka. Nie miałem zamiaru czekać, więc podszedłem do mężczyzny, który wpuszczał gości, i pokazałem mu wizytówkę. Od razu rozpiął sczepione ze sobą barierki i wskazał mi drogę do windy.

Nacisnąłem przycisk „dach”. Poczułem szybki pęd w górę i w mgnieniu oka znalazłem się na poziomie trzydziestego pierwszego piętra. Wysiadłem, gdy tylko otworzyły się drzwi. Czułem na sobie wzrok mijanych osób. U mężczyzn wyrażał zazdrość, u kobiet pożądanie. Całkiem inaczej, niż gdy robiłem zakupy.

Wdrapałem się na stołek przy barze i przywołałem barmana.

– Poproszę raz Old Fashioned. – Po raz pierwszy mogłem legalnie napić się alkoholu.

– Robi się.

Chłopak wziął się do przygotowania drinka. Podał mi go. Chociaż nie miałem ochoty na picie, potrzebowałem atrybutu, by tym łatwiej wtopić się w tłum. Siedziałem i czekałem, nie do końca wiedząc na co. Miguel obiecał mi kontakt z ludźmi mającymi mi pomóc dopaść Martineza. Wyczytałem między wierszami, że byli to jego dawni pracownicy. Przypomniałem sobie jego ostrzeżenie, by spodziewać się niespodziewanego.

– Dostałam wizytówkę. Jesteś García? – spytała jakaś kobieta.

Odwróciłem się i przeskanowałem ją wzrokiem od stóp do głów. Była młoda, średniego wzrostu, miała na ręce tatuaż: serce przebite kością, podobny do tego, jaki widziałem u Miguela, szczupła, krągła, gdzie trzeba. Jasna grzywka opadała jej na czoło, a oczy błękitem przypominały ocean. Obcisła sukienka podkreślała idealne kształty.

– Zależy, kto pyta – odpowiedziałem oschle. Według nauk Miguela miałem nie oddawać żadnej informacji za darmo.

– Chcesz dostać to, po co przyszedłeś? – zapytała, a po jej tonie wywnioskowałem, że jest zirytowana. – Jeśli tak, to zapraszam.

Ruszyła ku windzie. Zjechaliśmy na dół, nie odzywając się do siebie. Oddaliliśmy się o kilka przecznic od klubu. Prowadziła mnie w ciemną alejkę. Nie miałem wątpliwości, że prosto w zasadzkę. Mimo to pozwoliłem wydarzeniom biec i spodziewałem się niespodziewanego.

Niespodziewane

Jorge

Czułem oddechy podążających za nami osób. Skrytych w cieniu, niemal niematerialnych. Udawałem, pozwalałem im zrealizować plan. Na końcu alejki stanęliśmy przed ścianą.

– I co dalej? – zapytałem.

– Sen – wyszeptała.

Dostałem cios w tył głowy, ale nie straciłem przytomności. Zamknąłem oczy i udawałem, że odpłynąłem. Nałożyli mi worek na głowę i związali ręce. Poczułem, jak mnie podnoszą i niosą. Rzucili mnie na zimną podłogę busa. Samochód ruszył i słyszałem głosy w tle, chociaż nie potrafiłem ich złożyć w logiczną całość. Otępiały od uderzenia, czułem, że co chwilę zmieniali kierunek jazdy. Po kilkunastu przejechanych milach samochód wjechał na drogę szutrową i się zatrzymał.

Usłyszałem otwieranie drzwi auta. Próbowałem ustalić, dokąd mnie wywieźli. Wokół było tak cicho, że mogły to być przedmieścia. Poczułem, jak porywacze podnoszą mnie i gdzieś niosą. Szczęknęły metalowe drzwi, a po chwili posadzili mnie na krześle. Pod stopami czułem twardą ubitą ziemię, a na skórze powiew wiatru.

Zdjęli mi worek z głowy. Przed sobą zobaczyłem mężczyznę wyglądem przypominającego Miguela z początku mojej odsiadki, i blondynkę, która wciągnęła mnie w zasadzkę. Zdołałem oswobodzić skrępowane za plecami ręce. Nie wstałem jednak, zachowując pozory.

– Skąd masz wizytówkę? – zapytał mężczyzna nienaturalnie niskim głosem.

– Znalazłem w drodze do klubu – palnąłem bezczelnie.

Uderzył mnie w szczękę i poczułem strużkę krwi płynącą mi z ust. Nie zasłoniłem się, chociaż mogłem, ręce miałem wolne. W trakcie pobytu w więzieniu wyzbyłem się części odruchów, a przede wszystkim panowania nad bólem.

– Kto cię przysłał? Habla, joder![1] – krzyczał.

[1] Gadaj! Ja pierdolę!

– Twoja matka – odpowiedziałem rozbawiony.

Znów mnie uderzył. Tym razem podejrzałem, gdzie ma broń. Ważna informacja. Dawała mi pewność, że trzeciego razu nie będzie.

– Odpowiadaj, kurwa, kto cię przysłał?!

Próbował wyprowadzić kolejny cios, ale byłem szybszy. Zrobiłem unik, skontrowałem prawym sierpowym i nim mężczyzna upadł na ziemię, lewą ręką zabrałem mu pistolet. Blondynka patrzyła z przerażeniem. Uderzyłem mężczyznę z wyczuciem, tak mocno, żeby upadł, i tak słabo, żeby nadal mógł rozmawiać.

– Siadaj! – wskazałem mu krzesło.

– Co jest? – zapytał, patrząc, jak wyjmuję magazynek.

– Wiedzieliście, kto mnie przysyła. Dlaczego bawicie się w przesłuchanie?

– Czyli jednak jesteś García i przysłał cię pan Castano? – rzekł zdziwiony i przerażony.

Dziewczyna skorzystała z okazji i rzuciła się do ucieczki. Po paru metrach biegu w wysokich szpilkach runęła jak długa. Gdy ją podnosiłem, krzyczała, żeby ją zostawić.

– Stój, szkoda twoich pięknych nóg. – Uśmiechnąłem się. – Teraz posłuchajcie oboje. Pozwoliłem wam na ten cały test tylko dlatego, że inaczej byście mi nie uwierzyli. Zastanawia mnie tylko, które z was wymyśliło porwanie.

– Musieliśmy być pewni, że jesteś tym, za kogo się podajesz. Przepraszam – powiedział porywacz.

– Nie żywię urazy. Wstawaj!

– Leo. A to Patricia – przedstawił kobietę i uścisnął mi dłoń.

– Jorge. – Odwzajemniłem uścisk. – Możemy wrócić tam, skąd mnie porwałaś?

– Tak, wsiadaj – rzekła blondynka.

Jechaliśmy po własnych śladach. Pamiętałem każdy zakręt tak dokładnie, że byłbym w stanie wrócić tą drogą z zamkniętymi oczami. W więzieniu moje zdolności percepcji wyostrzyły się. Tych dwoje w trakcie porwania nie zmieniało losowo trasy. Wybrali najszybszą drogę do magazynu, w którym planowali mnie przesłuchiwać.

Dojechaliśmy do klubu. Ominęliśmy kolejkę i poszliśmy do windy. Wsiadając za pierwszym razem, zauważyłem, że mogę wjechać tylko na najwyższy poziom. Patricia przyłożyła magnetyczną kartę i odblokowała przycisk poniżej guzika z napisem „dach”.

Drzwi windy otworzyły się po charakterystycznym dźwięku dzwonka. Moim oczom ukazał się apartament pełen ludzi. Domyślałem się, że to gang Miguela. W pokoju było mnóstwo sprzętu informatycznego. Obraz przestępców, jaki miałem przed sobą, odbiegał od tego poznanego w więzieniu. Tutaj nic nie działo się przypadkowo. Kontrolowali położenia GPS różnych ludzi. Większości przedmiotów znajdujących się w pomieszczeniu wcześniej nie widziałem, ale wiedziałem, że mają jakąś funkcję.

– Javier, chodź tu! – zawołał Leo, a po chwili pojawił się niski, mniej więcej dwudziestoletni chłopak. – To jest señor Jorge García. Przekażesz mu wszystko, co tylko zechce.

– Proszę za mną – powiedział Javier i zaprowadził mnie do jednego ze stanowisk komputerowych. – Jak mogę pomóc?

– Potrzebuję wszystkiego na temat Angela Martineza. Chcę szczegółowo wiedzieć, co robi od świtu do nocy, przejrzeć wszystkie dokumenty księgowe i przeanalizować każdą sprawę, którą zamiótł pod dywan przez ostatnich trzydzieści lat.

– Tego od tequili? – zapytał zaciekawiony.

– Właśnie tego. To jakiś problem?

– Nie, ale to potrwa.

– Zaczekam. Umiem być cierpliwy – zapewniłem go.

Usiadłem na skórzanej kanapie obok Patricii. Nie miałem ochoty rozmawiać. Muszę przyznać, że była naprawdę piękna, a moja długa separacja poluzowała hamulce.

– Gdzie się tego nauczyłeś? – spytała, nie kryjąc podziwu.

– Miałem dobrego nauczyciela.

– Mam nadzieję, że nie jesteś na nas zły. – Przysunęła się do mnie.

– Bywało gorzej. Zrobiliście, co uważaliście za słuszne.

– Nie jesteś za bardzo rozmowny, co?

– Nie nadużywam języka.

– W każdej sferze? – Przeciągnęła się powoli, a pod opiętą na piersiach sukienką zobaczyłem sterczące sutki.

Doskonale zrozumiałem aluzję, ale jej nie podchwyciłem. Obserwowałem zachowanie dziewczyny. Było widać, że wpadłem jej w oko. Zbliżała się do mnie co chwilę, a jeszcze parę minut temu zamierzała mnie torturować. Uznałem, że uczciwy będzie wet za wet i tym razem to ja ją wykorzystam.

– Może napijemy się drinka, czekając, aż młody skończy robotę? – Spojrzałem jej w oczy.

– Jeśli nie szkoda ci języka. – Zaśmiała się.

Na stole stały butelka koniaku i kieliszki. Nie był to szczyt marzeń, ale też nie było na co narzekać. Nalałem i wzniosłem toast.

– Za nową znajomość.

Patricia owinęła swoją rękę wokół mojej i w tej pozycji równocześnie przechyliliśmy kieliszki. Potem złożyła na moim policzku mokrego całusa.

– Taki zwyczaj, gdy poznaje się kogoś nowego – wytłumaczyła.

– Rozumiem. A kiedy już kogoś zna się bliżej, są kolejne rytuały? – przekomarzałem się.

– Nie wiem, czy wystarczy ci na to języka. – Roześmiała się.

– To wyzwanie? Chyba zdążyłaś zauważyć, że jestem dość sprawny.

– Przy świadkach się nie liczy – podpuszczała mnie.

– To chodźmy w jakieś ustronne miejsce.

Wstałem pierwszy i czekałem na jej reakcję. Dołączyła do mnie i poszła przodem, prowadząc mnie w nieznane. Mijaliśmy kolejne pokoje, apartament zajmował chyba całe piętro wieżowca. Patricia otworzyła drzwi do znajdującego się po prawej stronie korytarza pomieszczenia przypominającego pralnię. Weszliśmy do środka, a ja zamknąłem drzwi na klucz.

– Wystarczająco ustronnie? – zapytała.

Nie odpowiedziałem, po prostu złapałem ją w talii i posadziłem na pralce. Popatrzyłem dziewczynie prosto w oczy. Czułem, jak jej serce i oddech zaczynają przyspieszać. Trzymałem ją chwilę w niepewności. Kiedy zbliżała swoje usta do moich, odsunąłem głowę. W końcu nie wytrzymała, wbiła mi mocno paznokcie w szyję i przyciągnęła mnie do siebie. Wepchnęła swój sprężysty i mokry język w moje usta w namiętnym pocałunku.

Położyłem rękę na jej piersi i zacząłem mocno ściskać. Odchylała głowę do tyłu, odsłaniając szyję. Wiedziony żądzą, wbiłem w nią zęby. Patricia wydała lekki jęk. Opuściłem ramiączko z jej lewego barku, wciąż przygryzając szyję. Chwilę później opuściłem całą sukienkę do wysokości pępka ozdobionego kolczykiem z kryształem.

Ściskałem mocno piersi, a ona nie pozostawała mi dłużna. Energicznie złapała za moje krocze. Rozpięła spodnie i opuściła razem z bokserkami do kostek. Pocierała mojego twardego fiuta w górę i w dół, podczas gdy drugą rękę wsunęła sobie pod sukienkę. Przygryzałem twarde sutki dziewczyny, zostawiając ślady śliny.

Zdjąłem ją z pralki, a ona z własnej fantazji klęknęła przede mną i wzięła mojego kutasa do ust. Od lat marzyłem o dobrym lodzie, a Patricia była w tym perfekcyjna. Lizała mojego penisa dokładnie, jakby starała się go wyczyścić swoją śliną, nie pomijając żadnego miejsca. Czułem, że odpływam, lata świetlne od seksualnej abstynencji.

– Wstań – rozkazałem.

Obróciłem dziewczynę przodem do pralki i podwinąłem sukienkę do góry. Patricia miała na sobie czarne koronkowe stringi. Zdarłem je z niej i schowałem do kieszeni na pamiątkę. Naplułem na dłoń i przejechałem nią od łechtaczki do pupy. Nie było to konieczne, bo dziewczyna była gotowa prawdopodobnie już od progu pralni.

Wsunąłem w Patricię mojego twardego chuja. Jęknęła przyjemnie. To był sygnał, że chce, żebym ją jebał jak zwykłą sukę. Złapałem ją mocno za włosy, oplotłem je wokół dłoni i szepnąłem jej do ucha:

– Nigdy tego nie zapomnisz.

Zacząłem poruszać się bardzo szybko. Czułem wszechogarniające podniecenie. Moje ruchy były rytmiczne. Było słychać dźwięk obijanych o siebie ciał. Wsuwałem całą swoją długość, czułem każdy cal wnętrza Patricii. Jęczała coraz głośniej i coraz bardziej z niej kapało. Poczułem, jak zaciska się wokół mnie, co spotęgowało rozkosz. Wyjąłem z dziewczyny fiuta i sprowadziłem ją ponownie do klęku.

– Patrz na mnie.

Wsadziłem penisa w jej dłoń, a ona zaczęła go trzepać. Byłem tak blisko, że wystarczyło kilka ruchów i zacząłem tryskać. Gdy to zobaczyła, otworzyła usta i przyspieszyła. Jej twarz i język pokryły się moim gęstym nasieniem.

Po wszystkim wytarła twarz wiszącym na suszarce ręcznikiem.

– Gdzie moje majtki? – dopytywała.

– Nie będą ci już potrzebne – odpowiedziałem z uśmiechem.

Kiedy doprowadziliśmy się do ładu, wróciliśmy na kanapę, nie dając po sobie poznać, co zaszło. Oczekiwanie na informacje okazało się bardzo przyjemne.

Córeczka tatusia

Carmen

Jorge i Diego zawsze byli nierozłączni, a ja snułam się za nimi jak cień. Rodzice często zostawiali mnie pod ich opieką. Wiedziałam, że bywałam dla nich kulą u nogi, chociaż nigdy nie dali tego po sobie poznać. Różnica wieku między nami nigdy nie była przeszkodą w naszych dobrych kontaktach. Uwielbiałam Jorgego, a właściwie to nawet się w nim podkochiwałam.

Dzień, który na zawsze zmienił życie mojej rodziny, dzień śmierci mojego brata

Tamtego roku lato było upalne. Żar lał się z nieba i był nie do wytrzymania. Takich temperatur w Beverly Hills nie odnotowano nigdy wcześniej. Wyjątkowo obudziłam się, zanim gospodyni zrobiła mi pobudkę. Wstałam z łóżka i snułam się po korytarzach naszego wielkiego domu. Przystanęłam na chwilę, gdy mijałam uchylone drzwi do biura mojego ojca, zwabiona krzykami.

Mój tata kłócił się z Diegiem. Nie wiem o co, i to wyraźnie mój brat był poirytowany, chyba coś ojcu wyrzucał. Nie zdążyłam się przysłuchać, bo tato wyczuł moją obecność i zamknął mi drzwi przed nosem. Usłyszałam tylko coś o jakichś listach, ale nie miałam pojęcia, o co może chodzić.

Zeszłam krętymi schodami do holu, a później poszłam do kuchni, gdzie czekał Jorge. Zawsze, kiedy go widziałam, jego delikatna, ledwie pokryta zarostem twarz wprawiała moje serduszko w taniec. Nigdy nie wydałam się z moimi uczuciami. Był przyjacielem mojego starszego brata.

– Cześć, malutka, już wstałaś? – zapytał, spoglądając na mnie brązowymi oczami.

– Nie jestem mała. Skończyłam jedenaście lat – wyjaśniłam mu. Czułam się prawie dorosła.

– Gdzie Diego? – spytał.

– Na górze z ojcem.

– Kłócą się?

Pokiwałam w odpowiedzi głową. Do kuchni weszła nasza gospodyni.

– Panienko Carmen, wreszcie udało się panience wstać o odpowiedniej porze. – Pogłaskała mnie delikatnie po głowie. – Czas na śniadanie. – Odwróciła się do Jorgego. – Diego za chwilę zejdzie na dół. Prosił, żebyś poczekał na niego w ogrodzie.

Obserwowałam, jak chłopak wychodzi z kuchni i idzie w kierunku wielkich szklanych drzwi prowadzących do ogrodu. Carmelita, nasza gospodyni, podała mi płatki na mleku, moje ulubione śniadanie. Mieszałam łyżką w miseczce, chwilami bawiąc się jedzeniem, ale tak, żeby nikt nie zauważył. W końcu byłam już dużą dziewczynką.

Z kuchni mogłam obserwować, kto wchodzi po schodach lub z nich schodzi. W pewnym momencie zobaczyłam, że Diego biegnie, pokonując po parę stopni naraz. Wydawało mi się, że dostrzegłam na jego twarzy ślady łez, ale z daleka, więc nie byłam tego pewna. Tuż po nim na schodach pojawili się rodzice. Szli powoli, głośno na siebie krzycząc.

Kiedy ojciec dojrzał, że wykrzywiam usta w podkówkę, zaraz do mnie podbiegł i wziął mnie na ręce.

– Coś ci wpadło do oka. – Przytulił mnie i postawił na podłodze. – Leć do chłopaków! I przypilnuj ich, żeby nie zrobili sobie krzywdy.

Biegłam do nich co sił w nogach. Siedzieli na ławce w ogrodzie. Zdawało mi się, że Jorge pociesza mojego braciszka, ale gdy do nich podeszłam, Diego przybrał jakiś sztuczny wyraz twarzy – taki niby uśmiech.

– Pojedziemy na plażę? – poprosiłam.

– Jak sobie życzysz, księżniczko. – Diego wstał z ławki i ukłonił mi się.

– Nie śmiej się ze mnie!

– Czyż nie tak nazywa cię ojciec? Malutka, pojedziemy, poproś Carmelitę, żeby cię spakowała – drwił ze mnie.

Pobiegłam z powrotem do domu. Jeszcze odwróciłam się w ich stronę i widziałam, że znów dyskutowali. Bezsilna i zlekceważona, czułam, że wszyscy mają mnie za dziecko i chcą coś przede mną ukryć.

Carmelita spakowała nas i wraz z kierowcą pojechaliśmy na plażę. Wysadził nas przy Santa Monica Pier. Ojciec kazał mu zostać na parkingu, ale tak naprawdę patrzył na każdy nasz ruch. Nie tylko nas woził, lecz także jako ochroniarz dbał o nasze bezpieczeństwo.

Byliśmy w moim ulubionym miejscu. Rozłożyliśmy się jak najbliżej diabelskiego młyna. Jorge złapał mnie za rękę i poszliśmy razem do wody. Byłam w siódmym niebie. Szkoda tylko, że nie pozwolił mi pokazać, jak dobrze pływam. Był bardzo opiekuńczy.

Kiedy wróciliśmy na koc, obok Diega stały dwie dziewczyny mniej więcej w wieku chłopaków. Nie zdziwiło mnie to. Obu uważałam za bardzo przystojnych.

– To twoja córka? – zapytała jedna z nich.

– Siostra – odpowiedział braciszek. – Poznajcie Jorgego, o którym właśnie wam opowiadałem.

Podeszły do niego, przywitały się całusem w policzek, a ja poczułam zazdrość.

– Wpadniecie wieczorem na imprezę w Beverly Hills? – spytał Diego.

– Jasne, zapisz nam adres i swój numer.

Uśmiechnięte, dostały, o co poprosiły. Chwilę później pożegnały się i poszły. Jorge tylko czekał, aż odejdą, by coś powiedzieć. Podszedł do braciszka i nachylił się nad nim tak, żebym nie słyszała. Udawałam zajętą i że bynajmniej nie podsłuchuję.

– Zwariowałeś? Przecież twój ojciec się wścieknie – perswadował Jorge.

– Nie obchodzi mnie to – oznajmił Diego.

Wróciliśmy do domu, gdzie w najlepsze trwały przygotowania do imprezy. Przywykłam do częstych wizyt. W końcu ojciec był właścicielem jednej z największych marek tequili. Regularnie spotykał się z inwestorami, ze wspólnikami i z przyjaciółmi. Moja rodzina bardzo dbała o relacje z innymi ludźmi.

Kiedy weszliśmy do kuchni, widziałam, że między rodzicami nadal wrze. Rzucali sobie nawzajem mordercze spojrzenia. Nic z tego nie rozumiałam. Gdy tylko mnie zobaczył, ojciec podbiegł do mnie i swoim zwyczajem wziął mnie na ręce. Byłam całym jego światem.

– Włożysz dzisiaj sukienkę, księżniczko? – zapytał.

– Tak, tylko pomóż mi wybrać którą. – Wyrwałam się z jego objęć i zaciągnęłam go do mojego pokoju.

Przymierzałam sukienki jedną po drugiej i przechadzałam się po pomieszczeniu jak modelka, a tata wszedł w rolę arbitra mody. Podparł brodę ręką i po kolei opiniował moje kreacje. Bawiliśmy się świetnie i czułam, że już zapomniał o kłótni z mamą. Po długim namyśle wybraliśmy w końcu białą sukienkę z motywem kwiatów. Jedną z moich ulubionych. Ojciec wziął mnie na kolana i zaczął rozczesywać mi włosy. Uwielbiałam to. Był dokładny i delikatny, czułam, że ta chwila jest tylko dla nas i zostanie z nami na zawsze.

– Zapleciesz mi warkocz? – poprosiłam.

Uśmiechnął się i od razu zaczął zabawę. Zbierał kosmyki włosów i przeplatał je ze sobą, aż powstał z nich piękny długi warkoczyk. Uściskałam tatę i pobiegłam pokazać chłopakom, jak wyglądam. Podeszłam do Jorgego, dygnęłam i okręciłam się.

– I jak? – zapytałam.

– Jak prawdziwa księżniczka. – Jorge pogłaskał mnie po głowie.

Byłam wszędzie, nie umiałam usiedzieć w miejscu, biegałam po korytarzach domu. Wtem znowu usłyszałam kłótnię dochodzącą z biura ojca. Tym razem rozmawiał z jakimś obcym mężczyzną. Stanęłam przy ścianie, żeby mnie nie zauważyli, i starałam się podsłuchać, co mówią.

– Martinez, masz czas do dzisiaj, żeby znaleźć rozwiązanie. W przeciwnym wypadku ja się tym zajmę.

– Nie masz dość silnej pozycji, żeby stawiać mi takie żądania. Pamiętaj, z kim rozmawiasz, i zważaj na swój ton. Uwierz mi, że jestem o wiele bardziej wkurwiony od ciebie – odpowiedział tata.

– Masz czas do dzisiaj – powiedział mężczyzna i wyszedł z pokoju z takim impetem, że o mało mnie nie przewrócił.

Nie wiedziałam, o co chodziło, zresztą byłam za mała, żeby mieć jakiekolwiek pojęcie o funkcjonowaniu świata. Byłam pewna jedynie tego, że nie chcę, żeby ojciec znowu przyłapał mnie na podsłuchiwaniu. Zanim podszedł do drzwi, uciekłam.

Porzucona

Carmen, droga do Malibu, dzień końca odsiadki Jorgego

Jechałam po niego z nadzieją, że będę mu w stanie pomóc. Przez lata widziałam tyle anomalii w naszym rodzinnym biznesie, że nabrałam pewności, iż to był nie on, a raczej ktoś uwikłany w interesy taty. Nade wszystko Jorge nie miał motywu i kochał mojego brata.

Nie uwierzył w moje dobre intencje, wysiadł z samochodu na środku drogi. Byłam załamana. Nie mogłam go do niczego zmusić, dlatego za nim nie pojechałam. Czy mogłabym mu pomóc dojść do prawdy, nie będąc z nim? – zastanawiałam się. Nic nie przychodziło mi do głowy. Pod wpływem impulsu wróciłam do miejsca naszego rozstania.

W głowie mi się nie mieściło nie tylko to, że mój ojciec miałby być odpowiedzialny za śmierć własnego dziecka, ale też to, że to Jorge stał za morderstwem Diega. To raczej był ktoś, kto zrobił to z zemsty na naszej rodzinie. W końcu ten interes wymagał twardej ręki i generował wielu wrogów. Chciałam dowieść niewinności Jorgego, lecz także upewnić się, że mój ojciec jest człowiekiem honoru, za jakiego się podaje.

Mijałam kolejne przystanki autobusowe, wypatrując Jorgego. Byłam pewna, że nie zaszedł daleko. Upał tego dnia dawał się we znaki. Przejechałam kilka mil, aż zobaczyłam stację benzynową. W ostatniej chwili dostrzegłam Jorgego wchodzącego do środka. Ukryłam samochód za boczną ścianą i obserwowałam.

Niebawem mój dawny przyjaciel wyszedł z budynku i udał się w towarzystwie nieznanego mi mężczyzny do auta. Nie wiedziałam, czy znali się wcześniej. Poczekałam, aż kierowca uruchomi silnik i wyjedzie na drogę. Dopiero wtedy przekręciłam kluczyk w stacyjce i ruszyłam za nimi. Musiałam trzymać się na tyle blisko, żeby ich nie zgubić, i na tyle daleko, żeby nie zorientowali się, że są śledzeni.

Dojechałam za nimi do samego Malibu. Jorge wysiadł z samochodu przy molo i zanim odszedł, wziął coś od kierowcy. Poszedł w kierunku ulicy biegnącej wzdłuż brzegu oceanu. Co on tu robi? – zastanawiałam się. Nie przyjechał do rodziny.

Zdziwiłam się, gdy otworzył drzwi do jednej z willi. Zaparkowałam nieopodal. Byłam pewna, że nie wyczuł mojej obecności. Przez kilka godzin obserwowałam okolicę. Zanudziło mnie to na śmierć, ale nie mogłam zapukać i pojawić się w progu. W końcu nie byłam mile widziana.

W pewnym momencie z garażu wyjechał piękny chevy camaro, wyprodukowany pewnie w tym samym czasie co mój mustang. Nie dowierzałam własnym oczom, gdy zobaczyłam w nim Jorgego. Przecież on nawet nie miał prawa jazdy. Sprawy coraz bardziej się komplikowały.

Większość dnia spędziłam na patrzeniu, jak Jorge robi zakupy. Co chwilę targał do auta torby wypchane markowymi ciuchami. Na koniec wyszedł z centrum z nową fryzurą. Wyglądał obłędnie.

Potem wrócił do domu, a ja nadal go szpiegowałam, czekając na rozwój wydarzeń. Tuż po zachodzie słońca oślepiły mnie światła reflektorów samochodu Jorgego. Skręcił i kierował się w kierunku mojego zaparkowanego auta. Schowałam głowę między kolana, licząc, że mnie minie. Istotnie, przejechał obok. Po chwili pojechałam za nim.

Pędziliśmy drogą prowadzącą do Miasta Aniołów. Stąd pochodził Jorge. Zachodziłam w głowę, po co tu przyjechał. Zaparkował przecznicę przed Sky Barem. Domyśliłam się, że właśnie tu zmierzał. Poszłam za nim.

Zobaczyłam, jak wchodzi do baru, ale musiałam się zatrzymać – przed wejściem stała długa kolejka. Postanowiłam skorzystać z moich atutów, choć moja rodzina nie żyła w dobrych stosunkach z właścicielem tego lokalu.

Obciągnęłam sukienkę, wypięłam piersi i z podniesioną głową ruszyłam w kierunku ochroniarza wpuszczającego gości.

– Proszę na koniec kolejki. – Zatrzymał mnie.

– Nie zrobisz dla mnie wyjątku, przystojniaku? –Zatrzepotałam rzęsami, robiąc maślane oczy.

– Wszystkich obowiązują te same zasady. Na koniec kolejki, proszę! – powtórzył.

Nic z nim nie wskórałam. Cofnęłam się do mojego shelby i zagłębiłam w fotelu. Skoro nie mogę wejść, poczekam, aż Jorge wyjdzie.

Lekko przysypiałam. Oczy same mi się zamykały i już prawie zapadłam w sen, gdy widok Jorgego z nieznaną kobietą otrzeźwił mnie w oka mgnieniu. Obserwowałam, dokąd idą. Wysiadłam z auta i poszłam za nimi. Dziewczyna wydała mi się tanią prostytutką, dobrą do zaliczenia w ciemnej alejce po długiej odsiadce. A może byłam zazdrosna o Jorgego?

Dostrzegłam, że wygląda o wiele lepiej niż przedtem: miał na sobie dopasowaną koszulę na pięknie wyrzeźbionych mięśniach i jeansy, które uwydatniły jego umięśnione pośladki. I ten błysk w oku. Rozpłynęłam się na widok tego mężczyzny. Nagle usłyszałam odgłosy szarpaniny w uliczce, w którą skręcili. Potem wyjechał z niej bus. Po Jorgem i kobiecie nie było ani śladu. Bardzo dziwne. Wtedy do mnie dotarło, że Jorge nie jest już słodkim nastolatkiem, w którym się podkochiwałam. I że nadal coś do niego czuję.

Zrezygnowałam z siedzenia w samochodzie przed klubem i czekania na nie wiadomo co. Kolejka nadal była przeszkodą. Wróciłam więc do Malibu. Uchyliłam szybę w aucie i ustawiłam fotel w pozycji leżącej. Oczekiwałam właściwie nie wiem na co. Może na ryk silnika camaro Jorgego. Od dziecka nie potrafiłam usiedzieć w miejscu, teraz także wysiadłam z wozu i stanęłam przed willą, w której García się zatrzymał. Niewiele myśląc, przeskoczyłam przez niezbyt wysoki płot. Na szczęście ani nie włączył się alarm, ani nie pogryzł mnie stróżujący pies. Nacisnęłam na klamkę, ale drzwi były zamknięte. Poszłam na tyły domu, licząc na to, że Jorge w pośpiechu zapomniał zamknąć okno tarasowe.

Brud

Jorge, Los Angeles, apartament pod Sky Barem

Zobaczyłem, że Javier zbliża się do nas. Niósł teczkę i jakieś urządzenie. Położył dokumenty na stole i poprawił okulary na nosie.

– To wszystko, co udało mi się znaleźć. Nie ma tego zbyt wiele. Potrzebuję więcej czasu.

– A co trzymasz w ręku? – zapytałem i usłyszałem tłumiony śmiech.

– Smartfon – odpowiedział.

– Wiem, co to jest, ale nie wiem, do czego miałby mi się przydać. Dwie dekady żyłem poza światem, nie podobają mi się twoje drwiny. Wtedy zostałem niesłusznie skazany, teraz wyrok będzie sprawiedliwy – zażartowałem, ale dostrzegłem, że Javier się przestraszył.

– Zainstalowałem na niego aplikację śledzącą położenie telefonu Angela Martineza. Dzięki temu będziesz wiedział, gdzie jest.

– Pewnie jest jakieś „ale”. – Byłem tego ciekaw.

– Jeśli nie zablokuje sygnału albo nie zostawi gdzieś telefonu.

– Wiedziałem. Dziękuję, Javier.

– Jeżeli znajdę coś więcej, prześlę ci to na smartfona. – Słowo „smartfon” wypowiedział wolno i wyraźnie, jakby mówił do osoby ograniczonej umysłowo.

– Rozumiem. – Wziąłem teczkę i poszedłem do windy.

Dogoniła mnie Patricia. Chciałem wyjść bez pożegnania, ale najwyraźniej mi się nie udało. Nacisnąłem przycisk i oczekiwałem dźwięku otwierających się drzwi.

– Gdzie twoja kultura? – zapytała zaczepnie.

– No, tak, nawet się nie pożegnałem – udałem przejętego.

– Właśnie. Spokojnie, dla mnie to też była jednorazowa przygoda, ale mam nadzieję, że kiedyś to powtórzymy. – Pocałowała mnie w policzek. – Masz, to karta do windy. Jeśli kiedyś będziesz czegoś potrzebował, przyjedź od razu do apartamentu. Przyjaciel pana Castana jest naszym przyjacielem.

– Do zobaczenia – pożegnałem się.

W aucie usiadłem na skórzanej tapicerce i otworzyłem teczkę, którą wręczył mi Javier. Zawierała bilingi, wyciągi z banku i plik kartek. Dla mnie istotny był dokument podpisany przez Angela: umowa z mecenasem Thompsonem. Miałem wreszcie namacalny dowód na to, że Martinez ingerował w moje skazanie. Ciekawe, jak na ten widok zareagowałaby Carmen – pomyślałem.

Ruszyłem do domu. Potrzebowałem czasu, żeby przemyśleć, gdzie uderzyć, by zabolało to Angela. Choć nadal nie miałem pewności, że wrobił mnie w morderstwo Diega w pojedynkę. Nie chciałem działać pochopnie. Jak dotąd nic się nie kleiło. Nie znałem motywu ani faktów związanych ze śmiercią syna Martinezów.

Nocą palmy, piasek i fale oceanu wyglądały obłędnie. Blask księżyca odbijał się w tafli wody. Był niemal namacalny. Delektowałem się naturą. Miałem ochotę wyjść z samochodu, wskoczyć do oceanu i zanurzyć się w księżycowej poświacie.

Byłem już blisko domu Miguela. Mijałem jedną z ostatnich willi na ulicy, kiedy zobaczyłem mustanga Carmen. Już jako nastolatka nie potrafiła odpuścić i wsadzała nos w nie swoje sprawy. Nie siedziała w aucie. Otworzyłem więc bramę i wjechałem do garażu. Gdy wysiadłem z wozu, usłyszałem kroki w sypialni na górze.

Szedłem po schodach powoli. Domyślałem się tożsamości włamywacza, ale wolałem nie ryzykować. Może Carmen mnie zwodzi i jest w zmowie z Angelem? Wszedłem na piętro.

– Wychodź! – krzyknąłem. – Tylko dzieci bawią się w chowanego!

Dziewczyna stanęła przede mną, trzymając w ręku zdjęcie Miguela. Płakała, a ja poczułem się jak jej nastoletni kumpel i opiekun.

– Kto to, kurwa, jest?! – wykrzyczała. – W co ty pogrywasz?

Nie rozumiałem, o co jej chodzi. W tamtej chwili to ja powinienem być zdenerwowany, a nie ona. Wyglądało na to, że kompletnie jej odbiło.

– Ja pogrywam? Przecież to ty się do mnie włamałaś! Może powinienem zadzwonić na policję i załatwić ci nockę w areszcie. Wystarczy? Twój ojciec zorganizował mi dwudziestoletni nocleg w więzieniu.

– Pytam, kim jest ten facet.

– Nikim, kogo mogłabyś znać. – Pamiętałem o zachowaniu informacji dla siebie.

– Tak? – zapytała i rzuciła zdjęciem o ścianę, a szkło z ramki rozsypało się po pokoju. – Ten człowiek był wspólnikiem mojego ojca!

Nie miałem o tym pojęcia. Miguel mi o tym nie powiedział. Przyjąłem za pewnik, że Martinez jest naszym wspólnym wrogiem, ale właściwie nigdy nie dowiedziałem się dlaczego. Mój nauczyciel i mentor nigdy nie był ze mną do końca szczery. Godzinę wcześniej myślałem, że zbliżam się do sedna tej sprawy, a tu w ciągu sekundy Carmen sprowadziła mnie na ziemię i pokazała przepaść dzielącą mnie od rozwiązania.

– Mów, co wiesz – poprosiłem.

– Pamiętam jak przez mgłę. Byłam mała, o wiele mniejsza niż wtedy, kiedy się poznaliśmy. Tata otaczał się wtedy różnymi ludźmi, ale tę gębę dobrze zapamiętałam. Był okropny. Często kłócił się z ojcem w biurze. Wspomnienie o nim przyprawia mnie o dreszcze. Na szczęście zniknął z naszego życia mniej więcej miesiąc przed śmiercią Diega. – Przestała mówić, coś sobie przypominając. – Miguel Castano. Tak się nazywa!

Miała rację. Nie potwierdziłem, że rozpoznała osobę na zdjęciu. Tylko co łączyło mojego przyjaciela z rodziną Martinezów? Zbierałem myśli, zanim zareagowałem.

– Czego mi nie mówisz? – zapytała.

– Spędziłem z tym człowiekiem te wszystkie lata w więzieniu.

– To nie może być przypadek! – lamentowała.

– Nadal chcesz mi pomóc? – Skinęła głową. – Na początek spójrz na to.

– Co to jest? – spytała.

– Dokument łączący twojego ojca z moim adwokatem.

Obserwowałem, jak jej oczy uważnie śledziły każdą linijkę tekstu. Wzdychała, czytając kolejne zdania, aż doszła do podpisu ojca i spuściła głowę.

– Przepraszam, miałeś rację.

– Wierzysz mi teraz, że ze śmiercią Diega wiąże się jakaś koszmarna tajemnica?

– Tak, ale co z tym zrobisz?

– Musimy odwiedzić starego znajomego.

Nie chciałem, żeby wiedziała, że mogę…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Podziękowania

Dziękuję moim czytelnikom i wszystkim, którzy na mojej krótkiej, ale intensywnej pisarskiej drodze okazali mi wsparcie.

Mateusz Gostyński

Spis treści

Karta tytułowa

Prolog

Malibu Beach

Skazany

Sojusznik

Miasto Aniołów

Niespodziewane

Córeczka tatusia

Porzucona

Brud

Nieproszony gość

Niebezpieczne tajemnice

Sto lat

Wizyta

Pukanie do drzwi

Kłamstwo

Pani doktor

Sezamie, otwórz się

Overdosed

Walka z czasem, część pierwsza

Walka z czasem, część druga

Walka z czasem, część trzecia

Rodzina

Koszmar

Kolejne tajemnice

Osobista tragedia

Wspólny wróg

Pomoc nie popłaca

Pożegnanie

Sukienka

Szybki numerek

Matka

Stół bilardowy

Demony matki

Karetką z pogrzebu

Odizolowany

Prawdziwe oblicze

Deser

Telefon

Alarm

María

Bycie ojcem

Między piętrami

Pozbawiona wolnej woli

Wybawiciel

Prawda

Czar prysł

Koniec, a może początek

Łazarz

Marionetki

Prawo przyciągania

Za dużo mówisz

Epilog

Podziękowania

Karta redakcyjna

Autor: Mateusz Gostyński

Redakcja: Ewa Biernacka

Korekta: Justyna Tomas, Katarzyna Zioła-Zemczak

Projekt graficzny okładki: Emilia Pryśko

eBook: Atelier Du Châteaux

Zdjęcie na okładce: © FXQuadro (shutterstock.com)

Redaktor prowadząca: Justyna Tomas

Kierownik redakcji: Agnieszka Górecka

© Copyright by Mateusz Gostyński

© Copyright for this edition by Wydawnictwo Pascal

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autora bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, z wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2022

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

tel. 338282828, fax 338282829

pascal@pascal.pl, www.pascal.pl

ISBN 978-83-8103-950-5